Ik ben 30 jaar getrouwd met mijn vrouw en enkele jaren terug ben ik vreemd gegaan, dit is uitgepraat en we hebben de draad weer opgepakt, het was voor haar heel moeilijk om mij weer te vertrouwen natuurlijk. Nu ben ik weer vreemd gegaan en dit is niet zo zwart wit als het lijkt. het volgende verhaal.

Het ging dus weer jaren goed en we houden heel veel van elkaar, niet meer zoveel ruzies en het is beter als voorheen zelfs. Nu ik voor onze toekomst samen wat vaker naar het verre buitenland moest is er in al die jaren niets gebeurd alleen de laatste keer. enkele mnd terug ben ik weer fout gegaan, ik was dronken en die betreffende vrouw hing constant om mijn nek. Heb dit steeds afgewend maar op laatst toch niet meer sterk genoeg door drank en vermoeidheid waarschijnlijk. Ik had daar onmiddellijk spijt van en heb dit aan haar duidelijk gemaakt. Gingen wat gesprekken overheen maar uiteindelijk toch goed. Het probleem ligt dat ik met deze vrouw zou moeten samen werken en dit wilde ik liever niet. Aangezien ik deze vrouw al kende voorheen, wist ze dat ik getrouwd was en had ik zelfs al veel verteld over mijn gezin en foto's laten zien. Uiteindelijk moest ik toch met deze vrouw praten om te voorkomen dat ze mijn vrouw zou bellen, waarop ik antwoorden dat ik dat zelf wel zou doen maar aangezien ik in het buitenland zat heb ik gevraagd of ze mij de tijd zou geven tot ik thuis was. Kan zoiets immers niet door de telefoon of per sms vertellen.
Enkele dagen later kreeg ik bericht dat ik haar moest ontmoeten voor een gesprek, dat wilde ik niet en toen ging het met chantage of ik moest komen of ze zou mijn vrouw bellen. Heb meteen contact gezocht met mijn vrouw en het een en ander verteld, nog niet dat ik met deze vrouw het bed gedeeld had. Maar dat ze een telefoontje kon verwachten met leugens en dat ze deze beter meteen kon ophangen.
Ik had gekozen voor mijn vrouw en het haar eerlijk te vertellen, daarom ben ik dus niet ingegaan op deze chantage. Helaas heeft ze mijn vrouw gebeld met. ik weet niet wat voor verhalen maar mijn vrouw was kapot en wilde scheiden. Op dat moment zat ik nog in het buitenland en was totaal van slag omdat ik niet met mijn vrouw kon praten, geen uitleg kon geven of zelfs niet eens horen wat er verteld was en wat waar was en wat niet. Mijn vrouw is naar een vriendin gegaan en heeft alles uitgelegd, wellicht in haar beslissing versterkt en haar keuze gemaakt. Wel moet ik nog zeggen dat mijn vrouw van te voren eens heeft gezegd, het niet erg te vinden als ik zo ver weg een andere zou hebben, zolang ik het maar zou vertellen. Nu ben ik terug in Nederland en is er niet meer te praten met mijn vrouw, ze wil zo snel mogelijk scheiden en van me weg. Ze houdt nog steeds van me maar kan dit niet nogmaals verdragen, mijn brieven en mijn smeekbede dat het niet zo bedoeld is en dat ik het beter zou doen als ik nog een kans krijg, hoort ze niet. Dat ze zei het niet erg te vinden heeft nu ineens een andere betekenis gekregen, ik snap wel dat het geen vrijbrief is, maar het werkt wel mee als je op zo'n zwak moment komt. Maar helaas is er geen rationeel gesprek mogelijk en valt ze steeds terug in dat ik heb gekozen om te scheiden door vreemd te gaan. Maar zo zwart wit is het toch niet, heb dit nooit gewild en gedaan, ondanks dat ik ook maar man ben en soms enkele mnd in het buitenland zat. Dat we zoveel verliezen met wat ze nu doet, ons leven samen, financieel, emotioneel en voor de kinderen schijnt ze niet ten volle te beseffen maar wil alleen maar met me praten over scheiden.
Hoe dring ik weer door tot haar liefde voor mij die er zeker nog zit, tijd kan daarin helpen maar ze wil zo snel mogelijk van me af. Dat maakt dat het moeilijk is om een gesprek aan te gaan met haar over deze dingen, over een mogelijke kans voor ons samen nog. nee niets wil ze weten of horen haar besluit staat vast. Maar ik weer zeker dat dit besluit niet echt vanuit haar hart is maar vanuit de woede, frustratie en haat in wat ik haar heb aangedaan. Wat ik ook probeer te zeggen, het dringt niet echt door en er zijn geen verzachtende omstandigheden mee te rekenen. Zelfs niet dat ik dronken was, of dat ze zelf aangaf het niet erg te vinden als het eens gebeurde, nu telt ze op en dit is de tweede keer en dit wil en kan ze niet meer zegt ze. Maar 30 jaar gooi je niet weg omdat je nu zoveel verdriet hebt, haat voelt naar mijn gedrag en niet denkt aan wat we samen nog steeds hebben.

