Dit verhaal heb ik zojuist ook geplaatst bij de 'therapeuten'-sectie, maar misschien heeft iemand op dit forum zelf ervaring met een dergelijke situatie. Daarom ook hier mijn vraag:

Drie maanden geleden heb ik, na een paar jaar getwijfeld te hebben, mijn relatie verbroken. We waren vijf jaar samen en hebben een kindje van 2 jaar. Ik heb inderdaad zeker driekwart van mijn relatie verspild aan twijfelen.

Situatie nu: huis staat te koop, gaat waarschijnlijk jaren duren, met gigantische restschuld die ons beiden treft. Zolang het huis niet verkocht is, kunnen we geen andere woonruimte erbij huren/kopen en wonen we om de beurt in het huis, en verblijven we om en om bij familie. Kindje is altijd in het huis, dus dat is prettig. We hebben nu een standaard omgangsregeling: ik zorg voor haar, mijn ex is twee weekenden per maand bij haar (in ons huis dus).

In eerste instantie was ik ontzettend opgelucht dat ik eindelijk de keuze heb durven maken, maar sinds een paar weken ben ik ontzettend aan het twijfelen. Niet omdat ik van mijn ex hou, maar omdat ik me zo schuldig voel naar mijn kindje en mijn ex en mijn ouders toe. Iedereen valt over me heen, omdat er ogenschijnlijk weinig aanleiding was om uit elkaar te gaan. Het voelt alsof mijn egoisme, mijn wens om uit elkaar te gaan, nu voor alles en iedereen de wereld overhoopt haalt. Ik ontneem mijn kindje een 'normaal' gezinsleven, mijn moeder is spontaan aan de oxazepam gegaan en loopt bij maatschappelijk werk om dit te 'verwerken', mijn vader zegt dat hij nog nooit zoiets ergs heeft meegemaakt, mijn ex ziet het probleem niet en hangt de vermoorde onschuld uit (had geen problemen met de relatie).
We gaan er financieel tienduizenden euro's op verliezen, en we kunnen ook niet verder zolang het huis niet verkocht is. Kortom: ik heb nog geen idee wanneer we weer enigszins op de rit zijn en hoe ik er straks financieel voor kom te staan. Ik weet nog niet waar ik moet gaan wonen, waar mijn kindje straks naar school moet, etc.

Onze relatie was heel middelmatig, ik ben nooit verliefd geweest maar was het alleen zijn gewoon zat. Ik heb veel verkeerde keuzes gemaakt: te snel gaan samenwonen, te snel een nieuw huis gekocht, te snel aan kinderen begonnen. Steeds in de hoop dat het beter zou gaan. Heel naief en ik zie nu pas in hoe dom ik ben geweest. Maar is dit de manier om dit allemaal terug te draaien of stort ik onszelf in een nog veel grotere bak ellende? Hoe weet ik nu of dit nu eindelijk wél een goede keuze is? Op dit moment zie ik namelijk alleen de obstakels en hebben we nog geen enkel vooruitzicht op verbetering.
Mijn ex is een nette, verzorgde, intelligente man. We hadden alleen weinig connectie, weinig klik, en we deelden bijna niks samen. We hielden ieder ons eigen sociale leven. Na de geboorte van ons kind zijn we heel rap nog verder van elkaar verwijderd geraakt. Ik stortte me op de opvoeding en hij op zijn werk en het uitgaan in het weekend. Fysiek was ik al heel lang niet meer tot hem aangetrokken (en nog steeds niet).

Mijn twijfels betreffen dus vooral het kindje en mijn schuldgevoel. Hoe kan ik hiermee omgaan? Is dit een normale fase of doe ik er goed aan het nog een tweede kans te geven? Hoe kan ik leren vertrouwen op mijn eigen gevoel? Alles in mij schreeuwt 'nee!' maar voor de veiligheid, stabiliteit en mijn kindje ben ik geneigd om het nog een keer te proberen. Maar een tweede keer uit elkaar gaan lijkt me voor mijn kindje helemaal niet goed.
Wat moet ik doen???

Zoek je een goede relatietherapeut in Amsterdam? Kijk dan even op: Relatietherapie Amsterdam

Ik heb hetzelfde mee gemaakt. Ben ook bij hem gebleven maar echt verliefd was ik niet. Ik dacht komt wel goed, zal iedereen wel hebben... Niet dus.
Ik ben bij hem weg gegaan en heb precies dezelfde reacties gehad als jij.
Ik vond het ook voor mijn dochtertje ( toen 8 maanden)heel erg.
wat jij niet moet vergeten is dat jou kindje gelukkiger wordt met 2 aparte ouders die gelukkig zijn als met een ongelukkig gezin. Als je nu al niet meer wilt wordt dat waarschijnlijk alleen maar erger. Als je toch bij haar blijft en je bent ongelukkig is het wachten op de dag dat je vreemdgaat en dat zou alles alleen maar erger maken. je moet eerlijk zijn tegenover jezelf je (ex) maar vooral voor je kindje. Die moet leren wat liefde is en dat is niet een gezin waarin de ouders ongelukkig zijn samen.

Ik wil je alles behalve tegenhouden om bij hem te blijven want als er nog iets in je zit dat wil vechten moet je dat echt doen dat ben je je kind verschuldigt. Als jij eerlijk bent tegen jezelf en het is over dan is het ook zo en zul je geen spijt krijgen.