Ik ben haar kwijt... maar wil haar zo graag terug

In dit forum kun je rechtstreeks vragen stellen aan onze relatie therapeuten. Je krijgt binnen 1 werkdag antwoord.
Forum regels
We proberen je eerste vraag binnen 5 werkdagen te beantwoorden. Probeer deze vraag zo helder en duidelijk mogelijk te stellen. Alle therapeuten werken op geheel vrijwillige basis mee aan dit forum, zelf hebben ze drukke praktijken dus hou er rekening mee dat vervolgvragen mogelijk pas later of zelfs geen antwoord meer krijgen.

15 december 2016 - Belangrijk: dit forum is in beheer van Psychologen Nederland. Wij helpen graag zoveel mogelijk mensen met inzicht krijgen in hun psyche en gevoelens en delen daarom soms de antwoorden op de hulpvragen op dit forum via onze blog. Als je hier een vraag post kan het zijn dat jouw vraag - uiteraard anoniem - behandeld wordt op onze blog op psyned.nl.

Ik ben haar kwijt... maar wil haar zo graag terug

door Rae » zo 08 jan 2012, 16:08

Hallo,

Ik hoop dat ik op dit forum even mijn gedachten kan afschrijven en hopelijk kunnen jullie mij wat tips geven om weer een gelukkig persoon te worden.
Ik heb een jaar en een half een relatie gehad met een meisje dat ik ooit leren kennen heb via facebook. een 3-tal jaar terug zijn we aan de praat geraakt en hebben we 2 intense weken met elkaar gepraat online. Er was heel veel chemie, maar geen van beiden las elkaars signalen. Plots hoorde ik niets meer van haar en moest ik hemel en aarde bewegen om te vragen wat er scheelde. Uiteindelijk heb ik daar nooit een antwoord op gehad en waren we elkaar uit het oog verloren tot een jaar en een half geleden. Ik sprak haar aan via msn om te vragen hoe 't met haar ging en ze was ondertussen verloofd geweest, maar die verloving is uiteindelijk niet doorgegaan. Zij is altijd in mijn hoofd blijven rondspoken na onze eerste gesprekken en ik ben altijd aan haar blijven denken. Tijdens dat laatste gesprek zei ze plots dat ze toen gevoelens voor mij had gekregen en omdat ze daar geen antwoord op kreeg na die 2 weken, had ze beslist om mij links te laten liggen. Ik liet dan ook blijken dat ik toen ook gevoelens had en het heel jammer vond wat ze gedaan had. Nu dat allemaal uitgekomen was ben ik haar gaan opzoeken (zij woont in Griekenland) omdat ik toch mijn kans wilde wagen om haar beter te leren kennen. Vanaf dag één dat ik aankwam waren we al een koppel. Zij woonde toen op een appartement alleen en was nog niet helemaal over haar breuk met haar ex heen dat zo'n 3 maanden daarvoor beïndigd was. Na wat emotionele buien zij ze dat ze toch helemaal voor mij koos (haar ex had het namelijk uitgemaakt en zat voor studies in Amerika). Ik was misschien wel even de ridder op het witte paard die haar uit het dal trok, maar we waren twee maanden lang een heel gelukkig koppel. We hadden wel onze verschillen maar het ging heel vlot samen. Nadien moest ik terug komen naar huis omdat ik een aantal papieren in orde moest maken. In die periode dat ik thuis was waarschuwde ze mij dat haar gevoelens aan het minderen waren voor mij, waarom wist ik niet. Ik ben na een maandje thuis zitten terug gegaan naar haar, maar toen woonde ze plots bij haar ouders omdat ze het appartement niet meer kon betalen. Ze was dus wat down hierdoor, want als 30-jarige wil je geen stap terug zetten in het leven. Wat mij toen begon te storen aan haar was dat ze nooit verteld had aan haar ouders over haar breuk met haar ex, uit angst dat ze haar studies in Amerika niet zouden willen betalen omdat ze dan daar alleen zou zijn. Ik ben dus de hele tijd een "vriend" geweest, terwijl ik daar al bij al 6 maanden gewoond heb. Ik heb uit respect voor haar, mij ingehouden zodat ze toch haar kans op die studies in Amerika kon krijgen. We begonnen vaker en vaker ruzietjes te krijgen over onze verschillen. Ze stak er altijd heel veel tijd in om met mij daarover te praten. Ik knikte altijd maar ja, want ik vond ook dat ik sommige dingen beter zou kunnen doen (ging vaak over kleine dingen), maar uiteindelijk deed ik er nooit actief iets aan. Zelf zei ik nooit iets over haar, of als ik dat deed dan werd ze kwaad, en had ik het gevoel dat ik mij dan maar gewoon even moest inhouden. Ze is uiteindelijk dan toch naar Amerika gegaan voor haar studies, maar voor een paar maanden ipv de 2 jaar die ze normaal zou doen. Omwille van financiele redenen konden haar ouders haar niet langer meer daar laten. Ze had het daar heel erg naar haar zin en haar droom was daar een toekomst uit te bouwen. Die droom viel dus in het water. Uiteindelijk, zoveel maanden later is ze naar hier gekomen en is ze hier studies begonnen aan de universiteit in de stad waar ik woon. Het ging niet zo vlot tussen haar en mijn ouders dus zijn we alletwee naar de stad verhuist. Elk zijn eigen studio omdat we zo vaak discussies hadden dat we dachten dat het geen goed idee was een appartement te delen.
In de voorbije zomer moesten we er allebei even tussenuit... de ruzies werden feller en feller (verbaal) en ik deed alleen maar averechts als ze mij weer de les spelde. We zagen elkaar wel heel graag, maar onze verschillen waren groot dacht ik. En om één of andere reden kon ik mijn gedachten niet op mezelf zetten. Ik deed voor de rest wel alles voor haar. Ik reed haar rond naar waar ze wilde, ik ging zelfs enkel naar de winkel 10 min verderop voor een zakje kaas voor de spaghetti omdat ze per se die kaas wilde en niet de kaas die we thuis hadden (ze is heel moeilijk soms om mee samen te leven... ze is een beetje een prinses). Ondanks dat zag ik haar nog altijd graag. Ze is de voorbije zomer een maand terug naar huis geweest zodat ze in september met een leeg en uitgerust hoofd aan haar studies hier kon beginnen. In die periode dat ze thuis was heb ik haar plots verteld dat ik geen gevoelens meer voor haar had. Al die ruzies overschaduwden mijn gevoelens zo hard dat ik er geen zin meer in had. Zij zou op dat moment een klik gemaakt hebben en mij proberen uit haar gedachten gezet hebben. Toen ze terug kwam waren we nog wel een paar keer intiem met elkaar, maar we waren anders. De passie was al lang weg tussen ons... maar we zagen of hoorden elkaar nog dagelijks. We maakten eten samen, of ik nam haar eens mee uit naar de film. Nu onlangs met kerstmis had ze iemand uitgenodigd die ze ondertussen 2 maanden geleden had leren kennen. Ze dacht dat ik daar ok ging mee zijn, maar dat was allesbehalve zo. Ik had er naar uitgekeken kerst en nieuwjaar met haar te vieren en plots doet ze dat met iemand waar ze ondertussen gevoelens voor had gekregen. Die persoon had ze ook via internet leren kennen, net zoals dat bij mij het geval was. Op dat moment wist ik dat ik nog van haar hield. Ik begon in huilen uit te barsten, wetende dat wanneer die jongen zou langskomen uit Engeland dat ik haar kwijt zou zijn. Ik heb het nooit beseft, maar in al die tijd tussen dat ik zei dat ik niets meer voor haar voelde tot nu, voelde ik nog wel heel veel voor haar. En ik denk dat ik hoopte dat het ooit nog in orde zou komen, en dat het misschien goed was dat we even vrienden waren. Ik heb dit nooit tegen haar gezegd in die periode, omdat ik het niet voelde op dat moment. Het kwam niet in mij op.
