12 weken zwanger en vriend probeert vreemd te gaan

Heb je een vraag voor lotgenoten of wil je gewoon even je hart luchten. Ga dan hier je gang!

12 weken zwanger en vriend probeert vreemd te gaan

door Anoniem123! » wo 12 sep 2018, 20:09

Ik ben zojuist het gesprek met hem aangegaan. Ik vond het ontzettend moeilijk, met een trillende stem begon ik. Ik heb echt zo geprobeerd om rustig te worden de laatste dagen, om mijn verdriet al een beetje een plekje te geven, maar mijn hart is zo gebroken.

Ik begon het gesprek met de vraag of hij wel gelukkig is in onze relatie. Hij begon gelijk; ‘’Neee niet weer deze vraag, elke keer kom je hiermee, je weet dat ik hier geen zin in heb!’’.

Allereerst nog even wat achtergrond informatie over mijn vriend en onze relatie. Het moment dat ik mijn vriend leerde kennen, was hij best wel gebroken. Vervolgens kregen we een relatie, en we waren beide zo gelukkig. Het voelde voor ons alsof God ons echt samen had gebracht na voor ons beide een hele zware periode, en dat we eindelijk echt the one hadden gevonden zomaar uit het niets. (Tenminste, dit alles liet hij mij geloven, heb ik altijd geloofd, tot misschien nu begin ik er een beetje aan te twijfelen.) Vervolgens vordert onze relatie, na 4 maanden samen te zijn, besluiten we een best grote stap te maken. Ik moet voor mijn studie een half jaar naar Spanje. Hij komt zelf uit zuid-amerika, en was op familiebezoek in Nederland. Hij moest dus ook nog papieren zien te krijgen, en we besloten dat hij meeging naar Spanje zodat hij zijn papieren daar kon regelen en mij in de tussentijd ondersteunen bij mijn studiejaar in Spanje. Hij heeft hier vlak voor vertrek ineens heel veel twijfels over gekregen, en wou zich eigenlijk terugtrekken. Hij zei niet klaar te zijn, en nog gebroken was en dit niet aankon. Ik heb hem toen overtuigd dat ik altijd bij hem zal zijn en alles voor hem zou doen om hem gelukkig te maken, en hem niet in zijn slechte tijden zou laten vallen. In good times and in bad. Hier hadden we misschien al de fout gemaakt. Vervolgens gaan we wel als een gelukkig stel verder, tot het moment komt dat ik weer terug naar NL ga. Hij moet nog in Spanje blijven en komt een paar maanden later. Plots twijfelt hij weer, en geeft hij aan dat hij niet meer verder wilt/kan. Dat hij misschien wel in Spanje wil blijven, maar in ieder geval niet naar mij terug wilt. Weer hebben we gepraat en besloten dat we het toch proberen. Dat we wel kijken hoe het gaat, en hij altijd ook op zichzelf kan wonen als hij terug komt. Hij is toch bij mij komen wonen en weer ging alles super goed. We waren al die tijden écht écht super gelukkig, behalve dus de momenten dat hij de twijfels had. Dit zijn vaak momenten geweest van slechts enkele weekjes. Daarna was het al gauw weer helemaal happy en in love. Op een gegeven moment begon hij over kinderen, dat hij erg graag kinderen met mij zou willen, en of we daar aan zouden beginnen omdat hij niet te oud wil zijn als hij kinderen krijgt. (Hij is 34 ik 26). Ik was op dat moment nog aan het afstuderen, en had aangegeven dat ik dat zeker nog niet wou tot ik mijn diploma had. Hij wist wel dat het mijn grootste droom was om kinderen te krijgen, en waarom niet met hem, want ik was nou eenmaal stapel verliefd op hem. Na aandringen hebben we besloten om na mijn afstuderen te stoppen met anticonceptie. We waren beide overtuigd, maar heel goed erover gepraat hadden we ook niet. We gingen zelfs plannen wanneer ik vruchtbare dagen had, en na 2 of 3 pogingen (dus 2 of 3 maanden), begon hij te twijfelen. Hij begon dingen te zeggen als laat maar, het gaat niet lukken, het zal onze tijd wel niet zijn. Weer die twijfels van hem dus. Hij wou het niet meer. Oeps, want niet veel later kwamen we erachter dat ik dus zwanger was… hij leek er blij mee te zijn, liet niets meer merken van zijn twijfels, en hij was vooral heel trots naar al zijn vrienden en familie. Hij kon niet wachten het iedereen te vertellen. Ook was hij heel lief naar mij toe. Ik was natuurlijk ook blij, maar ook heel bang en onzeker. Hij probeerde deze gevoelens weg te nemen en mij gerust te stellen, wat ook gelukt is.

