Ik wil mijn ex terug!

Heb je een vraag voor lotgenoten of wil je gewoon even je hart luchten. Ga dan hier je gang!

Ik wil mijn ex terug!

door Noelle01 » ma 20 mei 2013, 10:36

Goedemiddag,

Ik heb op dit moment echt even radeloos en weet niet wat ik moet doen.
Daarom heb ik jullie advies nodig.

Ik ben een 29 jarige vrouw, die wel wat relaties achter de rug heeft.
Echter heb ik me in mijn voorgaande relaties nooit 100% gegeven of kunnen geven.
Daarom heb ik het ook nooit erg gevonden als mijn toemalige partners de relatie na een jaar of 2/3 verbraken.
Ook zeer begrijpelijk van hun zijde, want wie wil er nou in een relatie zitten met iemand die zich niet kan geven!

Echter leerde ik 2 maanden terug iemand kennen via internet en er was meteen een klik!
lange gesprekken, elkaar alles kunnen vertellen tot en met de meest genante details aan toe.
Hij woonde toen nog in het buitenland, maar ik wist dat hij met enkele weken naar Nederland zou verhuizen voor zijn werk.
Toen hij eenmaal verhuisd was, hebben we afgesproken en de klik was er wederom direct! Het voelde zo goed het leek gewoon magisch!
Wij hebben toen weken achter elkaar, afgesproken, leuke dingen gedaan (op initiatief van hem) , diepgaande gesprekken gevoerd. Het was gewoon fenomenaal!

Op een gegeven moment speelde er een chemisch proces in mijn buik plaats genaam "vlinders"...
En dacht voordat het verder gaat, heb ik wat duidelijkheid nodig. Hoe hij erin staat/stond, wist/voelde ik eigenlijk al, maar soms heb je als vrouw gewoon bevestiging nodig. Dus heb ik dmv vragen en uitleg etc. hem uitgelegd hoe ik me voel. Hij gaf toen aan dat hij hetzefde voelt. Echter gaat hij gaat over enkele weken 5 maanden naar het buitenland voor zijn werk. Dus wat voor zin heeft het nou om nu een relatie aan te gaan; waren zijn woorden toen! Hij zo van: Ik zou het erg vervelend vinden als wij nu een relatie krijgen en dat ik jou 5 maanden moet achter laten. Daar zou ik me erg schuldig over voelen.
Dus hebben wij, ik eigenlijk besloten om het direct af te kappen.

dus ik denk ok, het is nu klaar.
Echter stuur hij mij de volgende dag een smsje met daarin: ik voel me echt kut en vind dit niet leuk.
Al helemaal omdat wij zo'n super tijd met elkaar hebben gehad en een fantastische klik hebben. Ik "verliefd dat ik ben" heb toen samen met hem besloten om voor "the time being" gewoon een openrelatie aan te gaan. Wij vonden het beide zonde om dit gevoel a la min. op te geven.

Het ging toen precies een week goed. Ik deed rustig mijn eigen ding waaronder: daten met andere mannen (GEEN SEX). En ik was daar ook heel open en eerlijk in.
Wij hebben zo'n eerlijke relatie dus ik deed dat gewoon voor zijn neus bijv. berichtjes beantwoorden, soms werd ik ook gebeld. En hij leek het allemaal prima te vinden, want hij deed het ook. Het was weliswaar zo dat ik iets vaker gesmst/gebeld werd door andere mannen, maar dat is logisch, ik ben een vrouw. Mannen moeten er nou eenmaal harder voor werken dan vrouwen!

Na een week dat volhouden, kreeg hij te veel gevoelens waardoor hij zijn gevoelens op mij ging projecteren. Waar merkte ik het aan, opmerkingen zoals: Ik denk dat jij toch meer gevoelens voor mij krijgt en "Ik weet niet wat we hebben". Uiteraard heb ik hem direct geconfronteerd. Hij heeft toen ook toegegeven meer gevoelens te hebben, maar dat hij in de war is en hij krijgt niets af, kan zich niet concentreren op zijn werk etc. Waarop ik weer zei van: Tja lieverd, dat noemen ze verliefdheid. Hij zo van; maar dit was niet de bedoeling, ik snap er niets van. Ik zo van: lieverd, je gevoelens heb je nou eenmaal niet onder controle en probeer niet alles te rationaliseren.
laat gewoon gaan. Hij zo van: ik heb even afstand nodig, dan zullen de gevoelens wel voorbij gaan. Ik heb dit wel eens eerder gehad en dat heeft toen ook gewerkt. Waarop ik dus antwoordde; nou ja, prima. Als jij dat nodig hebt, dan geef ik jou die ruimte ook.
Bij mezelf dacht ik: nu, ga ik maar even testen hoe leuk hij me werkelijk vindt. Want ik weet nu als geen ander dat als je eenmaal verliefd op iemand bent, het moeilijk is je gevoelens te onderdrukken!

