Heb twijfels

In dit forum kun je rechtstreeks vragen stellen aan onze relatie therapeuten. Je krijgt binnen 1 werkdag antwoord.
Forum regels
We proberen je eerste vraag binnen 5 werkdagen te beantwoorden. Probeer deze vraag zo helder en duidelijk mogelijk te stellen. Alle therapeuten werken op geheel vrijwillige basis mee aan dit forum, zelf hebben ze drukke praktijken dus hou er rekening mee dat vervolgvragen mogelijk pas later of zelfs geen antwoord meer krijgen.

15 december 2016 - Belangrijk: dit forum is in beheer van Psychologen Nederland. Wij helpen graag zoveel mogelijk mensen met inzicht krijgen in hun psyche en gevoelens en delen daarom soms de antwoorden op de hulpvragen op dit forum via onze blog. Als je hier een vraag post kan het zijn dat jouw vraag - uiteraard anoniem - behandeld wordt op onze blog op psyned.nl.

Heb twijfels

door Katrien80 » ma 02 sep 2019, 16:16

Beste,
Ik (lesbisch) heb sinds enkele weken serieuze woorden met mijn beste vriendin (lesbisch), aangezien ik mijn verliefdheid naar haar toe heb ge-uit.
We zijn elkaar voor het eerst tegengekomen (2 jaar geleden) op de hobby van haar zoon (nu 11 jaar en HSP), ik was daar coach van zijn ploegje. Stilaan hebben we contact genomen met elkaar en heb ik in het begin gewoon veel respect voor haar en haar situatie (bewust alleenstaande mama).
Ze is ook heel gevoelig en heeft in het verleden al serieuze klappen te verduren gekregen in haar relaties (liegen en bedriegen door haar ex, ex die zoon niet accepteerde, ...), zelf ben ik ook bedrogen en belogen geweest in mijn vorige relatie. Langs beide kanten is er wel het wederzijds respect voor elkaars persoonlijkheid, vertrouwen, veiligheid en was er tot voor kort geen sprake van enige fysieke aantrekkingskracht, alleen dat laatste is er langs mijn kant wel bijgekomen.
Het afgelopen jaar had ik bij hun een plaats gekregen in het gezin (ik ging de zoon van school halen, ik ging ermee naar zijn hobby als de mama niet kon, we deden samen ook uitstapjes, wandelingen, maakte deel uit van het rotjaar dat de zoon op school had en de vele bezoekjes aan een kinderpsychologe, ging met hem naar de kiné voor revalidatie, ...), maar ook zij voelden zich bij mij thuis en vonden het fijn dat ze zichzelf mogen en kunnen zijn bij mij. Ik heb mezelf nooit opzij geschoven of mij in bochten gewrongen, als ik geen tijd had, heb ik het ook gezegd.
Sinds een half jaar ben ik zelf ook terug aan het werk, waardoor er voor mij ook wel wat veranderde in mijn agenda, zo kon ik nog maar 1 dag/week de zoon van school gaan halen en ik kon het door mijn eerlijke communicatie naar mijn collega's toe, zo plannen dat ik tijdens de schoolvakanties een extra dag van thuis uit (of van bij mijn vriendin) kon werken, zodat de zoon geen hele dag alleen thuis zat, of zonder opvang in geval van nood. Ik merkte wel - dat door de job en ik per slot van rekening mijn hulp had aangeboden en dus minder hulp kon bieden - dat ik daardoor een schuldgevoel naar haar toe ontwikkelde. Als ik dat dan zegde, kreeg ik de volle laag, omdat ik geen schuldgevoel moet hebben, maar dat ze kwaad is op zichzelf, omdat ze weer maar eens in een val was getrapt (terwijl voor mij was het nooit de bedoeling om haar in de steek te laten, laat staan dat ik dacht om verliefd te worden). De gevoelens die ik nu ervaar, heb ik nog nooit voor iemand anders gevoeld. De 1ste keer dat ik tegen iemand kan en durf te zeggen dat ik haar graag zie.
Zelf weet ze ook dat ik het heel moeilijk heb om mijn gevoelens te uiten, ik ben opgegroeid door alles op te kroppen en een "wandelende tijdsbom" te worden, maar door hulp van gedragstherapie heb ik geleerd om mijn gevoelens wel te uiten.
Als ik vraag of we kunnen praten, krijg ik steevast het antwoord dat haar hoofd er niet naar sta of dat ze uit eigen ervaring weet dat ik het best met iemand hierover praat. Ik wil het loslaten, maar merk dat dit een lastig proces is, omdat ik weet uit mijn eigen ervaring, des te langer we een ontmoeting uitstellen, des te moeilijker ik het heb om mij terug open te zetten.
Dit is een heel waardevolle relatie voor ons beide. Ik weet het gewoon niet meer wat ik kan doen...
Katrien80
 
Berichten: 1
Geregistreerd op: ma 02 sep 2019, 15:39

Re: Heb twijfels

door Beheerder » wo 04 sep 2019, 09:19

Beste Katrien80,

Ik begrijp heel goed dat dit een lastige situatie voor je moet zijn. Je bent veel met haar gezin opgetrokken en dat doet natuurlijk wat met jou als persoon! Opgegeven moment ben je er aan gewend om één van hun gezin te zijn. Het voelde voor jou op deze manier goed. Je bent in je vorige relatie bedrogen geweest, wat het uiten van je gevoelens ook niet makkelijker maakt.

Ik snap dat je je af en toe schuldig voelt, omdat je de hulp die je wil bieden niet altijd kan bieden. Dit is inderdaad niet iets waar je je schuldig over moet voelen! Je bedoelt het goed, je moet ook voor je zelf zorgen. Ik snap dat het lastig is om dit los te laten of dat je het moeilijk vindt dat je hier niet over kan praten met je vriendin. Zoals je het beschrijft geeft zij duidelijk aan hierover niet te willen praten.

Misschien kan je haar advies opvolgen om hier met iemand over te praten die ervaring heeft op dit gebied. Ik denk dat het goed is om dit een plekje te kunnen geven en om te weten hoe je hier het beste mee om kan gaan. Je kan haar ook vragen om een moment af te spreken wanneer jullie het er over gaan hebben. Dan kunnen jullie je beide voorbereiden en zal het haar misschien wat minder overvallen.

Ik werk zelf met een aantal psychologen die je hier in ieder geval goed bij zouden kunnen helpen. Je kan even kijken op www.psyned.nl. Daar zie je de psychologen waarmee wij samen werken. Je mag me ook altijd even bellen op 085 401 47 21. Dan kijk ik even met je mee in je regio!

Welke beslissing je ook maakt, ik wens je heel veel succes!

Hartelijke groet,

Team PsyNed,
Melissa
Beheerder
Beheerder
 
Berichten: 230
Geregistreerd op: za 22 aug 2009, 10:40


Keer terug naar Stel je relatie vraag aan onze relatie therapeut

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 5 gasten

NetJam - Web development