Inmiddels ben ik 12 weken zwanger, en heeft hij zelf niet echt meer iets laten merken qua twijfels. Wel heeft hij momenten dat hij afstandelijk doet, wat ik altijd maar een beetje liet gaan want ik wil hem niet onder druk zetten of claimen etc. Tot enkele dagen geleden, kwam ik er dus achter dat hij aan andere vrouwen vertelde dat hij onze relatie meer als vrienden ziet dan als geliefden. Hij heeft zelfs tegen een meisje gezegd waar die mee probeerde te flirten, dat ik stiekem zwanger ben geworden zonder dat hij dit wist. Dat hij ‘’erin geluisd is’’. Maar dat hij wel bij mij wil blijven voor het kind, maar niet omdat hij van me houdt. Dat hakte erin bij mij, auch.. aan de ene kant denk ik ook weer, dat hij gewoon wat aandacht wilt en wat verhalen verzint en aandikt om dit te krijgen. Hij is wel heel alleen hier in Nederland, weinig familie en geen vrienden. Dus ik snap dat wel, dat hij aandacht zoekt en zich zo alleen voelt, en veel emoties heeft waar die niet weet wat die mee moet doen.

Daarnaast is er nog een ‘’vriendin’’, waar die vaak over heeft verteld. Een lieve meid die hij uit zijn geboorte stad kent, en nu in België woont. Ik heb daar nooit wat achter gezocht, tot ik dus berichten in zijn telefoon las. Pikante berichten tussen hun, inclusief videobeelden, maar aan de andere kant toch wel heel erg vriendschappelijk de berichten en vaak advies gevend naar elkaar. Ook daar weer, zoekt hij misschien gewoon aandacht. Hij heeft het met haar ook gehad over dat hij met een ander seks zou willen hebben. Zij heeft hem advies gegeven dat dat wel ver gaat, en wat hij wel niet zou vinden als ik met een ander seks zou hebben. Hoe hij daarop heeft gereageerd weet ik niet. Wel weet ik dat hij weleens heeft ‘’opgeschept’’ over dat hij een open relatie zou willen of misschien al wel een beetje heeft. (niet zover ik weet!)

