Relatie succesvol met weinig gemeenschappelijke interesses?

In dit forum kun je rechtstreeks vragen stellen aan onze relatie therapeuten. Je krijgt binnen 1 werkdag antwoord.
Forum regels
We proberen je eerste vraag binnen 5 werkdagen te beantwoorden. Probeer deze vraag zo helder en duidelijk mogelijk te stellen. Alle therapeuten werken op geheel vrijwillige basis mee aan dit forum, zelf hebben ze drukke praktijken dus hou er rekening mee dat vervolgvragen mogelijk pas later of zelfs geen antwoord meer krijgen.

15 december 2016 - Belangrijk: dit forum is in beheer van Psychologen Nederland. Wij helpen graag zoveel mogelijk mensen met inzicht krijgen in hun psyche en gevoelens en delen daarom soms de antwoorden op de hulpvragen op dit forum via onze blog. Als je hier een vraag post kan het zijn dat jouw vraag - uiteraard anoniem - behandeld wordt op onze blog op psyned.nl.

Relatie succesvol met weinig gemeenschappelijke interesses?

door wintergevoel » di 15 aug 2017, 12:27

Beste relatietherapeut,

Al bijna vier jaar ben ik (24 jaar en masterstudente) gelukkig en verliefd in een relatie met mijn vriend (27 jaar, ondernemer) . Tenminste dat dacht ik altijd, want sinds de afgelopen weken beginnen er ineens twijfels te komen lijkt het. Al vanaf het begin van onze relatie heeft mijn vader sterk zijn mening doorgegeven over deze relatie. Of deze jongen wel echt wat voor mij is. Naast dat het een keurige, aardige en sociale jongen is, die prima voor zichzelf kan zorgen, bekritiseert mijn vader hem vooral op het feit dat hij weinig gemeenschappelijke interesses heeft met mij. Ook vind mijn vader hem niet te bescheiden genoeg, zoals ik dat ( misschien wel eens te vaak ) ben. Mijn vader is een nogal dominant persoon die mij graag beschermd, maar vooral aangeeft dat natuurlijk zijn manier de juiste is en alle andere opties natuurlijk niet. Zo rijd ik net als mijn ouders paard en is dat echt mijn passie. Mijn vriend doet dit bijvoorbeeld niet. Hierdoor zegt mijn vader dat ik iemand moet vinden die dat wel doet. Alleen dan zou een relatie lukken.

Nou is het letterlijk vinden van een prins op het witte paard erg lastig. Naast dat er amper jongens paardrijden, moet je er ook maar net een vinden waar jij verliefd op kan worden. Ik heb dit ook eerder met vriendlief, vrienden en familie besproken. Behalve mijn moeder (die vooral met mijn vader stil meegaat), zijn de reacties uit de omgeving op onze relaties juist erg positief en vinden het belachelijk dat mijn vader zo reageert. Mijn vriend geeft vooral aan ook mee te helpen met de paarden waar nodig en laat mij volledig mijn gang gaan in het beoefenen van deze sport. Ook kan ik dit ook goed met hem bespreken. Wat betreft mijn vader heeft hij één keer een akkefietje mee gehad betreft mijn financiën voor de studie. Kort samengevat: Ik had meer geld nodig voor mijn masterjaar en mijn vriend betaalt ons appartement en de boodschappen maar wist dat ik tegen lenen op zag. Hij gaf aan dat ik een voorstel moest doen aan mijn ouders zodat zij wellicht mij konden helpen in de financiën. Zo gezegd, zo gedaan. Mijn vader had gezegd dat ik maar weer thuis moest wonen en dat hij niks met mijn vriend te maken had en zodat ik zo niet hoefde te lenen bij DUO. - Na deze toestand werden mijn vader en vriend wat fel tegen elkaar.. Uiteindelijk heb ik aangegeven dat ik toch ging lenen omdat ik niet thuis ging wonen als ik met mijn vriend samenwoon - Uiteindelijk is de situatie tussen mijn vader en vriend lichtelijk beter geworden maar het blijft wat ongemakkelijk..

Ik heb hier eerder nog niet zo mee gezeten, maar sinds de laatste weken bekruipt mij het twijfelgevoel. Dit twijfelgevoel is versterkt doordat de vader van mijn vriend nu een tweede keer een scheiding meemaakt. Mijn vriend heeft beide scheidingen van dichtbij meegemaakt en is er erg kapot van om te zien hoe zijn vader hier nu aan onderdoor gaat. Mijn vriend gaf dus laatst ook aan twijfels te hebben aan de toekomst. Naast dat hij nu stapelgek op mij is, is hij bang voor de toekomst. Straks hebben we jaren later wel een huis en kinderen.. straks word ik dan wellicht verliefd op iemand anders of andersom.. hij gaf aan dat hij door de tweede scheiding hier ineens erg bang voor was geworden.. om mij kwijt te raken maar ook om zo hieronder te lijden zoals hij dat nu bij zijn vader ziet. Ook gaf hij aan wat mijn vader tussen neus en lippen naar ons zegt: "wat zijn nou precies onze gemeenschappelijke interesses? en misschien heeft je vader wel gelijk dat dat echt in een hobby of iets tastbaars moet uiten".