Er zijn nu twee weken gepasseerd en ze heeft nu iets met die jongen. Maar ik voel me depressief en rot.
Ik heb met kerst alleen thuis gezeten en sindsdien zitten wenen als een klein kind. Ik heb haar ook laten weten dat ik nog van haar houd en dat ik haar terug wil. Ze is mij een paar keer komen opzoeken, alleen, om met mij erover te praten. Ze was heel bezorgd maar ze zei dat ze sinds ik gezegd had dat ik niets meer voor haar voelde een klik heeft moeten maken omdat ze door moet met haar leven. En ik heb nu een paar weken de tijd gehad om eindelijk op afstand alles te bekijken en ben tot het besef gekomen wat mijn fouten waren. Ze zegt dat ze nog altijd van mij houdt, maar dan als iemand die haar heel nauw aan het hart ligt en dat ze op dit moment niet met mij samen kan zijn. En dat we de tijd zijn gang moeten laten gaan. Ze wil niet in een relatie zitten met iemand die zijn gedacht niet zegt of waar alles moet "gefixt" worden. Ik begrijp haar als ze dit zegt, maar mijn ogen zijn opengegaan nu... ik besef dat ik mij gewoon altijd wegcijferde voor haar en alles voor haar deed, maar op de verkeerde manier. Ik sta zelf ook niet stevig in mijn schoenen (ook niet tijdens onze relatie), en ik heb mij altijd laten overschaduwen door haar. Zij drukte me bij elk gesprek in de hoek en uiteindelijk deed ik er gewoon niets meer aan. Ze heeft veel tijd in mij gestoken door er over na te denken en met mij er over te praten... maar op de verkeerde manier. Ze liet mij niet zijn wie ik was, en uiteindelijk lagen we gewoon niet meer in balans met elkaar. Het is heel pijnlijk nu te beseffen dat het meisje waar ik altijd mee in mijn hoofd zat, gewoon ben kwijtgespeeld. Ze kan een hele lieve, toffe meid zijn, zoals die eerste twee maanden die we samen waren. Maar volgens mij is ze verandert door alles wat er gebeurt was rond haar (Studies afgeblazen, geen job, geen geld, niet goed in haar vel, terug bij haar ouders moeten gaan inwonen, ...) en daardoor ben ik ook verandert denk ik. Ze kan niet relativeren en stresst en panikeert heel snel. Dat samen met de verschillen die wij hadden en de discussies die daarop volgden hebben ons uit balans gebracht waardoor de passie verdwenen is. Nu zegt ze dat ze mij niet kan vertrouwen... omdat ik altijd al huilend zei dat ik zou veranderen maar dat uiteindelijk niet deed. En ik dacht zelf niet na hierover en liet alles zijn beloop gaan, omdat ik bang was dat als ik weer iets zou zeggen ik weer afgesnauwd zou worden. Dat is mijn grote fout geweest... zij was op den duur mijn babysit, en ik was er niet genoeg voor haar als mentale steun. Het doet pijn dit te beseffen doordat ze nu iemand anders heeft... en dat ik dat daarvoor nooit gezien had omdat we gewoon altijd alles samen deden, zelfs na onze breuk. Ik besefte niet dat ik gewoon eens een week of twee weg moest zijn van haar, volledig weg, om te zien wat er fout was.
Ze is nu met haar nieuwe vriend en ze zegt dat ze vertrouwen heeft dat ze in de toekomst wel zal zijn met wie ze moet zijn. En dat als we dan toch voor elkaar bestemd zijn, we elkaar wel terug tegen komen als het juiste moment daar is voor ons allebei. Ondertussen wil ze mij nog altijd als goede vriend die nauw aan haar hart ligt, maar ik kan me daar nu niet voor open stellen. Ik ga kapot van verdriet omdat ik voel dat wij toch een goede relatie kunnen hebben als we er alletwee op de juiste manier aan werken. Zij heeft ook haar problemen nu... ze is niet graag in dit land, ik ben haar enige vriend hier die ze denkt kwijt te spelen nu omdat ik geen vrienden kan zijn met haar, ze is in geldnood, en ze mist haar familie. Het enige wat voor haar goed gaat nu zijn haar studies. Ik hoop alleen niet dat ze met die jongen is omdat ze zich alleen voelde... hij zorgt voor haar zegt ze, laat haar zich veilig voelen, en hij is stapelverliefd op haar zegt ze. Maar dat was ik ook toen ik haar pas leerde kennen.
Ze vroeg me waarom ik daarmee gestopt ben, en dan zei ik wat ik hierboven al verteld heb dat ik gewoon verder en verder naar beneden werd gesleurd door haar, mede omdat ik haar gewoon geen pijn wilde doen, maar dat was fout van mij. En ik probeerde haar uit te leggen dat het ook haar fout was dat ze 't op de verkeerde manier aanpakte als er iets mis was.
Het enige waar ik nu aan kan denken is aan haar, en over al de herinneringen die we samen hebben. We hadden ook goede momenten natuurlijk, en we hadden ook veel plezier samen... maar op het einde was dat gewoon minder en minder door al die discussies... alle problemen stapelden zich op en dat drukte op iedereen zijn gemoed. En ik mag er niet aan denken dat ze met iemand anders is nu... ze doet nog moeite om mij te contacteren nu, ook al had ik gezegd dat het beter is dat we afstand houden... dus ze ziet me nog wel graag... maar ik zit met zoveel hoop dat we ooit bij elkaar terug zouden komen dat het enorm veel pijn doet als ik eraan denk. Ze zegt zelf dat ik me nu op mezelf moet focussen, zodat ik weer blij kan zijn met mezelf... maar wat zij nu doet is vluchten uit de realiteit door met iemand anders iets nieuw te beginnen terwijl zij ook heel wat werk voor de boeg heeft aan haar zelf.
Kunnen jullie mij tips geven om hier mee om te gaan, of proberen te analyseren wat zij nu juist aan het doen is? Ik probeer alles te begrijpen, en ik heb proberen zoveel mogelijk vanuit mijn en haar standpunt duidelijk te maken in wat ik geschreven heb, dus ik weet dat dat niet makkelijk is om daar een juiste analyse over te maken. Maar ik wil door met mijn leven, en liefst met haar... ik besef dat ik een heel goed meisje laat schieten... het meisje van mijn dromen, maar dat we allebei hard aan onszelf moeten werken eerst. Ik ben al begonnen met sporten en met op m'n eten te letten. Want voor mij is het grootste probleem dat ik mij niet goed in mijn vel voel zoals ik nu fysiek ben. Hoe moet het nu verder? Hoe zien jullie het van haar kant? Denken jullie dat ze nog altijd genoeg voelt om samen met mij iets te beginnen? Wat doet ze nu met die jongen? Want ze is speciaal naar hier gekomen omdat ze geen langeafstandsrelaties meer wilde, en nu is het weer iemand uit een ander land.
Ze verweet mij nog dat ik het nooit verteld heb daar ik nog altijd graag zag... maar ik had gewoon mist voor m'n ogen al die tijd. En ze zei dat als ik dat gezegd had dat er misschien wel iets aan gedaan had kunnen worden... nog geen maand geleden zijn we nog intiem met elkaar geweest en zei ze al lachend "zijn we nu friends with benefits", maar mij uitdrukking sprak boekdelen... dat is niet wat ik wilde. Waarom zei ik dan niets?
Alle tips zijn welkom, alvast bedankt om te luisteren.
Rae
 