Zo zijn er nog een paar meisjes waar hij contact mee zoekt, die niet van mij afweten. Meisjes die hij hier uit Nederland kent. Hij probeert hier mee af te spreken, maar omdat hij zo graag wilt schrikt hij de meisjes een beetje af, en haken ze uiteindelijk af. Hij heeft tot nu toe dus nog niks gedaan zover ik weet. Wat ik wel heel erg vind, is dat daar een vriendin van zijn zus tussen zat. Zij vroeg hem, heb je echt geen vriendin? Hij antwoordde daar volmondig ‘’nee natuurlijk niet!’’ op, net als bij de andere meiden. Vervolgens reageert zij dat ze iets anders had gehoord van zijn zus. Ik lees dit alles met een hartslag van 200 midden in de nacht, en natuurlijk kan ik niet laten om verder te kijken.. Ik lees zijn berichten met zijn zus, en zie gewoon dat zij in het complot zit. Ik zie dat zij deze vriendin heeft voorgesteld en het nummer heeft geregeld voor hem, en hoe ze samen afspreken dat zij niks van mij mag weten. Zijn zus stelt hem gerust en geeft aan dat dat meisje niks van mij afweet. ‘’oh dat wordt lekker makkelijk!’’ reageert mijn vriend naar haar. Hij is vervolgens wel boos op haar geworden omdat het meisje aangaf dat zij van zijn zus had gehoord dat hij wel bezet was, maar dat bleek dus een ‘’misverstand’’. Het verbaast mij niet veel van die zus, maar het doet wel pijn. Het zit namelijk zo, zijn moeder is op haar 16e zwanger geraakt van mijn vriend. Vervolgens heeft ze nog twee kinderen gekregen, in totaal 3 verschillende vaders en is ze daarna nooit meer met de vaders samen geweest maar keer op keer een nieuwe vriend gehad. Zijn zus die dat meisje had voorgesteld, heeft ook meerdere vriendjes tegelijk, en geeft niks om de liefde. Zijn andere zus heeft ook drie kinderen, óók van 3 verschillende vaders… ja, daar zie je wel een patroon helaas. Ik ben totáál niet zo, ik wil voor altijd bij dezelfde man blijven, ik heb hiervoor 1 relatie gehad van 8 jaar, meer niet. En mijn huidige relatie wou ik ook zeker niet voor ‘’eventjes’’, wat mijn vriend ook heel goed weet. Mijn vriend leek ook niet te zijn zoals zijn familie. Hij is voor onze relatie wel heel diep gekwetst door zijn ex-vriendin. Hij heeft zoveel voor haar gedaan, maar zij heeft hem keihard in de steek gelaten en laten vallen. Hij is naar mijn weten nooit ontrouw geweest naar zijn exen, en zijn relaties waren ook altijd wel een paar jaar lang.

Vandaag ben ik dus het gesprek aan gegaan over de recente ontwikkelingen. Ik was er al bang voor wat er uiteindelijk is gebeurt. Ik begon hem te vragen of hij wel gelukkig was in onze relatie, en hij wou zo snel mogelijk het gesprek afkappen, want hij praat niet over zijn gevoelens. Dat lost hij zelf wel op en is zijn probleem. Ik bleef doorgaan, heb aangegeven dat het heel belangrijk voor mij is en dat ik veel verdriet en pijn en stress heb. Ik heb aangegeven dat ik denk dat hij niet gelukkig is. Ik heb aangegeven dat ik het gevoel heb dat we een grote fout hebben gemaakt wat betreft de zwangerschap. Ineens zegt hij iets wat mij best verbaast. Hij zegt ‘’dat heb ik je toch gezegd!’’. Ik zeg hoe bedoel je dat heb je gezegd, vind je dus dat we een fout hebben gemaakt? Hij geeft aan dat hij inderdaad denkt dat we een fout hebben gemaakt, dat we te vroeg hebben gekozen om een baby te krijgen, en dat hij al eerder had aangegeven dat hij niet meer verder wou gaan om zwanger te worden. Ik vertel hem dat ik dat weet, maar dat ik toen al zwanger bleek te zijn voor we de kans kregen te stoppen met zwanger proberen te worden. Hij zegt dat hij het al eerder had aangegeven, maar ik bleef aandringen om toch een baby te krijgen. Blijkbaar zien wij dit dus beide anders in. Hij geeft wel aan dat het nou eenmaal zo is, terug kunnen we niet meer.

