Mijn man en ik gaan na 25 jaar huwelijk uit elkaar. Zeer tegen mijn zin en ik ben er helemaal kapot van. Ik hoop op een verzoening, maar dat zit er niet in volgens hem. Ik kan het maar niet begrijpen. De laatste jaren is er veel onenigheid geweest met name over onze kinderen. Zij zijn 22 en 20 jaar oud en wonen nog thuis. Ik voelde mij de laatste jaren niet gesteund door mijn man; hij is zo veranderd...! Hij zegt zelf dat hij realistisch en rationeel is en "niks kan met gevoelens". Dat is toch zó raar, want dat was hij vroeger nooit. O.k. emoties heeft hij inderdaad nooit laten zien, maar tegenover onze kinderen toont hij één en al gevoel. Deze zijn hem heilig. Ik woon sinds 6 weken op een ander adres, zonder de kinderen. Zij blijven bij hun vader wonen en dat begrijp ik. Zij studeren en zijn ook veel uit huis, bovendien woon ik in een appartementencomplex voor 55+, dus ik begrijp dat ze hier niet kunnen wonen.
Ik voel mij buitengesloten en niet begrepen. Mijn man heeft uiteindelijk de scheiding doorgezet na een (zoveelste) dreiging van mijn kant. Ik heb namelijk regelmatig de laatste jaren uit onmacht geroepen dat ik wil scheiden. Op deze manier wilde ik mijn man prikkelen door hem te laten inzien wat hij doet met zijn "rationele" gedrag en "realistische" kijk. Zodra ik begon over "Ik heb het gevoel dat..." kapte hij af met : "ik heb niks met gevoelens.." of "daar heb je haar weer met je gevoelens".... Ik heb het kennelijk verkeerd ingeschat en er is geen weg terug. Hij heeft zelfs de opmerking geplaatst: "Ik heb 25 jaar lang jouw zin gedaan". Dat was een klap in mijn gezicht. Dat wist ik niet! Daar heeft hij ook nooit eerder wat over gezegd. Ik regelde alles in huis, deed het huishouden, de boodschappen, de financiën, de kinderen, hield onze sociale contacten bij en dan krijg je zo'n opmerking naar het hoofd geslingerd. Had ik het maar geweten, dat ik niet alles naar me toe moest trekken, maar dat is vanaf het begin zo gegroeid en hij heeft daar nooit maar dan ook nooit iets van gezegd.
Nu wordt alles wat ik zeg verkeerd uitgelegd of geïnterpreteerd. Als ik een bewering doe, wordt er door mijn man gezegd : "hoe weet je dat", "Waar staat dat? " of "Is dat wetenschappelijk onderzocht"? Kortom: ik liep tegen een muur op. Nu ik op mezelf woon is het contact met hem en de kinderen minimaal. De kinderen kiezen duidelijk partij voor hun vader en vinden hun moeder maar lastig. Dat doet zo verschrikkelijk veel pijn. Ik weet niet meer hoe ik hen tegemoet moet treden. Wanneer ik de kinderen opbel en vraag hoe het ze gaat, krijg ik een onvriendelijk of ongeduldig antwoord wat niets inhoudt. Ook bij hen valt alles wat ik zeg verkeerd. Ik ga er echt aan onderdoor. Ik zie het als een straf, dat ik hier nu moet wonen. Ik kijk met angst en beven uit naar de datum dat we daadwerkelijk moeten tekenen voor onze scheiding: dit wil ik niet meemaken....Wat moet ik toch doen? Ik hou nog zo ontzettend veel van mijn man en de kinderen, dat ik me niet voor kan stellen een verder leven zonder hun te moeten leven. Mijn droom is in duigen (samen oud worden met hem) en veel in ons huis in het buitenland verblijven. Nu gaat hij mij uitkopen en ben ik mijn huis in het buitenland ook kwijt. Verder mis ik het gezinsleven, want ik zit nu alleen. Als ik hem dat vertel haalt ie zijn schouders op en zegt weer: "ik kan hier niets mee.."
Ik ben op en intens verdrietig. Bedankt voor het lezen. Misschien heeft iemand een goede raad........K.

Zoek je een relatietherapeut in Hilversum? Kijk dan op: Relatietherapie Hilversum