Berichten: 5
Geregistreerd op: zo 08 jan 2012, 14:52

Re: Ik ben haar kwijt... maar wil haar zo graag terug

door Psycholoog Zutphen » do 12 jan 2012, 13:15

Beste Rae,

Ik begin met een paar stukjes uit je verhaal om voor mij de belangrijke dingen eruit te halen.

'Er was heel veel chemie, maar geen van beiden las elkaars signalen'.

'omdat ze daar geen antwoord op kreeg na die 2 weken'

'Zelf zei ik nooit iets over haar, of als ik dat deed dan werd ze kwaad, en had ik het gevoel dat ik mij dan maar gewoon even moest inhouden'.

'de ruzies werden feller en feller (verbaal) en ik deed alleen maar averechts als ze mij weer de les spelde'.

'(ze is heel moeilijk soms om mee samen te leven... ze is een beetje een prinses)'.

'Ik heb het nooit beseft, maar in al die tijd tussen dat ik zei dat ik niets meer voor haar voelde tot nu, voelde ik nog wel heel veel voor haar. En ik denk dat ik hoopte dat het ooit nog in orde zou komen, en dat het misschien goed was dat we even vrienden waren'.

ik besef dat ik mij gewoon altijd wegcijferde voor haar en alles voor haar deed, maar op de verkeerde manier. Ik sta zelf ook niet stevig in mijn schoenen (ook niet tijdens onze relatie), en ik heb mij altijd laten overschaduwen door haar'' .

'maar ik zit met zoveel hoop dat we ooit bij elkaar terug zouden komen dat het enorm veel pijn doet als ik eraan denk. Ze zegt zelf dat ik me nu op mezelf moet focussen, zodat ik weer blij kan zijn met mezelf... maar wat zij nu doet is vluchten uit de realiteit door met iemand anders iets nieuw te beginnen terwijl zij ook heel wat werk voor de boeg heeft aan haar zelf'.

Om te beginnen, heb ik en paar stukjes uit je verhaal gehaald, die voor mij erg van belang zijn. Misschien heb je er zelf ook wat aan om dat terug te zien en te merken, wat (ongeveer) de essentie is.
Ik vind, dat je een prachtig verhaal vertelt met veel zorg en integriteit, en liefde voor haar en voor je zelf.
En ik vind ook, dat je het verbijsterend goed hebt begrepen en opgeschreven, mijn complimenten.
Deze liefde heeft jou wel heftig door elkaar geschud, en je wakker gemaakt voor hoe je wil leven, en hoe je zelf wilt zijn als mens. Prachtig.
Op een bepaalde manier heeft zij dit voor je voorgedaan, voorgeleefd, en daar heb je veel van geleerd, opgepakt. Maar voor een deel ben je ook ontnuchterd uit een veel te mooie (illusoire) droom: ook zij is een mens zoals jij. je hebt haar geïdealiseerd en niet gezien, dat zij op een bepaalde manier ''over het leven heen vliegt'. Jullie relatie is ongelijkwaardig geworden en terecht, naar mijn idee, ben jij eruit gestapt, omdat je je niet verder naar beneden kon laten duwen. Dat is niet zozeer iets van haar, maar wat jij jezelf aandoet. Dit weet je nu. In die zin is het naar mijn idee aan de orde, dat jij je eigen leven gaat leiden, ordenen, vormgeven, zoals je dat zelf wil, zodat je(eventueel) haar of welke andere partner ook op gelijkwaardig niveau opnieuw kunt ontmoeten, en je in staat bent om je eigen mannetje te staan.
Zij heeft ook veel te doen, dat is zo, maar dat is haar zaak, haar taak.

