Wij zijn al meer dan 25 jaar gehuwd en in het begin ben ik heel erg gelukkig geweest, helaas tot 5 jaar geleden toen ik hevige depressies kreeg en ik er achter kwam dat dit door mij relatie kwam. Mijn vrouw is een onderwijzeres (ik heb geleerd voor maatschappelijk werker)en denkt dat haar werk thuis gewoon doorgaat. Zoals zij met de kinderen op school om gaat zo doet zij ook met mij. Zo gauw ik iets aangeef wat te gaan doen bedenkt zij wel iets anders of op een ander tijdstip of waarom ik die handeling niet moet doen. Dit gaat erg ver.
Zij wil alles naar haar hand zetten en ik leef eigenlijk haar leven ipv de mijne.
Er tegen in gaan betekent ellenlange discussies waar ik vaak geen zin in heb. Resultaat is dat ik dingen verberg en niet alles en ongedwongen meer zeg. Dat voelt niet goed.
Zich afzetten naar anderen toe hoort hier ook bij zodat wij weinig gemeenschappelijke vrienden hebben. Er ontbreekt hartelijkheid in ons leven. De wereld om haar heen moet mij niet dus doe ik ook niets voor hun is haar motto. (valse macht) Ik ben precies het tegenovergestelde (valse hoop)ik ben een echte pleaser. Ook niet goed. Therapie heeft goed geholpen en kan nu beter voor mij zelf opkomen. Ben nog steeds bezig.
Ik wil zelf liefdevol naar anderen en naar mijzelf in het leven staan.

Deze levenswijze heb ik ooit zelf voor gekozen omdat mijn moeder zeer vroeg is gestorven (ik was 20) en ik blij was zo’n lieve zorgzame vrouw te hebben want dat is ze ook en nog steeds. Haar afbranden is er dus niet bij. Daar komt nog bij dat ze een nare ziekte heeft wat op haar geslacht is geslagen. Sex is er bij ons niet meer bij maar dat is niet de hoofdreden. Zonder die ziekte was het waarschijnlijk ook niets geweest want het gaat nl om haar gedragingen van de dag.
Haar in de steek laten en iets anders beginnen vind ik zo laf en daar voel ik mij zo schuldig over. In voor en tegenspoed was het toch? Hoe moet zij dan verder?
Zelf doe ik veel in het huis ,kook regelmatig en zorg dat alles op orde is. Ben een echte huismus en besteed veel aandacht aan mijn vrouw en we praten heel veel. Het lost niets op. Het echte exclusieve gevoel van liefde ontbreekt. Die liefde die je alleen hebt met je huwelijkspartner.
Ik zou het graag zo anders willen maar ik blijf in mijn hart diep ongelukkig. Ik zou zo graag die echte liefde weer willen ervaren. Ik weet echt niet wat ik moet doen. Weggaan of er mee leren leven.
Dat laatste lever mij die depressies op.
Wie herkent zo’n situatie en wil hier iets over zeggen?

HERKENBAAR !
Terwijl de meeste, niet alle, mannen vrouwelijke hormoon toename hebben met de jaren, neemt bij vrouwen juist de mannelijke kant toe, al dan niet incl. meer gezichtshaar e.d.
Persoonlijk noem ik wat ik heb in mijn relatie , een relatie-burn-out.
Daarentegen ben ik wel assertief, dus vaak 'oorlog' hier.
Mijn vrouw doet en laat overigens het tegenovergestelde in de meeste opzichten, van de jouwe.

Maar als zij wel discussieert , verdiep je wat via internet in haar vak, hen werkwijze, vraagstelling.
En kom terug bij haar met vragen hoe zij denkt dat "dit en dat" met jou doet, of ze wel merkt überhaupt dat je haar toestaat TE veel van haar (goed bedoelde!) denk ik) remote controle over jouw momenten, hoe leven bedrukkend dat is.

Sterkte en succes, PS ik ben mede 'slachtoffer' , geen expert.