na 5 dagen geen contact, vraag ik hem vriendelijk of hij zijn spullen (die nog bij mij waren) wilt komen ophalen, Want ze stoorde me.
en eerlijk is eerlijk, ik wilde hem stiekem ook wel zien. Nou bij deze ontmoeting sprongen de vonken er letterlijk van af. Wij hebben weer uren zitten kletsen alsof er niets aan de hand was, maar in de tussentijd zie en voel ik dat er een aantrekking is om in elkaars armen te vliegen.
Echter dacht ik bij mezelf Nee Noëll, als jij hieraan toegeeft dan is het gedaan! En kan ik niet verwachten dat hij over de brug komt.
Dus heb al mijn energie bij elkaar getrommeld om dit te voorkomen. Op een gegeven moment werd de spanning bij hem te groot, dus vloog hij in mijn armen en gaf een omhelzing van "ik wil jou eigenlijk niet loslaten" deze omhelzing heeft hij toen vervolgt met een zoen.
ik moet toegeven dat ik me ook even liet gaan, maar heb mezelf herpakt gelukkig. Dus het is bij een zoen gebleven!
wij hebben toen gedag gezegd en hij zo van: tot ziens "letterlijk" ...

We zijn nu 6 dagen verder zonder contact en ik weet dat hij binnenkort zijn afscheidsfeest (waar hij me toen voor had uitgenodigd) heeft. Ik vertik het om contact met hem op te nemen, want ik wil dat hij over de brug komt.
Echter door zijn vertrek naar het buitenland, slaat de twijfel toe bij mij; moet ik nou wel of geen contact met hem opnemen?
Kan iemand mijn aub adviseren hierin? Door mijn verliefdheid kan ik (soms) niet helder denken

Groetjes,

Een zeer verliefde vrouw.
Noelle01
 
Berichten: 4
Geregistreerd op: ma 20 mei 2013, 09:53

Re: Ik wil mijn ex terug!

door Mariana » di 21 mei 2013, 18:05

Hoi,

Ik had je bericht al eerder gelezen en moet er steeds aan denken. Zelf heb ik ook last van bindingsangst en snap (denk ik) wel een beetje hoe je je voelt en in eerdere relaties voelde.
Een ding snap ik niet helemaal: is je vriend om hem zo maar even te noemen vaak weg voor maanden of was het toeval dat hij uit het buitenland kwam en nu 5 maanden vertrekt?
Als dat zijn manier van leven en werken is, maanden van huis, veel verhuizen en je hebt daar geen zin in (zou ik ook niet hebben eerlijk gezegd) is het wel een groot probleem ja; maar wat zonde dat je je lief hebt gevonden en hem dan om praktische redenen weer vaarwel zou moeten zeggen.

Als het niet zo vaak voorkomt dat hij weg is maar puur toeval dat hij 5 maanden weg moet binnenkort zou ik het heel erg zonde vinden om dat te laten schieten, wie zegt dat je nog een keer zo iemand tegenkomt...?
Als het echt om 5 maanden gaat en dat de enige reden is om geen relatie met elkaar te beginnen zou ik zeggen: bel hem op en zeg dat je hem niet uit je hoofd kan krijgen, verliefd op hem bent en best 5 maanden wil wachten tot hij terug is. Je kunt toch ook via skype, telefoon e.d. contact houden en wie weet een keer langsgaan als dat mogelijk is? En 5 maanden zijn niet lang, zeker niet op een mensenleven en de rest van je leven denken ja, met HEM toen had ik misschien oud willen en kunnen worden maar helaas, ik heb hem laten gaan omdat ik geen contact op wilde nemen destijds..