Even tot hier,
Ik hoop, dat je er wat aan hebt,

met vriendelijke groeten en sterkte,

Paul de Lange
Relatietherapie Zutphen
Psycholoog Zutphen
 
Berichten: 56
Geregistreerd op: ma 02 jan 2012, 12:26

Re: Ik ben haar kwijt... maar wil haar zo graag terug

door Rae » za 21 jan 2012, 09:38

Dag Paul,

Hartelijk bedankt voor het analyseren van mijn verhaal. Het heeft me heel veel tijd gekost om dit zelf in te zien na al die tijd dat we samen waren. Ik zag gewoon niet wat er mis was gedurende onze relatie... gewoon omdat ik mezelf niet meer was en me blind staarde op haar. Nu zijn we weer een paar weken verder en mijn denken is nu ook geëvolueerd. Ik ben volop met mezelf bezig nu (ik moest nodig wat kilo's vermageren en ben al meer dan een maand 3x per week aan het fitnessen en ik volg een gezond dieet), en ik voel me al een stukje beter in mijn vel en met terug wat meer zelfvertrouwen. Ondertussen heb ik ook weer contact opgenomen met vrienden die ik al een tijdje uit het oog verloren was en die hebben mij allemaal enorm geholpen in het analyseren van mijn relatie en van mezelf.
Ik heb mijn ex net geen twee weken terug voor het laatst gezien omdat ik nog wat had van haar dat ze nodig had. Dat gesprek was het eerste oppervlakkige en teruggetrokken gesprek dat we ooit hadden. Toen ze terug wegging zag ik dat ze wel schrik had om mij niet meer terug te zien. Ik heb sindsdien niets meer van mij laten horen. Ze heeft nog twee berichtjes gestuurd in tussentijd. Eentje om een gesprek aan te knopen en het andere heb ik maar één zin van kunnen lezen vooraleer het bericht vanzelf verdween. Daarin stond: "ik ben aan het denken aan de invloed die je gehad hebt op mijn leven..." de rest kon ik helaas niet lezen want daar was ik wel benieuwd naar. Maar ik heb geen enkel van de berichten beantwoord, ik denk dat ik er goed aan doe om haar nu even te vergeten (ook al denk ik 24/7 aan haar) en mijn eigen ding te doen... ik wil me niet meer laten terugduwen nu.
Ik besef dat ze voor iemand anders heeft gekozen nu, ook al ziet ze mij nog graag, maar dat ze met mij niet verder kon... en achteraf bekeken kon ik ook zo met haar niet verder, al had ik wel liever gewild dat we er samen aan konden werken maar op een andere manier. Die kans kon ze mij niet meer geven, wat ik wel snap. En ik geef haar nu de kans om over zichzelf na te denken door afstand te bewaren, want volgens mij is ze nog niet op het punt gekomen waar ze haar eigen doen en laten in onze relatie en voor haarzelf genoeg in vraag heeft gesteld. Misschien dat ze haar fouten ook begint in te zien nu ze met iemand anders is en over mij nadenkt. Het laatste berichtje bevestigd dat ze wel degelijk aan het nadenken is.
Ik besef ook dat ik verder moet, met of zonder haar. Ik weet enkel niet goed wat ik nu moet doen nu... moet ik contact blijven onderhouden nu zodat ik haar niet uit het oog verlies? Moet ik wachten tot ik me helemaal zelfverzekerd, blijer en stabiel voel? Hoe reageer ik dan als we elkaar weer zien? Moeten we het over het verleden hebben of alles links laten liggen en beginnen vanaf 0? Ze probeert alleszins ook haar afstand te bewaren, maar ik denk dat ze het moeilijk heeft hiermee, ze wil me niet verliezen als vriend op dit moment. Maar als vriend kan ik er nu (nog) niet zijn voor haar, ze zou me alleen maar tegenhouden denk ik.
Onze levens liepen in inderdaad nooit echt gelijk zoals je zegt, behalve onze eerste maanden samen misschien. Zij heeft al 10 jaar alleen gewoond, lang gewerkt, en ik ben nog maar pas het ouderlijke huis uit en ben nog maar sinds een jaar of 2 a 3 aan het werk. Op dat vlak enerzijds heeft ze een pak meer ervaring en daar heeft ze me veel mee geholpen, maar anderzijds had ze ook 't geduld niet om mij te laten ervaren wat het is alleen wonen etc. Zij zat ook altijd de relatie vooruit te duwen, terwijl ik het op z'n beloop liet, en nu zit zij aan het einde van de lijn en heeft ze er genoeg van, terwijl ik nu pas besef wat er mis was en aan het begin van de lijn zit.
Hier zit ze nu in België voor minstens het komende jaar en een half, gekozen om hier te studeren omdat het goedkoper is en omdat ze dicht bij mij wilde zijn en geen langeafstandsrelatie meer wilde. En dat terwijl haar nieuwe vriend in Engeland woont. Ze heeft dan nog het geluk dat haar ouders alles nog voor haar betalen (ze is 30) ook om haar een kans te geven, maar ik denk dat tickets op en af naar Engeland niet op hun lijstje staan. Ik ben ook benieuwd of hij ooit zal voorgesteld worden aan haar ouders als een gewone vriend, zoals ik in al die tijd heb moeten doorstaan... leuk is anders. Ze is altijd door iedereen zo bepamperd geweest dat ze het zelf niet meer beseft, en ik hoop dat nu, nu ze helemaal niemand rond haar heeft, ze eindelijk gaat beseffen hoeveel geluk ze heeft en dat ze minder gaat eisen stellen van haar naaste omgeving. Maar zoals je zegt, dat is niet mijn taak.
Ik ben ergens blij dat dit gebeurt is, want nu kan ik weer vooruit. Ik heb veel te lang niet aan mezelf gewerkt en dacht dat zij mij misschien kon helpen... in zekere zin heeft ze dat dan ook gedaan. Ik vind het wel heel spijtig dat ik er iets anders door heb verloren, maar wie weet wat de toekomst brengt. Ik heb nog steeds hoop al zeggen al mijn vrienden en familie dat ze niets voor mij was, maar ik besef ook de goede momenten die we samen hadden. Maar dan moet er serieus aan beiden gesleuteld worden, dus misschien ooit weer.

Download hier HET ezelfhulpboek over liefdesverdriet.
Rae
 
Berichten: 5
Geregistreerd op: zo 08 jan 2012, 14:52

Re: Ik ben haar kwijt... maar wil haar zo graag terug

door Rae » zo 29 jan 2012, 19:38

De voorbije weken liet m'n ex één a twee keer iets weten via een berichtje. Vaak een vraagje over haar internet of gsm abonnenement (ze spreekt geen nederlands en kan zelfstanding geen dingen wijzigen). Ze liet ook al eens vallen dat ze mij mistte en dat ze altijd aan me denkt (als vriend neem ik aan).
Ik voelde mij daar niet goed bij omdat mij dat telkens een stap terugzette in mijn strijd om over haar te geraken. Voorbije vrijdag heb ik haar dan een mail gestuurd met het volgende erin (het is wel in het Engels).

