Wat tof dat ik dit heb gevonden via twitter. Hopelijk schrijf ik over X tijd, wat _goed_ dat ik dit forum heb gevonden.
Ook ik zit in een "moeilijke relatie", in Amerika is er een gezegde, iets van : "vele relaties/huwelijken zijn al een jaar tot wel 12 jaar eerder eigenlijk al stuk gegaan alleen de officiële breuk komt heel laat.."

Mijn situatie is complexer, het is niet dat ik nIEt van mijn vrouw houd namelijk.
E.e.a. begon mis te gaan met de aankoop van een hond, ze kwam er mee thuis. Een heel levendige hond, zo bleek op cursus ook, en waaks, blafferig als de nete.
Dit heeft na een beet incident met een klant dus letterlijk klanten gekost. Gelukkig kan e.e.a. per internet maar ook dan is het moeilijk bellen met ZEER VEEL decibel om je heen. I.v.m. eveneens van huis uit ondernemende buren is de tuin, een hok daar, geen optie.

Ik neem aan dat wetenschappers die ontdekten dat vrouwen na hun zeg ff 35e ook mannelijke hormonen 'ontwikkelen en 'ontvrouwen' daar gelijk in hebben.
Nu is het niet zo dat elke vrouw heel mannelijk gaat doen, maar ze zijn er wel, fictief gezegd, van de 10 zijn er 2 net een kerel (Taalgebruik wordt grover, sterker, meer wil tot fysieke sport e.d.) 4 zijn wat minder 'bang en/of dociel' dan voorheen, en de andere 4 zijn gewoon vrouwelijke vrouwen met als het moet wat meer zelfvertrouwen / pit e.d..

Wat ik niet snap, sinds 2 jaar is bekend dat ze incest heeft doorstaan, dat ze toch de persoon in kwestie gewoon uitnodigd, op visite gaat daar. Ik kan hem wel naar het hiernamaals meppen, maar dat mag om de lieve vrede niet, daarbij doe ik het niet, hij heeft op andere wijze al straf.

Dus heel veel stress, weinig liefde (sex idem), hoop geklaag, veel verwijten en ander venijn.
Een 'blok aan mijn been hond' die letterlijk meer kost, wegens geen klanten meer hier en onderbroken gesprekken, dan we uitgeven aan diens eten, verzorging e.d.

Door die spanning is mijn nek een knoop, dat heeft weer effect op 'hoofdgevoel' via evenwichtsorgaan bijv.

Ik ben 'de prater' zij de wegloper. Waar ik rust en wat orde zoek, gooit en smijt zij met van alles, veel geschreeuw, gedoe en ge-etter.

Dat dus al jaren, ik aan de valium en propranolol inmiddels, heb een tijdje een psychiater bezocht, kon niets voor mij betekenen anders dan luisteren en iets voor de bloeddruk die in perioden te hoog is.
Echter voor haar (op het werk) lag er de optie om doorbetaald in de (halve-)dagopvang voor behandeling te komen. Deed ze niet, dus ik ben niet-vrijwillig boksbal/verzorger/slachtoffer.

Zielig voor haar, echter ik zit wel steeds in het epicentrum, met als naschok meermaals dagelijks die hond.

Sorry ik snap je verhaal niet erg

Wie krijgt nou de schuld??? De aanschaf van de hond??
Je vrouw die eigenlijk meer mannelijk is dan vrouwelijk??
Of het feit dat je gewoon in deze ellende blijft hangen??

Als ik voorgaande lees, merk ik helemaal niets van "ik houd vreselijk veel van mn vrouw"
Ik zou voor me zelf kiezen, volgens mij krijg je dan rust., gaan alle knopen uit je hoofd.
Kan je je bedrijf weer opbouwen.

Vraag je zelf af, of je hier oud in wil worden.
Er zijn genoeg vrouwelijke lieve,charmante ,zin in seks en andere intimiteiten, dames .

Ik wens je alle succes.