Hoe te handelen nu, werk ik niet mee aan de scheiding dan is ze morgen weg, dit zou grote gevolgen hebben voor de kinderen, financieel voor haar en mij, kortom een grote ellende voor het hele gezin. Maar moet ik dan wel meewerken aan dat wat ons leven vernietigd, terwijl ik weet dat ze nog van me houdt. Heb gedacht aan een huwelijks therapeut, maar ik denk dat ze boos word als ik het zou voorstellen, haar keuze is gemaakt en wil scheiden. Maar het is niet haar hart wat spreekt.

Zoek je een goede relatietherapeut in Haarlem? Kijk dan even op: Relatietherapie Haarlem

Beste Ikalleen,

Om een lang verhaal kort te maken, en om je concreet wat in handen te geven, denk ik, dat je er goed aan doet even tijd te nemen (voor jezelf) en tijd te geven (aan je vrouw) om beiden bij zinnen te komen.
Ik kan mij alles voorstellen bij de reactie van je vrouw, ook al heeft ze jou eerder gezegd, dat ze het niet erg vindt. Ze is ontzettend kwaad en heeft er blijkbaar zat van om geconfronteerd te worden met dit gedrag van jou. Dit doet ook onbetrouwbaar aan, moet ik zeggen, en jongensachtig, zonder besef van verantwoordelijkheid of mogelijke gevolgen van je handelen. Deze confrontatie zul je, lijkt mij, met jezelf aan moeten gaan. En ook (in ditzelfde verband) zul je, naar mijn gevoel, je moeten afvragen, of het voor jou en in jouw leven, zoals het er nu uitziet, gezond is om een paar maanden weg te zijn. Ik krijg de indruk, dat dit 'to much' voor je is, en dat je een behoefte hebt aan 'thuis', meer dan je zelf beseft. Met 'thuis' bedoel ik niet alleen letterlijk thuis, maar ook, dat je een zekere bescherming nodig hebt om 'bij jezelf' te blijven, en dat het je nogal gemakkelijk overkomt, dat je jezelf laat verleiden, of jezelf verliest in ....vul maar in: teveel drinken, jezelf te buiten gaan, met andere woorden: om in het spoor te blijven heb je blijkbaar het contact met thuis nodig, en daarin blijkt je vrouw een grote rol te spelen, een rol van 'beschermer, behoeder', en ik krijg het idee, dat ze genoeg heeft van deze rol, en dat ze wil, dat je voor jezelf kunt instaan. Als dit laatste je te zwaar valt, moet je jezelf niet zo blootstellen aan verleidingen, als je ver van huis bent, maar 'in de buurt blijven', dwz niet zo veel van jezelf blijven eisen, je niet zo groot houden, en wat bescheidener worden en meer aandacht besteden aan 'zelfzorg': 'dichter bij huis blijven'.
Jullie hebben kinderen en zijn al langer bij elkaar en ik merk, dat je gezin belangrijk voor je is. Voor je vrouw is dat ook zo.
Je kunt er wat meer vertrouwen in hebben, dat jullie nu in een fase zitten van boosheid, verwijt en afstand. Dat is gezond om opnieuw te kijken en opnieuw je houding te bepalen tot wat je lief is, je vrouw, je kinderen, en het leven samen: voor jou blijkbaar een groot goed. Ik denk, dat dat voor je vrouw ook zo is.
Ik raad je aan pas weer contact, het gesprek te zoeken, als je deze dingen goed overwogen hebt. En ik zou haar even laten weten, dat je dit aan het doen bent, zodat zij weet, dat je even (goed) bezig bent.