Ik vraag hem of hij dan wel bij me wilt blijven, hij geeft aan dat weet je maar nooit hoe het loopt. Ik denk daar zelf anders over, als je nu voor iemand wilt gaan dan wil je dat gewoon, en denk je niet ‘’ja wie weet wil ik over een jaar wel niet meer’’. Nee je wilt het nu voor hoe lang dan ook of je wilt het niet. Maar goed, dit heb ik maar achterwegen gelaten om hem niet te frustreren daarin. Nogmaals vraag ik of hij wel gelukkig is, en of hij wel bij mij wilt zijn. Hij reageert hierop dat hij toch bij mij is nu. En dat hij gewoon wat afstandelijk is af en toe, dat hij ook ruimte nodig heeft af en toe. Ik geef aan dat ik dit heel goed begrijp en hem die ruimte ook wil geven, en dat ik dat in het verleden inderdaad meer had kunnen doen en mijn best zal doen dit te verbeteren. Ik confronteer hem met het feit dat ik weet dat hij met andere meiden zit te chatten. Hij zegt ja dat zijn gewoon vriendinnen, tuurlijk praat ik daarmee ik moet toch ook met iemand kunnen praten behalve met jou. Ik geef aan dit heel goed te snappen, en dit gun ik hem ook. Maar dat ik denk dat er meer aan de hand is. Dat hij heeft geprobeerd af te spreken, en meer voelt voor die meiden. Hij ontkent. En ontkent. En ik huil, en geef aan erg verdrietig te zijn. Hij zegt dat hij ook vrienden nodig heeft zoals ik hier heb. Dat hij ook zijn eigen momenten nodig heeft, zelf lekker de deur uit kan met andere mensen en niet elke keer met mij. Ik begrijp dat zo ontzettend goed en gun ik hem ook zo erg! Ik wil hem helemaal niet claimen, maar het vervelende is dat hij zo alleen is hier in Nederland. Hij komt helemaal uit een ander continent, en heeft eigenlijk niks hier. Werk wat hij niet leuk vind, enkele vrienden waar die eigenlijk nooit iets mee (kan) doen. Ik geef hem aan dat ik hem begrijp en wil ondersteunen hierin, ik vraag wat ik eventueel zou kunnen doen om hem te helpen hierin. Hij geeft aan dat ik niks kan doen en hij het zelf wel oplost. Ik vraag hem of hij wilt werken aan onze relatie. Hij reageert hier nauwelijks op. Ik geef hem aan dat er voor mij twee opties zijn, of aan de relatie werken, of uit elkaar. Ik kan niet zo verder in onze relatie. Ik wil er alles maar dan ook echt alles aan doen om deze relatie te verbeteren. Ik wil in gesprek gaan, ik wil kijken wat wij beide missen in onze relatie en hieraan werken. Ik wil mijzelf verbeteren in onze relatie, maar ik wil niet zo verder als het nu gaat. Dan wil ik liever uit elkaar als jij er niet aan wilt werken. Hij blijft aangeven dat hij er niet over wilt praten.
Ik ben naar de andere kamer gegaan, om dit van mij af te schrijven. Ik weet het ook even niet meer. Ik wil gewoon zekerheid, maar dat krijg ik niet van hem. Ik wil niet onzeker door het leven gaan. Ik hou zo ontiegelijk veel van hem, dat is gewoon niet voor te stellen. Maar als hij dit niet voor mij voelt, als hij ongelukkig is en niet aan onze relatie wilt werken, dan kunnen wij niet verder samen. Zo werkt een relatie niet. Ik wil hem dan ook laten gaan als dit echt zo is, maar veel duidelijkheid wil hij daar niet over geven.

Ik heb het hier zo moeilijk mee, ik voel mij zo onzeker met mijn baby in mijn buik. Veel gedachtes komen ook bij mij op, hoe ga ik dit straks in godsnaam in mijn eentje regelen. Mijn eerste kind. Ik kan nieteens een huis in mijn eentje betalen, laat staan met een kleine baby erbij. Zoveel verdriet dat ik heb, en ook nog eens zo ontzettend veel gemis, wat mis ik mijn moeder zo veel op dit soort momenten, wat zou ik graag met haar praten en haar advies horen. Wat zou ik graag haar armen om me heen willen hebben en dat ze zegt het komt allemaal wel goed meisje. Maar helaas is zij er al een paar jaar niet meer, en moet ik het nu toch echt zelf doen. Veel vrienden en familie waar ik nu terecht bij kan heb ik ook niet. Vandaar ook mijn schreeuw om hulp nu, ik wil zo graag advies want ik ben zo radeloos.

Drie a4tjes vol, wat een gedachtes en wat een gevoelens.. ik hoop dat iemand mij kan helpen, en ben zo ontzettend dankbaar als je dit gelezen hebt.
Anoniem123!
 
Berichten: 2
Geregistreerd op: wo 12 sep 2018, 13:04

Keer terug naar Relatietherapie - forumdiscussie

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 2 gasten

cron
NetJam - Web development