Hij wacht waarschijnlijk op een berichtje van jou nu, maar wil zich niet opdringen, je weet het gewoon niet.
Of wie weet hebben jullie elkaar al gesproken inmiddels maar als je het mij zou vragen zou ik zeggen: als je echt gek op hem bent en het reizen is niet structureel maar een enkele keer (dus niet echt een giga-probleem) laat hem weten dat je hem méér dan zomaar leuk vind, of eigenlijk alles wat je hier opgeschreven hebt.
Je kan altijd beginnen met: ik wilde je toch nog even gedag zeggen voor je vertrekt, en, als je durft/wil/kan dat je het eigenlijk vreselijk vind dat hij weer gaat. Hoe het gesprek verder loopt merk je snel genoeg; als hij erg koeltjes doet kan je altijd nog ophangen of eindigen met: het beste verder, goeie reis en bedankt voor de leuke tijd, ik kom niet naar je afscheidsfeest want ik heb geen zin om net te doen of er niks is, ik geef wél om je en zal je missen en dat mag je best weten eigenlijk. (en waarom zou hij het niet mogen weten, soms moet je je trots even in de kast zetten, net als alles wat je geluk in de weg staat anders loop je wellicht dingen mis die je niet zou willen missen!)

Wie weet wat eruit voortkomt en je hoeft jezelf later nooit te verwijten dat je hem zonder iets te zeggen hebt laten gaan, je hebt je best gedaan en eerlijk verteld wat je voelt en geloof me dat voelt beter achteraf dan denken: had ik toen maar..... vul maar in, als hij je afwijst is dat pijnlijk (wat ik niet geloof als ik dat zo lees) maar wel duidelijk en kun je trots zijn op jezelf omdat je wel het lef hebt gehad om heel eerlijk voor je gevoelens uit te komen.
Voor hetzelfde geld is dit het begin van de liefde van je leven en ben je over een paar jaar nog steeds blij dat je nu gezegd hebt hoe je werkelijk over hem denkt..
Ik zou de stoute schoenen aantrekken als ik je verhaal zo lees al besef ik dat je niet je hele verhaal hier kwijtkan maar het enige wat ik dacht was o wat zonde... zo gek op elkaar en allebei stoer net doen of er niks bijzonders aan de hand is; JAMMER!!
En nog een paar cliché's zoals: niet geschoten is altijd mis ;)
Succes meis, komt als ik het zo lees wel goed!

ps Hij heeft immers wel heel duidelijk laten blijken dat hij behoorlijk verkikkerd op je is en jij toch ook op hem? Daar zit het probleem dus niet, ik kan me wel voorstellen dat hij denkt: nu is ZIJ aan zet, ik ben al langsgeweest, heb gezegd tot ziens LETTERLIJK en als ik nou weer begin vind ze me vast een stalker..
laat nog eens weten hoe het is, ben héél benieuwd eigenlijk!!!
Mariana
 
Berichten: 29
Geregistreerd op: wo 08 mei 2013, 20:00

!

door Noelle01 » di 21 mei 2013, 19:21

Nou hij is wel gek op reizen, maar dat ben ik ook. Wij hebben beide de droom om binnen nu en 5 jaar naar het buitenland te verhuizen en daar iets op te zetten. Één van "DE" vele redenen waarom het zo klikt tussen ons. Hij moet voor zijn huidige baan incidenteel naar het buitenland ja, maar niet lang hoor. Alleen heeft hij nu een project voor 5 maanden. Ik vind het vele reizen geen enkel probleem hoor, heb daar (met hem) wel vertrouwen in. Ik bedoel, wij zijn over het algemeen beide best eerlijk en vrije mensen, die elkaar gewoon de ruimte gunnen voor persoonlijke ontwikkeling.

Ik wil met hem echt de stap wagen alleen ben ik bang voor afwijzing, denk ik :| ..
Bang omdat ik denk, dat het mij weer terug brengt naar waar ik eerst was; mezelf niet helemaal kunnen geven. Of is dit pas echte liefde? Dat er met het eerste gesprek (zonder elkaar gezien te hebben) meteen een vonk/klik is?? Dat je gewoon echt helemaal jezelf kan zijn en de ander schrikt daar niet van?? Dat jullie dezelfde dromen hebben?? Eindeloze gesprekken kunnen voeren..?? Zoveel vragen, waar ik het antwoord niet op weet. Ik ben wiskundig aangelegd en weet met wiskundige formules altijd wat de uitkomst is. Als ik mijn hart nu op tafel leg, weet ik niet wat de uitkomst is???
Ik heb ook nog nooit eerder liefdesverdriet gehad. Ik heb van vrienden moeten vernemen dat dit wat ik nu ervaar liefdesverdriet heet. En hoe kan het dat ik iemand zo kort ken en daar meteen verliefd op word; tenminste als dit liefde is....

