Ik wist niet dat een mens zich zo alleen en ongelukkig kon voelen zaols ik mij nu voel.

Ik zit nu midden in een scheiding. Mijn vrouw heeft mij verlaten en wat doet dat pijn.

We zijn al 22 jaar samen, waarvan 12,5 jaar getrouwd. Samen hebben we 2 onwijs toffe kinderen.
Naar nu blijkt, hebben we in 2 totaal andere werelden geleefd. Er was geen gelukkiger mens dan dat ik was. Gelukkig getrouwd (dacht ik), 2 leuke kinderen, alles voor elkaar, ook financieel. Echt geen reden tot klagen. Ik hou echt heel veel van mijn vrouw.

Het begon ca 2 1/2 geleden. We hadden af en toe al wat woorden. We begrepen elkaar niet meer zo. We hadden echt een hele goede relatie en hielden veel van elkaar, maar ik kon haar nooit die aandacht geven die zij zo van mij verlangde. Zij is altijd de spontane geweest en ik altijd ietwat gereserveerd. Ook seksueel was het niet heel spannend. Dat kwam door mij, maar ik dacht dat we ons alebei daarbij hadden neergelegd en namen het leven zoals het kwam.

Ondanks dit alles waren wij beiden heel gelukkig, tenminste dat dacht ik. Wij hadden echt een leuk gezin, wij hadden nooit ruzie en hebben altijd alles voor elkaar over gehad. Dit spraken wij ook altijd naar elkaar uit en voor mij was er niets anders dan mijn gezin en mijn werk. Onze omgeving zag ons altijd als een voorbeeld gezin.

Op een avond kwam mij vrouw thuis met de mededeling dat zij wilde scheiden. Wat????!!? Ik was echt helemaal de weg kwijt. Dit zag ik niet aankomen. Ik heb haar gesmeekt en aan haar verstand proberen te brengen dat dat echt een hele foute keuze was. We zijn in therapie gegaan en ik heb haar hierdoor kunnen begrijpen en zij mij. We konden weer een nieuwe start maken.

We hebben veel gepraat en uiteindelijk is gebleken dat ze ook al die tijd al een andere vriend had, notabene een hele goede kennis van mij, aan wie ik altijd mijn ei kwijt kon. Onze kinderen zaten bij elkaar in het voetbalteam. Die smeerlap heeft precies die dingen gezegd die zij zo graag wilde horen van mij en hup, voor elkaar.

Ik hield zoveel van haar dat ik de relatie ondanks dat niet wilde beeindigen. Zij heeft een einde gemaakt aan die relatie en wij zijn gaan knokken. Het viel niet mee om haar te vergeven. Dat is nl. erg moeilijk en dit heeft toch lang tussen ons in gestaan. Uiteindelijk heb ik er overheen kunnen stappen

Mijn vrouw bleek al jaren niet gelukkig te zijn. Dit heeft zij altijd verborgen gehouden en net gedaan alsof. Echt niemand uit onze omgeving heeft iets aan haar gemerkt. Zij heeft dit gedaan uit zelfbescherming. Zij zag ook in dat wij perfect bij elkaar passen, dat wij echt goede maatjes zijn, dat wij een heel leuk gezin hebben, maar toch voelde zij zich niet gelukkig. Zij vond dat ze geen reden had tot klagen, omdat we het zo goed hadden met elkaar, dus verdrong zij haar ongelukkige gevoelens keer op keer.

Op zich heb ik onwijze medelijden met haar omdat zij zich al jaren ongelukkig voelde, maar aan de andere kant ben ik ook erg kwaad. Zij heeft al die jaren tegen mij gezegd dat ze gelukkig was en dat liet zij ook altijd heel duidelijk blijken. Ik voel mij zo in de maling genomen, maar toch hou ik nog steeds heel erg van haar.

Zij heeft nu echt daad bij het woord gevoegd en is al het huis uit. Alles gaat in goed overleg. Ik wil niet dwars gaan doen, ook niet omwille van de kinderen, maar het zou mij ook niet helpen. Het zal alleen maar moeilijker worden, terwijl het al zo onverdragelijk is. Ik ben echt kapot. Ik voel mij alleen en ik mis haar verschrikkelijk.

Ik wil haar terug!!! ik weet dat dat niet zal gebeuren. Zij zegt wel dat zij van mij houdt, maar als een vriend, niet als man. Dat doet zo´n pijn. Ik heb altijd alles voor haar over gehad en zij ook voor mij. Ik kan dit niet geloven wat er allemaal gebeurt.

Gelukkig hebben we co-ouderschap kunnen regelen, dus de kinderen zie ik zo vaak als het kan. Volgende week is de eerste week dat ik helemaal alleen ben zonder kinderen. Wat zie ik daat tegenop!! Hoe moet ik de avonden doorkomen. Ik ben verscheurd.

Ik besef mij dat dit misschien wat wanhopig overkomt, maar dit is echt hoe ik mij voel. Ik weet het even niet meer.
Ik ben blij dat ik dit hier heb kunnen melden.

Ik wist niet dat een mens zich zo alleen en ongelukkig kon voelen zaols ik mij nu voel.

Welkom bij een grote groep, al dan niet tijdelijke 'leden', die dit maar al te goed kennen.

Ik zit nu midden in een scheiding. Mijn vrouw heeft mij verlaten en wat doet dat pijn.

