Ik ben een jongen van 31 jaar en ik heb sinds iets meer dan zes maanden een vaste vriendin van 17 jaar. We hebben elkaar leren kennen via een forum waarvan ik de beheerder was. Het is vanaf het begin van onze relatie niet altijd even gemakkelijk geweest. We kregen ondanks het leeftijdsverschil toch heel wat kritiek van onze omgeving. Maar vooral de ouders van mijn vriendin, stonden er niet echt achter omdat zij dachten dat ik het niet niet goed meende met haar, en dat ik enkel uit was op seks. Daarbij waren ze ook van mening dat je niet verliefd kan worden op iemand zonder elkaar gezien te hebben. Maar ook al hadden wij elkaar nog nooit gezien, we kenden elkaar dus wel al een jaar of vijf via het forum. In al die jaren hebben we elkaar zo beetje bij beetje leren kennen. In het begin van onze relatie spraken we wel eens stiekem af... Dit was niet altijd even gemakkelijk, maar onze eerste ontmoeting zat meteen goed. Nu zes maanden later, hebben die ouders me eindelijk geacepteerd, en mag ik er sinds een goede drie maanden ook wel eens blijven logeren.

Allemaal positief dat wel, maar toch heb ik het gevoel dat onze relatie sinds een paar maanden enorm veranderd is. Het leek allemaal goed te gaan.... Mijn vriendin heeft net zoals mij al heel wat nare ervaringen mee gemaakt in het verleden. Ik wil daar zeker begrip voor opbrengen en diep vanbinnen weet zij dit ook... Maar sinds een paar weken doet ze helemaal anders tegen mij. Ze heeft me duidelijk gemaakt dat ik haar wat meer ruimte wil geven, en ik wil dit ook wel doen. Maar als ik haar mail, dan krijg ik maar een vaag antwoord terug (terwijl we in het begin wel 20 keer per dag mailde) Ook heb ik het gevoel, dat ze nog maar zelden zegt "ik hou van jou" en lieve woordjes kunnen er ook niet echt meer af.... Dit maakt me enorm onzeker, en ik denk dan altijd dat het aan mij ligt... Terwijl ze wel al een aantal keren heeft gezegd dat dit niet gemakkelijk is... Ze heeft het moeilijk met haar verleden wat plots weer naar boven komt...Ik weet dat dit niet gemakkelijk moet zijn voor haar, en ik wil er zeker voor haar zijn. Maar ze praat ook nog amper over haar gevoelens. Ik voel me een beetje buitengesloten.... Zeker omdat ze sinds kort ook een vriendin heeft, waar ze het heel goed mee kan vinden. Ze heeft nauwelijks vriendin (ik ook niet) en ik ben wel blij voor haar... Maar toch heb ik het gevoel dat ik sinds dan niet meer op de eerste plaats kom... Ik weet het gewoon allemaal niet meer. Ik zie mijn vriendin doodgraag, maar ik kan niet tegen onzekerheid en verandering. Ik heb gewoon heel veel duidelijkheid nodig, en ik ben ook nog eens autistisch. Ik ben zo bang om haar te verliezen.... Ik heb haar dit ook al gezegd, en ze zegt wel dat dit niet gaat gebeuren. Maar ik vind het moeilijk om met deze veranderingen om te gaan, en ik verlang naar een beetje affectie. Maar dit is wel heel ver te zoeken op het moment.

Zoek je een goede relatietherapeut in Delft? Kijk dan even op: Relatietherapie Delft

Beste Benny,

Ik kan mij voorstellen, dat je je buitengesloten voelt nu, en ik denk, dat dat ook wel zo is. Je vriendin wil je wat op afstand houden, en daar heeft ze, denk ik, haar eigen ‘redenen’ voor. Jullie hebben beiden moeilijke ervaringen gehad in het verleden, zeg je. Jullie hebben elkaar daarin goed kunnen steunen en helpen, blijkbaar. Het kan zijn, dat ze nu meer zelfstandig en met anderen verder wil, en dat ze de relatie met jou alleen (jullie hebben beiden geen of nauwelijks vrienden) te benauwd vindt. Ze wil misschien meer lucht, haar horizon verbreden. Ze is ook nog pas 17 jaar, te jong om zich te binden, en nog aan het begin van een eigen leven. Dat moet ze zelf kunnen ontdekken. Dan kun jij het gevoel krijgen, dat je niet meer op de eerste plaats komt, en dat is misschien ook zo, tijdelijk in ieder geval. Dat is je zekerheid in al je onzekerheid. Ik denk, dat je haar niet hoeft te verliezen, maar misschien verlies je haar wel als enige vriend en wordt jij een van de vrienden van haar, en misschien wel haar beste vriend. Dat zul je af moeten wachten. Daar kun je geen invloed op hebben. Ik zou je aanraden om ook zelf je horizon te verbreden, ook meer mensen tot je vrienden te maken, hoe moeilijk dat ook kan zijn, als je autistisch bent. Misschien kun je dit bespreken met iemand en hulp daarbij vragen aan iemand, die je goed kent.

Veel succes,

Paul de Lange
Relatietherapie Zutphen