There's something I'd like to tell you.
You've been trying to keep your distance from me by not coming online in wow (een spel dat we samen speelden via internet), or not texting me too much etc... which I appreciate.
But still every text you send me is messing with my head.
2 weeks ago, you send me a message on viber of which I could only read the first sentence which was something like "i was thinking about the influence you had in my life". The rest I couldn't read because the message didn't show. I am not sure if you are aware of it, but only that first sentence was enough for me to put me in an emotional rollercoaster that day. I am already thinking of you 24/7 but messages like that aren't helping me one bit.
Right now I am trying my very best to get my life back on track to become the person again that I want to be, and slowly but surely i'm getting there. I go the gym 3 times per week for over a month already, I'm on a tight diet, I am losing weight and I feel better mentally and physically, I have a job, I'm seeing my friends as much as I can, etc... but every time you contact me, you push me back again. I'm sure you're not doing it consciously, but I am going 2 steps forward and 1 step backwards because of it.
I was doing better the last 2 weeks until this week. This week you text me that you are always thinking of me, and that you miss me... right now, I'm not in need to hear these kind of things from you. They mean nothing to me because we are not a couple anymore and you are with someone else. For me, those kind of texts are only pushing me back because they give me some kind of false hope and they make me wonder about things that don't exist anymore, not from your side at least.
You told me yourself that I need to work on myself right now, and that's exactly what I'm trying to do now. I can't focus on myself if you keep on messing with my head.
I even told you the second to last time we met that I need my time and space now. So far you didn't respect that, and you're being needy yourself by trying to stay in touch with me. I am sure you're not doing it on purpose, but you're doing it anyway and it's not good for me. I'm trying my best to get over you, and to move on in life. It's the only option I have right now. You chose to be with someone else so that's the decision you made, and these are the consequences of it. Same way I can't force you into a relationship with me, you can't force me to being friends with you. Right now I cannot be friends with you, that would only benefit you and not me. I need to think about me in the first place now.
Everything that has happened so far has hurt me deeply and it left me heartbroken, and I have to stop thinking about you if I want to move on.
You are still the girl of my heart, my sunshine... and I will always cherish what we had together and I will always regret the mistakes we made, but I learned from them too. I've been thinking about all the good and lovely memories of us together, but right now every single one of them causes me nothing but pain. And I can't live like that.
No matter how much I wish that things could've been differently between us now, right now I need time and space to keep on working on myself, and you do too. You made your decisions and I have to make mine. And maybe one day we can be friends or something more again, when the time is right for both of us as you said yourself.
I don't believe in faith, but I do believe in love and willpower... that's the only thing I can count on right now.

Vandaag stuurde ze weer een bericht en belde ze mij op. Deze keer voor haar gsm abonnement, of ik haar kon helpen (weeral) om er geld op te zetten.
Ik vroeg haar of ze mijn mail niet gelezen had, en ze zei dat ze die niet ontvangen had. Ik heb deze wel degelijk naar haar gestuurd dus 't zou me verwonderen moest ze die niet gehad hebben.
Ik vertel haar dan alles wat in de mail stond en ze vraagt of ik anders even wil langs komen.
Ze vroeg om haar te bellen als ik voor haar deur stond, dus ik had al een vermoeden dat haar nieuwe vriend er nog steeds was ook al zei ze 2 weken terug dat die binnen een paar dagen zou vertrekken.
Ze kwam dan naar buiten om even te praten. Ik leg haar nog eens uit dat ik op dit moment geen vrienden kan zijn met haar omdat ik ook vooruit moet met mijn leven, en dat niet gaat als ze telkens m'n hoofd op stelten zet met haar berichten. Ze reageerde dan redelijk heftig met te zeggen dat ik me onmenselijk en als een klootzak gedraag.
Ze heeft bang dat ze hier alleen gaat zitten omdat ze geen vrienden heeft hier, haar familie woont in Griekenland, ze kent geen nederlands (ook al heb ik haar een lange tijd aangespoord om toch lessen te volgen), ze heeft geen eigen centen (het is moeilijk als buitenlandse student hier een job te vinden) en hangt dus van haar ouders af die het financieel ook niet makkelijk hebben nu, de paar klasgenoten die ze kent haken af van de cursus, etc...
Maar ze respecteert ook op deze manier mijn mening niet. Ik vraag haar tijd en ruimte, en ze gooit er telkens tussen dat zij het moeilijk heeft... wel ik heb het OOK moeilijk. Zij heeft nu haar nieuwe liefde, ik heb niemand en ik heb nog altijd gevoelens voor haar, maar ik moet ook verder met mijn leven en dat gaat niet als ze me tegenhoudt.
Heeft ze nu schrik om mij te verliezen? of om haar hulpje te verliezen?
Ze zegt dat ik onze vriendschap op het spel zet op deze manier. Ik vraag haar dan wat ze zozeer mist dan? ze antwoord dan met mijn karakter, en onze vriendschap is nog altijd speciaal en belangrijk... Is dat wel zo vraag ik mij dan af???
Ik probeerde haar uit te leggen dat het misschien wel beter is dat we elkaar gewoon even niet meer zien of horen tot ik mij er beter bij voel en dat we er allebei beter mee kunnen varen misschien. Maar ze zei dan dat ze voelt dat we elkaar dan uit het oog verliezen... wat dat nu al misschien al lang gebeurd is.
Er kwam een klasgenoot aangelopen van haar tijdens ons gesprek buiten, en die kwam even langs, ze laat hem binnen en ik zie ze op 't belletje duwen. Dus haar vriend moest daar wel binnen zitten.
Toen ik dat besefte begon mijn potje over te koken en moest ik even 2 minuten rondlopen en flink ademen om geen brokken te maken. Weeral een leugen erbij, weeral mijn vertrouwen geschonden... ik zei haar dat ik haar leugens meer dan beu ben en dat ze mij niet respecteert en probeert haar zin te krijgen bij iedereen. Ze kwam dan plots voor mijn neus staan en vroeg me dat nog eens te herhalen, tot tweemaal toe. Ik herhaalde weer dat ze probeert haar zin te krijgen bij iedereen. En plots werd ze kwaad en duwde mij weg en liep naar binnen met tranen in haar ogen.
Kwetst de waarheid zo hard? Of zat ik er zo hard naast?
In het spel dat we samen speelden zag ik dat ze me plots als vriend verwijdert had, wat ze normaal nooit zou doen.
Ik weet nu niet goed meer waar ik/we staan... Ik wil alleszins haar schoothondje niet meer zijn en aan mezelf gaan denken. Zij doet dat ook tenslotte, ook al probeert ze met mij contact te houden maar ik weet niet of de redenen daarvoor zijn omdat ze mij nog als vriend wil of omdat ze iemand nodig heeft om haar hier op haar wenken te bedienen als ze hulp nodig heeft.
Zou dit ooit nog goed komen tussen ons, of passen we echt wel niet bij elkaar. Vandaag merkte ik echt dat we plots enorm ver van elkaar verwijderd waren... en nog geen dikke maand terug waren we zo close. Heel bizar, jammer en triest.
Ik voel me enorm verdrietig nu, maar volgens mij kan ik zelf niets meer doen nu... en moet zij eindelijk eens beginnen nadenken over zichzelf en over wat er fout was in onze relatie.
Ze verweet me dat ik een jaar en een half de tijd had om over onze relatie na te denken, en dat ik het nooit deed. Maar ik vroeg haar ook of ze wel eens nagedacht had hoe dat kwam. Daar reageerde ze dan op met "wat wil je dat ik daaraan doe". We hebben allebei de relatie verkeerd ondersteund, maar ik heb tenminste mijn fouten gezien en toegegeven, ik weet niet of zij al zover staat nu ze met iemand anders is en midden in haar examens zit en alles rondom haar moeilijk is voor haar.
Ik zou het erg appreciëren moest er iemand mij verder kunnen helpen vanaf hier. Wat moet ik nu doen? Hoe gaat dit verder? Wat kan ik van haar verwachten? Moet ik zelf contact opnemen met haar en er proberen over te praten over wat er vandaag gebeurd is?