Zucht... ik kan andere altijd prima advies geven, maar als het om mijn eigen situatie gaat, over analyseer ik alles!

Nu ik het mezelf luid op hoor zeggen, the hell with it!
Ik ga het gewoon wagen! Je hebt gelijk, niet geschoten is altijd mis.
Ik verstuur hem vandaag nog een mailtje, dat ik wil afspreken.
Hij zit voor 2 dagen in Londen, dus vandaar een mailtje ipv de telefoon.
En het moet vandaag, anders durf ik het niet meer.

Super bedankt voor het advies en bemoedigende woorden!
Ik laat je weten hoe het is afgelopen, goed of slecht.

Groetjes

Noelle
Noelle01
 
Berichten: 4
Geregistreerd op: ma 20 mei 2013, 09:53

Re: Ik wil mijn ex terug!

door Mariana » di 21 mei 2013, 20:28

:) Kortom, jullie zijn geknipt voor elkaar... zelfs het reizen is dus niet iets wat 'moet' zoals wanneer je beroepsmilitair bent oid maar iets wat jullie allebei graag doen.
En ja, dat kan, je grote liefde zo ontmoeten, echt. 2 vrienden van me zijn al jaren zielsgelukkig met hun date, nu wonen ze al jaren samen.
Ik lachtte ze ook uit, verliefd op een beeldschermpje, een stem en wat foto's... yeah, right.
Right dus, en door hun manier van leven, niet alledaags, hadden ze elkaar nooit ontmoet in real life dus vraag niet hoe het kan maar profiteer ervan :lol:

Het klinkt inderdaad nogal als echte liefde, laat je bindingsangst het niet verzieken voor jou en je vriend want als ik dit zo lees denk ik helemáál waar twijfel je nog over.. Je kan (ik heb er zelf ook last van, echt vervelend ik weet..) beter uitzoeken waar die angst vandaan komt en of en hoe je er weer af kunt komen. Moeilijk en ik weet het ook nog steeds niet, zit niet voor niks op dit forum... Je kan het ook laten voor wat het is of er wat over lezen zodat je je eigen reacties beter gaat begrijpen.

Er staan ook mannen op dit forum die ziek van verdriet zijn omdat hun vriendin last heeft van die angst en zich geen raad weten hoe daar mee om te gaan.. of ze heeft het al uitgemaakt, preventief, ook om niet gekwetst te kunnen worden in de toekomst. Ik begrijp het als geen ander, ook je drang tot je gevoelens analyseren tot je er zelf moe van wordt.. maar inderdaad, gevoelens kun je niet in een spreadsheet gooien en hopen dat er een mooi, wetenschappelijk juist advies uit komt rollen (jammer wel! ;) )

Ik hoop zo voor je dat je met deze man een hele leuke tijd tegemoet gaat, met alle pieken en dalen die erbij horen, en 1000% zekerheid krijg je nooit in het leven, ook al ben je heel gelukkig samen dan nog kan de ander een ongeluk krijgen, ziek worden en veel te jong sterven, garantie heb je nooit. Als je dat bedenkt en ook dat hij met dezelfde angst kan zitten (ik ZOU haar weer kunnen verliezen..) voorspel ik je een hele leuke spannende mooie tijd met je eerste echte grote liefde want dat is het wel als ik je verhaal lees :D
Stel je voor dat hij zegt: ik begin maar niks met je want ik ben veel te bang dat je me ooit zat wordt, je kan wel doodgaan of op een ander verliefd worden dus om dat te voorkomen zet ik er nu alvast een streep onder, zulk verdriet wil ik niet meemaken dat snap je toch wel?
Je zou ws denken ja duh... zo kan je nergens aan beginnen, je kan morgen wel onder de bus lopen of je nek breken onder de douche kom op zeg, als je echt gek op me bent neem je het risico dat het mis kan gaan.. al gaat driekwart van de mensen op den duur weer uit elkaar; dan nog is er een kwart die echt tot hun laatste snik bij elkaar blijven.
Dat soort gedachten hou ik mezelf altijd voor, heel analytisch nietwaar en je kan er statistieken bijpakken desnoods. Er blijft uitkomen dat het voor sommige mensen is weggelegd om tientallen jaren zielsgelukkig te zijn samen.. en waarom zou dat voor jullie niet gelden? Je zegt het al, jullie zijn geknipt voor elkaar en het lijkt gewoon te mooi om waar te zijn. Zonde om voor de 'zekerheid' toch maar niet aan te beginnen dus ik ben blij dat je hem gaat schrijven (beter!! kan hij het nog eens teruglezen ook) en hoop dat je een heerlijk leven met hem tegemoet gaat en je je wat meer kan overgeven, ook al loop je een zeker risico..
Want één ding weet ik heel zeker: dan mis je de hoogtepunten die het leven je te bieden heeft ook, en verdriet blijft je toch niet bespaard dat merk je nu al.. Beter verdriet om iets wat je gedaan hebt dan verdriet omdat je iets niet gedaan hebt en later spijt krijgt omdát je het niet gedaan hebt..

