Broer/zus relatie?

In dit forum kun je rechtstreeks vragen stellen aan onze relatie therapeuten. Je krijgt binnen 1 werkdag antwoord.
Forum regels
We proberen je eerste vraag binnen 5 werkdagen te beantwoorden. Probeer deze vraag zo helder en duidelijk mogelijk te stellen. Alle therapeuten werken op geheel vrijwillige basis mee aan dit forum, zelf hebben ze drukke praktijken dus hou er rekening mee dat vervolgvragen mogelijk pas later of zelfs geen antwoord meer krijgen.

15 december 2016 - Belangrijk: dit forum is in beheer van Psychologen Nederland. Wij helpen graag zoveel mogelijk mensen met inzicht krijgen in hun psyche en gevoelens en delen daarom soms de antwoorden op de hulpvragen op dit forum via onze blog. Als je hier een vraag post kan het zijn dat jouw vraag - uiteraard anoniem - behandeld wordt op onze blog op psyned.nl.

Broer/zus relatie?

door Brandy » di 14 sep 2021, 12:24

Tja, je hoort het wel vaker natuurlijk, echtgenoten die al geruime tijd samen zijn, die het verder prima hebben maar de passie is verdwenen.
Ik denk helaas dat wij tot deze groep zijn gaan behoren.

Vorig jaar op een heel onverwacht moment gaf mijn man ineens aan niet meer verder te willen in ons huwelijk. Natuurlijk - geef ik eerlijk toe - hebben we betere tijden gekend en ik vond zelf al geruime tijd dat de intimiteit ver te zoeken was. Ik heb een veel grotere behoefte aan seks dan hij en dat is altijd al zo geweest.
Even een stapje in het verleden: ik ben enig kind en heb op relatief jonge leeftijd mijn beide ouders verloren, geen verdere familie helaas. Dat drukt nog wel eens een stempel. En ik denk dat ik ook wel last daardoor heb van een bepaalde vorm van verlatingsangst.

mijn man en ik zijn ruim 15 jaar geleden getrouwd en hebben 1 zoon, door ziekte van mij bestond er helaas geen mogelijkheid tot een tweede zwangerschap. Jammer, want dat wilden we wel allebei, maar wat niet gaat, dat gaat niet.
Mijn man heeft een bedrijf in het buitenland en reist normaliter ongeveer 5-6 keer per jaar die kant op. Tot Corona natuurlijk. Inmiddels zit hij zo goed als 2 jaar thuis. Hij kan wel werken, maar niet reizen en alles gebeurt op grote afstand.

Goed dat als achtergrondinformatie.
Vorig jaar april tijdens een mooie zaterdagmiddag. Allebei hebben we gesport en we zitten samen op het terras. Ineens zegt hij naar aanleiding van een artikel over seks in een tijdschrift: ik denk dat we uit elkaar moeten gaan! Ik kijk op en lach een beetje. Zegt hij: kan je wel zo stom lachen maar ik ben serieus. Hij heeft zijn spullen gepakt en is in een vakantiehuisje gaan zitten voor een week. Mij volledig verbaasd achterlatend.
Na een week stond hij ineens weer voor de deur met een schare aan verwijten, ik deed di t niet goed en dat niet goed, etc......
De belangrijkste verwijten die hij had was dat ik me teveel bemoeide met zijn leven en dat hij vond dat hij recht had op zijn eigen 50%. Ik was teveel bevriend met zijn vrienden en daar had hij moeite mee. En hij vond dat hij ruimte nodig had. Hij maakte er bijvoorbeeld een punt van dat ik " zijn verhaal" vertelde, terwijl hij vond dat hij dat zelf moest kunnen doen. Als hij achter in de tuin stond met de buurvrouw te praten, dan moch t ik er niet bij komen staan, dat was namelijk ZIJN gesprek.....etc..... etc.....
Er kwam een hele rits aan kritiekpunten. Ik zei dat ik me eigenlijk alleen maar eenzaam voelde omdat hij nooit meer echt de tijd nam voor een knuffel of iets samen ondernemen of een lekkere sekspartij.
We hebben elkaar toen een brief gestuurd en ik heb daarin met name over mijn gevoelens gesproken, zijn brief aan mij bevatte eigenlijk alleen maar zakelijke dingen die volgens zijn zeggen zijn weerslag hadden op onze relatie.
Ik wilde in relatietherapie, hij niet. Ik heb toch de afspraak gemaakt en met de therapeute afgesproken dat ik in principe alleen zou komen, maar dat ik zou proberen hem mee te krijgen. Toen ik op het punt van vertrekken stond, vroeg hij waar ik heen ging. Ik zei: relatietherapie. Hij zei: in je eentje, lachend
En ik zei: ja, in mijn eentje, ik doe er tenminste wat aan. Hij is toen toch meegegaan, heeft de volledige sessie het woord gehad en uiteindelijk zei de therapeut : ik kan wat voor jullie betekenen, maar dan zal jij (mijn man) toch eerst uit de slachtofferrol moeten. Mijn man werd zo boos, hij stond op en liep weg.
Nu.... ruim een jaar verder. Hij heeft een huis gekocht voor zichzelf, maar nu het klaar is, wil hij er alleen kantoor in houden en de rest verhuren en het plan om daar in z;n eentje te gaan wonen, is van tafel
We gaan samen op vakantie en dat is supergezellig. We maken plannen en we hebben lol. We zijn er allebei voor onze zoon.
Maarrrrr..... er is helemaal geen intimiteit meer, geen knuffels, geen uitjes, geen kussen, geen seks. En ik heb daar heel veel behoefte aan. Ik heb mijn best gedaan om met de punten van kritiek die hij had wat te doen, maar mijn enige wens, namelijk wat meer genegeheid en intimiteit en seks..... daar is helemaal niets mee gebeurd. Wat moet ik doen? De knuppel in het hoenderhok gooien en zeggen dat ik met ons huwelijk stop als dit niet verandert? Hij weet hoe ik erover denk, maar als ik alleen ook maar een link ui tgooi naar iets in die richting, blokkeert hij al. En ik wil niet langer zo doorgaaan... als huishoudster, moeder, zus en niet als echtgenote. Ik mis het zo en voel me bij tijd en wijle zo eenzaam.
Ik houd nog heel veel van hem en wil diep in mijn hart niet scheiden, maar ik wil ook wat meer vervulling en geluk en blijdschap en gezien worden.
Brandy
 
Berichten: 1
Geregistreerd op: di 14 sep 2021, 10:19

Keer terug naar Stel je relatie vraag aan onze relatie therapeut

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 7 gasten

NetJam - Web development