Heb je een gebroken hart en wil je er wat aan doen? Download direct het ezelfhulpboek over liefdesverdriet.
Rae
 
Berichten: 5
Geregistreerd op: zo 08 jan 2012, 14:52

Re: Ik ben haar kwijt... maar wil haar zo graag terug

door Rae » wo 01 feb 2012, 19:41

Zou een deskundige mij verder op weg kunnen helpen? Ik zou het ten zeerste appreciëren.
Rae
 
Berichten: 5
Geregistreerd op: zo 08 jan 2012, 14:52

Re: Ik ben haar kwijt... maar wil haar zo graag terug

door Psycholoog Zutphen » wo 01 feb 2012, 22:16

Dag Rae,

Ik zag je bericht.
Ik vind, dat je het goed gedaan hebt, en dat je het juist inschat.
Je doet er goed aan je neiging te volgen en afstand te nemen.
Je verdriet is van en voor jezelf, pijnlijk, maar heilzaam, op den duur.
Je mag je best steviger opstellen in het leven, zoals je tov haar deed.
Dat klopte en raakte haar.
Geloof maar in jezelf en vertrouw er maar op,
dat wat je voelt ook een eerlijke waarneming is van jezelf.

Zo kijk ik in ieder geval naar jou, in wat je schrijft.

sterkte en alle goeds,

Paul de lange
Relatietherapie Zutphen
Psycholoog Zutphen
 
Berichten: 56
Geregistreerd op: ma 02 jan 2012, 12:26

Re: Ik ben haar kwijt... maar wil haar zo graag terug

door Rae » do 02 feb 2012, 08:03

Bedankt Paul.
Ondertussen zijn er nog wat berichten heen en weer gestuurd om dingen te verhelderen. En het ziet er naar uit dat het kalf verdronken is tussen ons. Ik laat je de mail hieronder lezen die ze me gisteren gestuurd heeft en de reactie van mij erop. Zoals het er nu naar uitziet zal ik haar nooit meer zien of horen omdat ik haar zo hard heb gekwetst met hoe ik reageerde op zondag. Wat ik toen had gezegd kwam wel uit mijn gevoel over haar. Ik kan er helemaal naast zitten, maar dat is hoe ze mij deed voelen. Dat ze een gebrek aan respect had voor wie ik was en dat ze haar zin altijd wilde krijgen en daardoor mensen pijn berokkent zonder het te beseffen. Ik vind het heel bitter dat het zo moet eindigen, heel, heel bitter. Kan je even nog je mening geven over wat we hieronder communiceerden en over hoe we tegenover elkaar staan? Sta ik recht in mijn schoenen? Stond zij recht in haar schoenen? Nadien is alles wel gezegd geweest denk ik, maar ik wil gewoon even weten of ik voor mezelf er goed aan heb gedaan met wat ik gezegd en gedaan heb. Ik begin zelfs te twijfelen of ik wel ooit wel samengeweest ben met het meisje waar ik eerst op verliefd geworden ben. Wat is er van haar en van mij geworden vraag ik mij af? Waren wij dan toch zo verschillend? Hebben we elkaar alleen maar getollereerd?

Haar mail:

The first of the 2 messages that I send u was the following..

When we left S.Hawking's speech, while walking across the parking lot I told u the following.."I am afraid that if we were not friends,u would say or do things to me that could really break my heart".. Our last conversation just proved how right I was!!! A man's dignity is also shown by the way he handles his pain! And u acted like a spoiled brat that fucked up everything because your feelings were hurt! You said nasty things only to inflict pain to someone that would be there for u forever and ever! To someone that has been there for u every single day! I had the purest feelings for u, still! But u destroyed each and every one!!!None of the things u did for me where from your heart and with pure intentions, else u wouldn't keep rubbing to my face that u suppressed yourself just to please me and how now u need time for yourself and nothing but yourself! And you know something else?? Even the things you say now that u did for me and the fact that u pushed yourself aside you didnt do because u wanted but because u were unable to deal with the serious things and that was your way to compensate. You have hurt me so deeply that I pray to God to forgive u, cause I know I never will!

As far as your message today, I do respect your need to stay away! I repsected and understood it from the first time u said it but at the same time I felt so strongly that the way u are handling the situation would destroy everything! I cant trust you and apparently I was right cause everything is now destroyed.. I kept on texting you because I wanted for one last time to avoid it and because i truly cared for you! But u never listened to me as always! U never really trusted me!! As always!!! U would rather run to yr friends and listen to ppl that havent even met me, judging me! And you think that this is an objective evaluation? pff.. U of all ppl i thought u knew me better, but now i am convinced u dont! And i most defo dont know u either!!! There is nothing that i can recognize in the person u have become from the person i thought u were! U are a stranger to me! U are so obsessed trying to diminish me and rub to my face how badly I need to work on myself that it only proves to me that the only thing u are doing is trying to find excuses to treat me the way u do! And seriously Phil, is this what u need the most? Tell me a million times that i need to change? U go back and scan the past trying to find where i was wrong? How does that help u exactly? And it is kinda of ridiculous u know, calling me all those horrible things and at the same time shouting your love for me!!! What exactly do u love from such a horrible person? Oh please...... Anyway. Fair enough! Do whatever is necessary for u to be happy again but personally i am done with u! U are dangerous and poisonous to me!!! Standing 10 cms away from me telling me with a smirk on your face that I tried to manipulate u and get my way with you.....!!!!! That was the ultimate hit!!! U crossed all lines at that moment. I do not allow anyone to talk to me that way! U have no such rights!!! And then throwing a tantrum at me accusing me once more that i lied to u about Damian being here? What the fuck is wrong with you? When did I ever say anything about his staying and u dare to accuse me and make a scene in the middle of the street? Cause i perfectly remember that every time u asked me i refused to give u any details on damian's whereabouts. And to make things clear concerning one more thing!!! I said u are being inhuman to me when I was 1 day before my exam,stores were closed I was in desperate need of help and u just said I didn't care! These where your exact words! "I dont care". I never said u have been inhuman all the time or anything like that even though u didnt even bother to listen and u chose to interpret my words as it suited u best! And on top of all u asked me not to contact u again!!' u denied your help to me! And this is our biggest difference!! I would never do that to u Phil!!!! I would never abandon u in a foreign city while being in need!!!! No matter what have happened! No matter in how much pain i was! no matter how badly it hurt me! I would never turn my back at you!! I know u cannot understand it because u have never not even once in your life found your self in a similar situation but for the love of got Phil.. And there is one more thing if u wanna know!!! Fuck me!! U hate me!!! fair enough!!! But u knew that i still dont have my bank account and u also know that if i delay the payment of my rent i get daily penalty!!! I have to pay extra money per day! And you know that my parents are struggling!!! And u didnt care about them either! Cause u know that eventually they will have to pay! (And dont u dare to say that u would take care of my rent for february cause u know very well that after the things u said, I would never come to u again!!) U wanna talk disrespect!!??? Go tell to those people that opened their house and hug to you that u cant help me because I hurt u!! I told u on sunday and i am gonna tell u once more!!! Before friends, family, lovers or whatever else, we are all human!! And sometimes we just need to put aside our issues in case of an emergency. But you couldnt do that!!! Your excuse is that u cant because all this time u have been suppressing yourself to please me and now u can only care about you!! (one more proof that none of the things u did where of pure intentions!! In greece we say, perform a good deed and forget about it! As if u never did it else dont bother at all" How many times have u rub to my face that if it wasnt for u I wouldnt even have to eat????!!!!!!!! And u know what is the funniest thing of alls?? That i never enforced my self on you!!! I asked you Phil!!! I asked you if u were willing to help me, to be there for me and u committed to that! And what did u do?? Once your feelings got hurt you turned your back and ruined everything) Fair enough again!! You can't see further than your nose! We got it! So be it then! I wish u best of luck and have fun with yourself cause that's all u have left! I am sick and tired of trying to get through you and hitting a brick wall!!! Like I said I will seek to settle whatever debts i have towards u but other than that I don't even wanna think of u ever again cause every thought is pure bitterness in my mouth and pain in my heart..