Om een lang verhaal kort te maken: is deze relatie verdoemd te mislukken? Of misschien niet? Wij zijn hartstikke gek met elkaar, maken mooie vakanties, hebben dezelfde humor die anderen soms niet begrijpen, willen dezelfde landen ontdekken, ik ga mee naar zijn interesses zoals auto's en autoraces en hij gaat mee naar mijn paarden en willen nu een gemeenschappelijke sport zoals squash of golfen gaan proberen. Waarom zouden we dan dit moeten stoppen als wij nog zo blij zijn met elkaar? Aan de andere kant, ik wil erg graag later het droomplaatje: trouwen, kinderen, het liefst een boerderijtje net buiten de stad ( met de paarden natuurlijk) en een kat, hond , wellicht kippen! Hij daarentegen vind dat wel lastig om daarover na te denken over later.. wel wil hij nu een kat en vind hij paarden niet erg .. Onze vrienden en onze familie zien onze relatie als iets wat als een rots staat, behalve dan mijn vader en een beetje mijn moeder die wat kritiek soms leveren..

Ik ben heel erg benieuwd naar uw advies als u dit verhaal zo leest
wintergevoel
 
Berichten: 1
Geregistreerd op: di 15 aug 2017, 11:57

Re: Relatie succesvol met weinig gemeenschappelijke interesses?

door Team PsyNed » vr 18 aug 2017, 10:04

Beste wintergevoel,

In je verhaal komt naar voren dat je twijfels hebt over jullie relatie, vanwege mogelijk te weinig gedeelde interesses, maar dat jullie ook echt gek op elkaar zijn en veel energie in de relatie steken en in elkaars individuele interesses.

Wie heeft bepaald dat jullie gemeenschappelijke interesses móeten hebben? Is dat iets wat iedere 'succesvolle' relatie zou moeten hebben? Naar mijn inziens is het hebben van eigen interesses en bezigheden juist bevorderend voor een relatie, het zorgt voor wat onafhankelijkheid.
Uiteraard is het wel belangrijk om samen leuke dingen te ondernemen, en je op die manier met elkaar verbonden te voelen. Naar mijn idee zit dit echter wel goed bij jullie: jullie hebben dezelfde humor die weinig anderen begrijpen (als dat geen goed teken is van een fijne relatie!), jullie willen dezelfde landen ontdekken (hallo, gedeelde interesse!), jullie steken energie in elkaars uiteenlopende interesses en zijn al op zoek om samen een sport te gaan beoefenen. Ik snap heel goed dat jullie omgeving jullie relatie ziet als iets wat als een rots staat, volgens mij doen jullie het hartstikke goed!

Zoals ik uit je verhaal begrijp, heeft jouw vader echter een duidelijke mening over jullie relatie: namelijk dat jouw vriend niet bij je past. Voor jou is het belangrijk dat je gaat ontdekken hoeveel waarde je hieraan hecht. De meeste vaders proberen hun dochters te beschermen en willen het allerbeste voor hun dochter. Maar wanneer is een man goed genoeg? Zou er een man zijn die aan al zijn eisen voldoet? En zoals je zelf zegt, zal je die dan toevallig ook nog tegen komen? Ik wil de beschermende rol van je vader uiteraard niet bekritiseren, maar ik denk dat het voor jou goed is om te gaan besluiten wat je hiermee wilt: vindt je dat je vader gelijk heeft en zou dat je doen besluiten om je relatie te verbreken? Of luister je naar je gevoel dat jullie het hartstikke goed hebben samen en besluit je het oneens te zijn met de mening van je vader?

Als laatste lees ik dat je vriend momenteel wat angstig is hoe de toekomst kan verlopen en dat hij het om die reden moeilijk vindt om over de toekomst na te denken. Ik kan me voorstellen dat dit jouw twijfels vergroot, jij zou nu eigenlijk wel zeker willen weten of hij wel oké is met jouw droomplaatje van de toekomst. Ik kan me zijn kant ook goed voorstellen, hij is waarschijnlijk bang om je te verliezen en om daar dan zo een verdriet van te hebben als wat hij nu bij zijn vader ziet gebeuren. Zo een angst is ook gegrond, het is één van onze belangrijkste hechtingsangsten: de angst om verlaten te worden. Ik wil jullie hierbij dan ook meegeven: de toekomst kunnen we helaas niet voorspellen, dus je weet nooit zeker of je voor altijd bij elkaar blijft. Maar als het goed zit in jullie relatie (en ik denk dat zeker zo is), kunnen jullie elkaar blijven geruststellen hoeveel jullie van elkaar houden en dat jullie voor nu het gevoel hebben bij elkaar te willen blijven. Praat erover, geef aan dat die angst er is en dat die er mag zijn.

Ik hoop dat je met mijn advies wat geholpen bent en dat je wat gerust gesteld bent dat jullie relatie zeker niet gedoemd is te mislukken!

Vriendelijke groet,
Carmen
Psycholoog Zaandam
Psychologen Nederland (Psyned) helpt dagelijks mensen door heel Nederland met het vinden van de beste hulp. Wij willen psychologie uit de taboesfeer halen en normaliseren, zodat mensen openlijk aan hun eigen mentale weerbaarheid kunnen werken.
Avatar gebruiker
Team PsyNed
 
Berichten: 169
Geregistreerd op: do 28 jul 2016, 13:06


Keer terug naar Stel je relatie vraag aan onze relatie therapeut

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 3 gasten

NetJam - Web development