Beste,

Mijn vriend heeft een punt achter onze relatie gezet.

Wij zijn 6 jaar samen geweest en zijn na 3 jaar gaan samenwonen.
Het laatste jaar had ik mijn twijfels en heb daar toen een punt achter gezet.
Zelf ben ik er toen achter gekomen dat ik in de knoop zat met mijzelf en daar heb ik keihard aan gewerkt.
Wij zijn toen twee jaar uit elkaar geweest maar zagen elkaar wekelijks en spraken elkaar dagelijks.
Mij is toen duidelijk geworden dat wij wel bij elkaar horen en dat ik met hem oud wil worden.
Hij heeft altijd in ons gelooft en wilde niks liever dan met mij verder te gaan.

Na 2 jaar hebben we dus ook besloten om weer bij elkaar te komen.
We waren helemaal gelukkig!

Toen kregen we te horen dat er iemand in verwachting was van hem.

Wat een verdriet, hij was bang mij kwijt te raken.
We hebben veel gepraat en hebben toen besloten dat dit niet het einde van onze liefde kon zijn we kennen elkaar door en door en voelen elkaar aan als geen ander.

Alsof het niet zo had mogen zijn is het een miskraam geworden.
Wat een opluchting (blij mag je er niet om zijn) het had zo moeten zijn.

In die twee jaar dat we uit elkaar waren is hij verhuist.
Doordat hij zeven dagen in de week werkt was het moeilijk om elkaar elke week te zien.
We hebben toen samen besloten dat ik mijn baan op zou zeggen en naar hem toe zou gaan.
De afspraak was dat ik in februari naar hem toe zou gaan.

Toen kwam hij op een dag naar me toe.
Hij had twijfels, twijfels of ie mij gelukkig kon maken en twijfels of ik daar gelukkig zou worden.
Ook had hij iemand leren kennen waar hij dacht gevoelens voor te hebben.
Na heel lang praten kwam er tot conclusie dat ie me zo miste en dat het te lang zou duren voordat ik bij hem zou zijn.
De beslissing om mijn baan per direct op te zeggen en zo snel mogelijk daarheen te gaan.

Zo gezegd zo gedaan.

Ik had nog een vakantie geboekt staan en zou na mijn vakantie verhuizen.
Thuis alles al ingepakt.

Op mijn vakantie voelde ik dat er iets niet klopte en dat gevoel was goed.
Mijn laatste vakantiedag kwam eruit dat ie twijfels had en dat ie het niet zag zitten.
Er was niks tegenin te brengen hij had zijn keuze gemaakt.
Hij zegt dat ie mij niet miste zoals het zou moeten.
Het verliefde gevoel is er niet ( ik heb ook niet het verliefde gevoel die we 8 jaar geleden hadden dat veranderd toch ook?)
Hij ziet zichzelf niet oud worden met mij.

Nu als ik tegen hem zeg dat het in mijn ogen door de afstand komt dat ie me niet ziet en voelt ontkent ie dat niet.
Wij zijn soulmates dat voel ik, wij hoeven niks tegen elkaar te zeggen en de ander kan invullen wat de ander denkt of voelt ( ook hier is ie het met me eens).
Maar hij zegt dat ie zeker weten weet dat als ik daar naar toe kom dat het dan na twee maanden niet werk en dat alles dan voor niks is geweest.

Nu zit ik thuis.
Heb niks...
Heb geen baan, kan mijn huis niet houden ik sta letterlijk op straat met niks.

Boos en verdrietig.
Teleurgesteld en verloren.
Hoe kan het dat we samen in iets geloofden en ervoor gingen in 3 weken tijd zo omslaat voor hem.

Mijn vraag is moet ik me hier bij neerleggen of moet ik vechten?
Ik wil ervoor vechten weten dat we het geprobberd hebben en voelen dat als het echt over als het over is.
Daarvoor heb ik nu al te veel grote stappen ondernomen.
Hij zegt dat ik geen hoop moet hebben.
Dat heb ik toen de tijd ook tegen hem gezegd, maar hij voelde toen wat ik nu voel dat we bij elkaar horen en dat je elkaar moet waarderen en respecteren.
Niet alleen moet kijken naar de dieptepunten die je hebt gehad maar kracht moet halen uit de hoogtepunten.
Niet denken voor een ander maar samen erover hebben en daar een oplossing samen voor vinden.

Ik ben ten einde raad, gebroken maar wil hiervoor vechten omdat mijn gevoel is dat er wel nog hoop is al is dat ver te zoeken.

Bedankt voor het lezen van mijn verhaal en ik hoop echt dat als ik een bericht terug krijg er iets mee kan al is het maar voor mezelf!

Zoek je een relatietherapeut in Hilversum? Kijk dan op: Relatietherapie Hilversum