PS. Sorry that i can't text you but on monday i went to mobistar shop on tiensestraat, u know the one we've been together.. the one with that lady that YOU said she couldnt even communicate in dutch let along in english, and she couldnt help me....

En mijn antwoord hierop:

I am very sorry you feel about me this way. Really. I always had the best intentions with you and I never wanted to hurt you deliberately. My feelings are indeed hurt, and all I asked from you was some time and space to undo that. How would you feel if you see your ex that you still have a lot of feelings is being with someone else? How would you feel if from one day to another you are being pushed aside and are being replaced by someone else (the day you got that phonecall that he was coming, which you obviously knew up front that he would, even if you told me before that you didn't know when you would meet him, was the last day we spend together)? How would you feel if for one year and a half you did everything together with a person and suddenly that all stops cause you can't bare being with that person knowing everything changed while you are still left there with your feelings? Is it selfish of me to ask for some time so that eventually I could be around you again without feeling like I am being sucked into a black hole? Is it selfish of me to ask not to bother me with me texts or questions you could easily solve yourself if you put a little effort in it (How do you think other foreign students survived here before you?) Don't you care about how I feel than?
Is that me acting spoiled? Or is that me trying to get my life back on track by turning my world upside down and work on what I always should have worked on for the last few years, cause the only other option was getting sucked into that black hole and I would feel like shit even more and I don't know where to go with my feelings, frustrations and depressing thoughts?
You say that you have been there for me every day, that is true. Haven't I? Do you think everything I did, was just to please you and not myself? I did everything to make you happy cause I knew that would make me happy. I fell in love with a girl that was pretty much happy every day when I first met her, and I was happy myself. But that girl changed cause of all the things around her changed or didn't work out for her, and that changed me too. That was me being not confident enough in my shoes to stand above you and reach you a helping hand the way you really needed it. You can blame me for not being that person that you wanted me to be. But I didn't want to be that person either. I was weak and didn't know how to work on it. It's sad that cause of this I finally found the strength to do something about it, cause I always thought someone else would help me with that, which was foolish of me to think like that. You can only do that yourself when the time is right. On top of that I was also blinded by my love for you that I forgot to be the person that I was and I lost myself along the road. So yes, you can blame me for not being able to deal with some serious things, but did you ever try to really actively help me with it except of giving me speeches that pushed me in the corner? Do you know how diminishing that was every time?
You say none of the things I did for you were from my heart and without pure intentions... excuse me??? I rubbed some things in your face only because you were asking for it. In some conversations you seemed to have forgotten that I did do a lot of good things for you and us. But that was me just twisting things around again I guess.
Who says that me taking time and space for myself would have destroyed everything? I can't be a puppet that follows you around hoping for something more while you are being with someone else. Do you think that is a healthy situation? Do you think my feelings will easily fade if I keep on chasing you like that? What would have happened then in the end? Me dropping you like a brick out of hatred because my love won't be answered after chasing you for I don't know how long?
I DON'T hate you, I never did. Where the hell did you get that idea? There are things I don't like about you, same way you don't like things about me. But I try to live with them, why would I hate you than?
Why do I have to listen to you because of what you think is best for me or us , where I have to listen, especially in this case where I don't have many options, to what I want and I need myself right now to keep going? I'm the one being left behind here, not you. I'm the one that needs to get over things, not you.

You're saying that I don't trust you. Well my trust in you was bad at first, and now I don't trust you at all anymore. You completely sank that ship. Try to put yourself in my shoes for a change too.
To start with how would you feel if I told you after one year that the person you are in a relationship with suddenly reveals that he's 30 and not 28. Even if I had a reason for it like the one you told me.
That already is enough to start thinking twice about whatever you tell me and whether it's a lie or not. It's not normal. How does that make me feel you think? You never thought up front about what consequences that could have for me once I would find out, the consequences of my trust in you?
Another example, you telling people that we met on Mykonos. Once again I understand that you did it for reasons you thought were valid. But in my eyes you just deny where we started, and that should've been cherished, not pushed away and replaced by something less embarrassing according to you.
The big example, you never ever telling your parents in the first place that you and your ex broke up and that the engagement was over and that I never ever was your boyfriend. That was a very selfish thing of you to do. I never felt at ease at your paren'ts place and I hated covering everything up and not being able to sleep in the same bad cause of that lie. And yet still I did my best to play along and cope with it so you could have your way (exactly, that's what I meant with it). I never even had to tell you that I felt bad about it, you should've thought about it yourself that maybe you were hurting your boyfriend with it.
I understand why you never told them that you broke up with your ex, don't get me wrong. But really, did I have to be disrespected for so long cause of it? How the hell could I feel that you were honest about things anymore? Wouldn't you start doubting about what the hell that person is hiding more and lying about if they would do that in front of you like that?
Not talking honestly about things or listening to each other in an understanding way doesn't run in your family, but it hurt me a lot more than you think and it made me a lot more aware of who you are.
You mention that you never gave any details about Damian's staying. Well your memory failed you than, cause 3 weeks ago you told me that he would stay for a few more days. I had to find out last sunday that he was still there... did you see how I reacted on that? I was about to snap and let hell go loose on you if I wouldn't have found control over myself. No one has made me that mad for lots of years and I would never have expected you to get me that mad. Once again another lie you thought you could get away with. Well your lies and all the hiding you do hurt people Elina! And not just a tiny bit. So if you wanna talk about trust, start looking at yourself and ask yourself what the fuck you will cause by the things you do first.