met sterkte en alle goeds,

Paul de lange
Relatietherapie Zutphen

Het drinken doe ik thuis nooit en ik ben geen drinker, daarom was ik ook niet helder, ben niet gewend aan zoveel drank. ja ik begrijp haar woede en haat om wat ik gedaan heb wel, maar niet het stugge vasthouden aan geen gesprek, het niets willen horen en blind gaan voor haar besluit. Ook begrijp ik dat het vertrouwen weg is en alles wat ze voeld, het is alleen dat ze dit nu belangrijker vind en boven de rest zet. Ik denk dat ze daarom ook niet helder nadenkt en dus onbezonnen te werk gaat. Voor mezelf weet ik wat te doen en hoe ik mezelf moet aanpassen, veranderen hoeft niet, ik ben al zo, heb alleen altijd veel moeite gehad om mijn gevoelens te tonen, en nog. Ik weet dat ik gewoon moet doen zoals ik wil en mezelf niet moet verschuilen achter stoere praat of mijn nochelante gedrag. Ik moet laten weten en zien dat wat ik ook voel voor haar en de kids. Zoals ik zei, voor mij is het wel duidelijk wat me te doen staat, ik moet alleen haar daarvan zien te overtuigen dat het het echt is en dat ik haar nog gelukkig kan maken. ZIj geloofd daar niet meer in. Maar zoals het nu staat is het antwoord, ik zal en wil scheiden, en zegt ze zulke hatelijke dingen, dat ik weet dat dit niet echt is zoals ze is. Van zoveel houden van mij naar dit kan niet, dit moet de haat zijn voor wat ik heb gedaan, en een angst om weer die kans te zullen geven denk ik. ze probeert dat te vermijden door afzetten en zo snel mogelijk scheiden, denkend dat het daarmee geregeld is en ze dan verder kan zonder pijn wellicht. Ik ben niet dom en ik weet dat ze dit verkeerd ziet, dat ze ook voorbij gaat aan haar eigen gevoel dat ze nu wegestopt. Ik leef al 30 jaar met mijn vrouw en ik ken haar, ik weet hoe ze is. Dit heeft ze altijd zo gedaan, haar woede en haat van het moment de overhand laten spelen, later spijt en is ze weer als voorheen. Ik denk dat het haar enige manier is om daar mee om te gaan. Helaas is dat niet de juiste, zeker niet nu wanneer er zoveel op het spel staat. Ik weet dat ik moet wachten maar het is moeilijk te zien dat je gezin zo uit elkaar word getrokken en haar te moeten verliezen, terwijl je weet dat het niet echt is wat ze voeld. dit doet mij pijn, het machteloze.

Dag IKalleen,

Dank voor je bericht,
Zo leer ik je beter kennen.
Ik merk aan je woorden, dat je bang bent om je vrouw te verliezen en vooral merk ik, dat je vindt, dat ze dit niet echt meent, wat ze nu zegt en wil.
Met alle respect voor wat je zegt, vind ik, dat je aandacht erg richt op haar en over haar gevoelens en gedrag oordeelt en je aandacht weinig richt op jezelf. Je zegt het wel te weten en niet te hoeven veranderen. Dit betekent toch op zijn minst, dat je het gebeuren niet al te serieus neemt. Ik citeer en paar zinnen van jou, waar dat voor mij blijkt: 'Ik ben niet dom en ik weet dat ze dit verkeerd ziet'. 'Ik leef al 30 jaar met mijn vrouw en ik ken haar, ik weet hoe ze is. Dit heeft ze altijd zo gedaan, haar woede en haat van het moment de overhand laten spelen, later spijt en is ze weer als voorheen. Ik denk dat het haar enige manier is om daar mee om te gaan. Helaas is dat niet de juiste'. Ik ben bang, dat je ook nu weer hoopt, dat 'het' wel weer overgaat en ze weer doet als voorheen. Dan blijft jullie relatie-patroon in stand, en houdt jij de controle over haar en over jullie relatie. Dit betekent, dat jij 'de baas' blijft. Ik vermoed nu, dat voor je vrouw deze 'woede en haat' haar manier is om je iets duidelijk te maken, want op het meer rationele vlak ben jij duidelijk haar meerdere. Emotioneel niet. In de dynamiek van een relatie zijn deze twee gebieden, het rationele en het emotionele, altijd in een zeker evenwicht. Als dit langduriger uit balans is, breekt de relatie uiteindelijk. Ik hoop niet, dat dit bij jullie gebeurt. En ik hoop ook, dat je dit serieus tot je door laat dringen en even stopt met 'alles' in het zekere rationele (wat uiteindelijk altijd tot onzekerheid leidt) te zien en te willen oplossen.