Ik lees het wel verder, blij dat je je over je angst voor afwijzing en zo hebt gezet, bravo en schouderklopje want dat het makkelijker gezegd dan gedaan is weet ik, echt!!!
Mariana
 
Berichten: 29
Geregistreerd op: wo 08 mei 2013, 20:00

Re: Ik wil mijn ex terug!

door Noelle01 » vr 24 mei 2013, 19:24

Ik dacht toch even laten weten hoe het is gegaan.
Ik houd je niet langer in spanning; NEEN ik heb hem niet verteld hoe en wat ik werkelijk voor hem voel
na 9 jaar een soort vorm van bindingsangst te hebben, is het niet zomaar 123 gedaan met de angst "HELAAS"..
Echter ben ik nu nog meer in de war dan wat anders. Ik ben nu alles aan het over analyseren. Pff... ik word er serieus gek van.

Om de rest van mijn verhaal te begrijpen moet ik je even mijn mail naar hem toelichten:
Mijn mail: he schat kunnen we misschien iets afspreken voordat je weg gaat? Dan kan ik nog even afscheid van je nemen.

Wij hadden dus gister afgesproken en ik dacht weet je wat, laat hem dit keer maar een keus maken, waar wij gaan eten. En je geloofd het niet, van alle restaurants die er zijn in Adam, kiest hij mijn lieveling restaurant. Ik kan me niet heugen dat ik dat ooit tegen hem gezegd heb en ik ben ook niet echt iemand die geloofd in toeval. Sorry maar het is wel heeeeel toevallig, ik vermoed dat hij enig onderzoek heeft gedaan. Want ik heb op een aantal (social media) site aangegeven dat betreffende restaurant mijn lieveling restaurant is.
Maar goed ik dwaal af! Hij komt mij super gekleed ophalen (doet hij anders nooit) maar hij vond het een speciale gelegenheid (zei hij).
Het was wel weer even wennen toen ik hem zag, maar na een glas wijn, was het al weer helemaal als vanouds. Lange gesprekken, verhalen over vroeger etc. Hij vertelde mij toen ook dat hij ADD heeft en toen vielen alle puzzelstukjes op zijn plaatst. Ik snapte zijn actie/reactie van de afgelopen weken meteen.

Echter was het op een gegeven moment zo gezellig dat we besloten het gesprek/de gezelligheid bij hem (thuis) voort te zetten. Dat was ook weer meteen vuurwerk! Lange gesprekken, super aantrekking.
Hij heeft ook wel wat dingen geroepen: Ik voel me "NU" echt goed. Alles is weer goed nu (as in, nu je bij me bent is alles goed, althans zo kwam het over) Hij meteen moet ik je morgen naar het werk brengen. Toen klapte ik dicht. Ik kreeg meteen het gevoel alsof hij ons als koppel wilde voorstellen aan de wereld. Gezien ik nu weet dat hij ADD heeft en niet echt een man van woorden is, maar zeker wel van daden. Ik kreeg meteen een beangstigend gevoel van: O nee, wilt hij nu echt wel een relatie. Brok in mijn keel en het leek alsof ik geen zuurstof binnen kreeg. Zo verstikkend, maar ook zo verrassend (van mezelf) dat ik me er met 30 min. over heen heb weten te zetten. Normaal gesproken, stap ik direct op!