I still don't get what excuses you say I'm using to get what I want. What excuses? That I want to work on myself without going nuts thinking about you? Is that an excuse? Am i diminishing you because of that? That's a big word you are using there for your own selfishness.
You kept on telling me I needed to change, and I did something with it, cause I know I needed to change. As soon as I started feeling better about myself, and my eyes opened up about everything that happened I can't tell you what I see?
So only you have the right to warn people? If I tell you that you need to work on yourself than I'm not being a parrot cause you said that too, than I'm being honest with you and I am trying to make you see the things you obviously don't see.
You prioritize the wrong things at the moment. Getting a job is one, but I told you way before you came here that I wanted to help you with that, but you never asked me, so don't blame me that you still don't have one.
Anouck offered you a job as a make-up artist for one of the best dancers in europe, and you blew her off and left her in front of your door while you were sleeping. And after that you came up with some silly excuse that you had a student meeting the day after so you couldn't go there, while you spend all day with me that day. So if getting money was your priority you never took your chances, and yet you blame me and gave me the shit for not fixing you a job at the xmas market. Look at yourself first Elina.
I told you to take dutch courses too, you said you would take them, suddenly you wanna do french while you're in a dutch speaking area, and in the end you checked only ONE language center of the KULeuven and you said it was full.
Well I told you there is more than one center but you never bothered with those either. You are the one that came up with the silly excuses, and why?
Don't tell me you don't see you do have a problem there, and that you do need to work on some things about yourself, your thinking and your doing.
So I can't tell you that you should hold a mirror for whatever I think you should work on (and I tell that from my heart), but you can do that to me? Am I diminishing you and am I being obsessed than? That is not helping me, but it is helping you. And I only do it cause I feel that I finally feel strong enough that I can and cause I care for you.

About the manipulating. You seriously don't see that you have a problem with that do you? Few well known examples again but there are more, and on how they influence everything around you.
Our trip to Bruges. We had a lovely day together, we go home, you feel like having soup, my dad doesn't wanna drive through the center cause of the traffic, I ask if you want something else instead that can be easily picked up along the road and your mood is completely over. Is it that hard to just accept that my dad doesn't wanna do it, and can't you take peace with something else instead?? You didn't get your way, and both me and my parents were all affected by your mood that evening.
The cheese on your spaghetti. It really had to be specific cheese, and we didn't have it in the house or not the way you like it. You demand of me that I go and get it. I have to drive around to a supermarket just to get that and nothing else. Is it me or does this scenario sound like it's coming from a princess movie? Is it so hard for you to say "Ah nvm, I'll take that cheese or no cheese than". Apparently it is. If you wouldn't have gotten your way there, I'm sure that I was having image with no sound that evening too.
You do the same things at your parents' place too. You try to get your way quite often and you don't realize that it can upset people. Your behaviour sometimes is a bit over the top. You might think that's normal, but to me it's not. And yet still I poured water with the wine, and I took that bad side of you too. Even if I did complain about it sometimes.
You lying about certain things, is also getting your way with people so that you get what you want. But you hurt a lot by doing that Elina... That's why I snapped on sunday, I couldn't handle it anymore. How can I trust a person that keeps on hurting me like that?
Did I cross the line than if I told you that to your face?? I didn't back off either, so that means to me there must be some truth in it if that is what I feel. To you that is crossing the line, while that could just have been a firm warning from me that something is wrong about your behaviour that you might not know about or that you do know about but don't take any actions for it.

About sunday. I never said that you could never contact me again. I said don't contact me anymore, as in for the time that I need to get over you. I was also pretty clear that I never wanted to banish you out of my life and that you can count on me on real emergencies, because even after all this, I still care for you a lot. You not having money on your phone is one thing, but you could've always asked your boyfriend or Goo instead if you could use their phone. There are phonebooth's in the center of Leuven that you could've used as well.
So far I didn't deny any help you needed except on that day, cause I needed to draw a line for myself on what I can do and can't do for you right now. If you call that turning my back on you, so be it. For the black hole I'm sitting in right now when it comes to us, you don't have the right to complain at all about what I did for you so far. But one "no" to you is enough to make a dramatic scene and act as if I'm abandoning you in a foreign city (where once again, other foreign students can perfectly live without any help from a belgian person) and I am the most horrible person you ever met. Well if that's how you want to behave, go ahead, than I think you are a pretty sad person.
No matter how hurt I am, you can still count on me for emergencies that you don't have a solution for. But apparently you already think I am the most selfish guy ever... once again you show that you don't know me.

About your rent. In case you haven't noticed, whether your mom would put money on my account or on that woman's account... it's exactly the same thing. So after all this time I still don't have a clue about what extra money you are talking about that your mom would have to pay. It's just an account the same as mine. If your mom can deposit it on mine she can just do it herself on that woman's account too. Easy as that. Just put the month, person, room and street in it.
So please think twice before you say that I don't care about your parents and their bad financial situation. And please don't point fingers at me as if it I'm the problem. Disrespect for your parents? I don't think so. I'm not even gonna start talking about that. In time you will see things more clearly too I hope when it comes to that.

You don't have any debts with me. I told you that before. Everything I ever gave you I gave with love. So don't even think about giving me money or putting money on my account cause I will send it right back. The only reason why I reminded you of some things was because you seemed to have forgotten some other important things. You're right about your greek saying, "Do a good deed and forget about it"... that's exactly what you seem to do. History doesn't count right?

I am sorry that you feel about me as a poisonous, dangerous person that leaves a bitter taste in your mouth. I never thought about you that way, and I still don't. Funny how two people who were so close suddenly are two total opposites. Since you never want to see or think of me again and I can't force that either, I just hope that at some point in your life you can find the time again to think about the things you've said and done and the things I've said and done and hopefully you will understand and appreciate me more then.

I never wanted things to end this way and for you to feel this way about me, and I still hope one day you and I can talk again as we used to.
I will miss you, and I am sure I will keep on thinking about you for a very long time as I always have, because despite everything you will always have a special place in my heart. Not everything we had and were was bad... we have a lot of good memories too that seem to be forgotten.

I wish you good luck with whatever you do and all the best!

Heb je een gebroken hart en wil je er wat aan doen? Download direct het ezelfhulpboek over liefdesverdriet.
Rae
 
Berichten: 5
Geregistreerd op: zo 08 jan 2012, 14:52


Keer terug naar Stel je relatie vraag aan onze relatie therapeut

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Google [Bot] en 17 gasten

NetJam - Web development