met alle goeds,

Paul de Lange
Relatietherapie Zutphen

Ik neem het gebeuren heel serieus, ik bedoel met het veranderen van mijn gedrag is wel iets mis mee, maar niet hoe ik daar zelf over denk. Ik zeg soms de dingen die ik niet meen, kom moeilijk uit mijn woorden omdat mijn emoties in de weg zitten. Mijn gedrag is anders dan ik wil. maar ik wil het wel, ik wil wel dat zeggen wat ik ook voel, dat doen wat ik het liefste wil. Ik moet mijn gedrag aanpassen aan hoe ik me voel en wat ik ook daadwerkelijk denk. Ik weet dat mijn gedrag niet uitstraalt wie ik ben, dat is altijd een probleem geweest. maar ik weet dat, en ik kan dat wel, dat besef ik nu wel, dat ik me niets moet aantrekken van mijn emoties en of deze me verhinderen om te zeggen wat ik voel en te doen wat ik ook dacht.

Ja, ik wil natuurlijk dat het overgaat, dat ze doet als voorheen, maar ik weet ook dat het moeilijk is voor haar en dat ze daar veel steun bij nodig heeft. dat het ook niet meer zal worden hoe het was, te veel beschadigt in haar vertrouwen. ik begrijp dit, maar ik weet dat we daar samen doorheen kunnen, ik zal er zijn voor haar. Ik wil de baas niet zijn, ik wil alleen dat ze goed nadenkt over deze gevolgen, ik weet dat als ze alles op een rijtje zou zetten, met heldere verstand, ze zou kiezen voor ons. Alleen nu is het moeilijk omdat ze denkt in haat en wil vluchten. Als ik wist dat dit ook voor haar beter zou zijn, dan zou ik zelfs instemmen, maar ik weet dat het niet zo is. ik weet dat ze nog van me houd, dat ze trots is op wat we samen hebben bereikt maar haar pijn weerhoud haar van het denken aan dit gegeven. Zo zijn haar beslissingen onbezonnen en niet goed afgewogen, dit kan ik niet zo laten gebeuren als ik weet dat het voor ons beide erger is dan er samen uit willen komen.

Wat nu ook speelt is het gegeven dat ze het al aan de familie, vrienden en werk heeft verteld, ook onze kinderen weten het, het moest en zou snel gebeuren. Dit maakt het voor mij moeilijk omdat ik denk dat ze zichzelf ingraaft en wellicht hiermee wil voorkomen dat ze van mening veranderd. Ik zou best willen dat we een tijde de rust nemen samen, even tot onszelf komen en dan pas praten over wat te doen. Alleen mijn vrouw wil dat niet en wil zo snel mogelijk alles rond hebben, hoewel ze nu een beetje beseft dat dit niet kan. Ze ziet nu dat het financieel onmogelijk is en te grote problemen geeft als ze wil dat iemand nu al ergens anders gaat wonen. Misschien moet ik zoveel mogelijk de rust houden en proberen te blijven praten als zij dat aangeeft of aankan. Maar het is wel pijnlijk te moeten zien als ik haar aanraak en mijn hand op haar schouder leg dat ze verschrikt terugtrekt en niets van me wil weten. Ik wil haar zo graag helpen met dit maar ze laat het niet toe.