Uiteraard, 'te min gevonden worden' is voor de meeste mensen niet leuk, als dit eenzijdig is.

We zijn al 22 jaar samen, waarvan 12,5 jaar getrouwd. Samen hebben we 2 onwijs toffe kinderen.

'Winst!' je 'verliest' je vrouw in juridische termen, maar je hebt er reeds 2 x meer voor terug.

Naar nu blijkt, hebben we in 2 totaal andere werelden geleefd.
En dat samen, of apart/elders? Dus in jullie hoofden andere perceptie, of bijna letterlijk, 'veel je eigen ding doen'?

We hebben veel gepraat en uiteindelijk is gebleken dat ze ook al die tijd al een andere vriend had,

Ah zo eentje. Wees dan maar blij, weer, ooit. Stel je voor dat bijv. de Bijbel klopt, dan is het einde verhaal voor haar hierna. Of volledig atheïst? ze is een verrader, wil je die als deelgenoot in je leven?

notabene een hele goede kennis van mij, aan wie ik altijd mijn ei kwijt kon. Onze kinderen zaten bij elkaar in het voetbalteam. Die smeerlap heeft precies die dingen gezegd die zij zo graag wilde horen van mij en hup, voor elkaar.

Ze zijn voor elkaar bestemd lijkt het wel, lekker in elkaars rug steken.

Mijn vrouw bleek al jaren niet gelukkig te zijn. Dit heeft zij altijd verborgen gehouden en net gedaan alsof.

Tja... ze werkt niet en jij bracht het geld thuis?

Ik ben echt kapot. Ik voel mij alleen en ik mis haar verschrikkelijk.

Logisch, herkenbaar, gaat over. Wat je mist is ook nog eens grotendeels een toneelstuk geweest, het gemis van een spannende serie die na 3 seizoenen stopt.

Ik besef mij dat dit misschien wat wanhopig overkomt, maar dit is echt hoe ik mij voel. Ik weet het even niet meer.
Ik ben blij dat ik dit hier heb kunnen melden.

Je verwoord het zeer goed.
Ergens jammer dat je het je vriend wel vertelde en haar niet, maar dat is verleden tijd.
Ik was ook ooit verliefd op een dame waar ik een goede klik mee had, maar dat bleek voor 'the real deal' ook net niet voldoende te zijn, dus verliefd verloofd, en geen jaren verspild, maar wat maandjes.

Succes en sterkte gewenst. En al is het niets waard, ik gok dat de kinderen als ze ouder zijn meer naar jou toe zullen trekken.

Praktijkleek schreef:Ik wist niet dat een mens zich zo alleen en ongelukkig kon voelen zaols ik mij nu voel.

Welkom bij een grote groep, al dan niet tijdelijke 'leden', die dit maar al te goed kennen.

Ik zit nu midden in een scheiding. Mijn vrouw heeft mij verlaten en wat doet dat pijn.

Uiteraard, 'te min gevonden worden' is voor de meeste mensen niet leuk, als dit eenzijdig is.

We zijn al 22 jaar samen, waarvan 12,5 jaar getrouwd. Samen hebben we 2 onwijs toffe kinderen.

'Winst!' je 'verliest' je vrouw in juridische termen, maar je hebt er reeds 2 x meer voor terug.

Naar nu blijkt, hebben we in 2 totaal andere werelden geleefd.
En dat samen, of apart/elders? Dus in jullie hoofden andere perceptie, of bijna letterlijk, 'veel je eigen ding doen'?

We hebben veel gepraat en uiteindelijk is gebleken dat ze ook al die tijd al een andere vriend had,

Ah zo eentje. Wees dan maar blij, weer, ooit. Stel je voor dat bijv. de Bijbel klopt, dan is het einde verhaal voor haar hierna. Of volledig atheïst? ze is een verrader, wil je die als deelgenoot in je leven?

notabene een hele goede kennis van mij, aan wie ik altijd mijn ei kwijt kon. Onze kinderen zaten bij elkaar in het voetbalteam. Die smeerlap heeft precies die dingen gezegd die zij zo graag wilde horen van mij en hup, voor elkaar.

Ze zijn voor elkaar bestemd lijkt het wel, lekker in elkaars rug steken.

Mijn vrouw bleek al jaren niet gelukkig te zijn. Dit heeft zij altijd verborgen gehouden en net gedaan alsof.

Tja... ze werkt niet en jij bracht het geld thuis?

Ik ben echt kapot. Ik voel mij alleen en ik mis haar verschrikkelijk.

Logisch, herkenbaar, gaat over. Wat je mist is ook nog eens grotendeels een toneelstuk geweest, het gemis van een spannende serie die na 3 seizoenen stopt.

Ik besef mij dat dit misschien wat wanhopig overkomt, maar dit is echt hoe ik mij voel. Ik weet het even niet meer.
Ik ben blij dat ik dit hier heb kunnen melden.

Je verwoord het zeer goed.
Ergens jammer dat je het je vriend wel vertelde en haar niet, maar dat is verleden tijd.
Ik was ook ooit verliefd op een dame waar ik een goede klik mee had, maar dat bleek voor 'the real deal' ook net niet voldoende te zijn, dus verliefd verloofd, en geen jaren verspild, maar wat maandjes.

Succes en sterkte gewenst. En al is het niets waard, ik gok dat de kinderen als ze ouder zijn meer naar jou toe zullen trekken.

sterkte door gaan met ademeen meer kan je niet doen ben ook weer allen