Ik ben ook blijven slapen en ja, we zijn ook intiem geweest, maar ook dit keer was het een verdieping van onze band. Ik heb echt het gevoeld alsof wij nog meer ons zelf zijn geweest als daarvoor. Nu ik weet dat hij ADD heeft, merk ik dat het nog veel meer diepgang brengt in onze band. Hij probeert mij ook steeds te overtuigen om zijn land van bestemming te zien als mijn van bestemming (we willen allebeide emigreren naar een warm land). Ook niet geheel onbelangrijk om te weten, hij heeft gister ook gezegd dat hij hier in Nederland een bedrijf gaat opzetten. Ik interpreteerde dit als: ik blijf nog wel even, want ik heb andere ideeën gecreëerd. Pff dit is niet goed, ik ben constant zijn woorden en gedrag aan het analyseren!
Hoe meer ik eraan denk, hoe harder ik wil wegrennen. Echter is de band die wij hebben, zo sterk dan ik het op de een of ander manier niet kan! Ik kan gewoon niet, om dit gevoel wat ik heb, heen.

Ik wil hem echt niet loslaten, maar ik weet dat als ik niet eerlijk ben over mijn gevoelens, ik hem kwijt raak! Hij heeft al ADD, hoe zal hij mijn bindingsangst ervaren? Iemand met ADD gaat altijd planmatig te werk. Alles moet gepland worden! Vind ik opzicht geen probleem hoor, brengt wat structuur in mijn leven. Gezien ik behoorlijk spontaan (extrovert) ben! Ik weet gewoon niet hoe ik dit moet oplossen...
Ik wil hem ECHT niet kwijt, maar mijn angst om afgewezen te worden is zo groot nu. Het lijkt alsof hoe meer hij toon dat hij mij leuk vindt, hoe meer ik me terug trek! Hoe meer ik loop te malen in mijn hoofd.

HELP!
Noelle01
 
Berichten: 4
Geregistreerd op: ma 20 mei 2013, 09:53

Re: Ik wil mijn ex terug!

door Mariana » do 30 mei 2013, 10:27

Hoi, ik had je nog een bericht gestuurd maar zie dat het verdwenen is. Mocht je dit nog lezen en ben je nog actief hier op het forum doe ik het nog een keer over ok? Ik snap niet hoe dit kon gebeuren en er stond niets aanstootgevends in, vreemd maar goed, kan gebeuren.. Hoop dat het goed gaat met je!
Mariana
 
Berichten: 29
Geregistreerd op: wo 08 mei 2013, 20:00

Re: Ik wil mijn ex terug!

door Noelle01 » do 30 mei 2013, 16:37

Graag nog een keer.
Ik kan je advies wel gebruiken.
Trek zowat al het haar uit mijn hoofd omdat ik van mijn kut "bindingsangst" af wil!
Ook wil ik niet weer iemand verliezen door mijn angst. Ik typ het verkeerd, Ik wil HEM niet verliezen.
Noelle01
 
Berichten: 4
Geregistreerd op: ma 20 mei 2013, 09:53

Ik zal nooit vergeten hoeveel hij me heeft geholpen

door febeanouk » vr 04 sep 2020, 00:01

Nadat mijn vriend van een jaar het met me had uitgemaakt, kon ik nauwelijks praten zonder te huilen. Ik voelde me verblind en wist niet wat ik moest doen. Ik wist niet of ik hem terug kon krijgen en de angst was ondraaglijk. Ik zocht het internet af en na het lezen van talloze artikelen en websites over spreuken, kwam ik Heer Zakuza nummer + 1 (740) 573-9483 tegen. Ik wilde onze relatie terug en daarom wilde ik ervoor zorgen dat ik alle mogelijke begeleiding en middelen had om dat te doen. Heer Zakuza verzekerde me dat mijn vriend bij me terug zou komen. Dus ik volgde de instructies en plannen die Heer Zakuza voor me had opgesteld en binnen 48 uur waren we weer bij elkaar en we zijn zo verliefd! Ik weet dat het niet altijd zo snel gebeurt, maar Heer Zakuza zei dat hij spreuken effectief zijn en dat deed het ook! Ik ben zo dankbaar en ik kan zeggen dat als je het uitgemaakt hebt en die persoon terug wilt krijgen, Heer Zakuza de beste is! Ik zal nooit vergeten hoeveel hij me heeft geholpen! E-mail hem nu via: lordzakuza7@gmail.com
febeanouk
 
Berichten: 1
Geregistreerd op: do 03 sep 2020, 23:58


Keer terug naar Relatietherapie - forumdiscussie

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 8 gasten

cron
NetJam - Web development