Hebben we een relatietherapeut nodig ja of nee?

In dit forum kun je rechtstreeks vragen stellen aan onze relatie therapeuten. Je krijgt binnen 1 werkdag antwoord.
Forum regels
We proberen je eerste vraag binnen 5 werkdagen te beantwoorden. Probeer deze vraag zo helder en duidelijk mogelijk te stellen. Alle therapeuten werken op geheel vrijwillige basis mee aan dit forum, zelf hebben ze drukke praktijken dus hou er rekening mee dat vervolgvragen mogelijk pas later of zelfs geen antwoord meer krijgen.

15 december 2016 - Belangrijk: dit forum is in beheer van Psychologen Nederland. Wij helpen graag zoveel mogelijk mensen met inzicht krijgen in hun psyche en gevoelens en delen daarom soms de antwoorden op de hulpvragen op dit forum via onze blog. Als je hier een vraag post kan het zijn dat jouw vraag - uiteraard anoniem - behandeld wordt op onze blog op psyned.nl.

Hebben we een relatietherapeut nodig ja of nee?

door Caoillin » do 01 feb 2018, 16:33

Mijn Man en ik zijn bijna 4 jaar getrouwd.

Hij komt van origine uit Engeland uit een gezin die toen hij jong was hem al aardig zijn eigen gang lieten gaan. Verhalen dat hij nog naar de basisschool ging en dat hij degene was die koffie voor zijn ouders zetten en hij zelf alleen naar school ging terwijl zijn ouders nog op bed lagen zijn voor hem normaal. Zijn oudere broer trok ook meestal de aandacht van zijn ouders weg. Hij was ook al 17 dat hij in een "studenten"woning ging wonen en voor zichzelf moest zorgen, zonder dat zijn ouders al te veel aandacht aan hem schonken.

Ik ben enig kind en kom uit een warm gezin, waarin we altijd heel erg geïnteresseerd waren in elkaar. Ik heb bij mijn ouders gewoond tot mijn 23ste. Na mijn studie vond ik een baan en ben op mijzelf gaan wonen. Ik heb meestal één keer in de week of twee keer in de maand via de telefoon contact met mijn ouders.

Ik vond mijn man online in een gamingcommunity. We zijn allebei gek op computerspelletjes en vinden het heerlijk om samen online te spelen. Wat dat betreft vonden we elkaar.
Acht jaar geleden kregen we een relatie en drie jaar geleden vond hij een baan in Nederland en is bij mij ingetrokken.

We hebben heel veel fijne momenten samen echter op een paar punten is het altijd bal.
Punt 1 is het huishouden. We werken allebei 5 dagen in de week en het huishouden komt volledig op mij aan. Ik kan hem altijd vragen om iets te doen en hij doet het, maar ik moet het hem altijd vragen. Hij neemt niets voor zijn eigen rekening en als ik ziek ben doet hij helemaal niets of ik moet met mijn zieke lichaam meehelpen, want hij wil het altijd samen doen. terwijl als hij ziek is, laat ik hem ziek zijn en doe ik alles alleen.

Punt 2 het lijkt wel of hij nog steeds een scheiding maakt tussen zijn spullen en mijn spullen, terwijl ik het als onze spullen beschouw. voorbeeld Laatst waren we weg geweest en we bezitten een aantal leuke bordspellen, de meesten hebben we samen of met vrienden veel plezier van. We hadden één van de bordspellen, mee genomen maar het heeft dagenlang op tafel gelegen. Op een gegeven moment begon hij te klagen dat dat spel nog steeds op tafel lag. Maar er is absoluut niets wat hem tegen zou moeten houden om dat spel zelf op te ruimen. Dat heb ik ook tegen hem gezegd, waarop ik de reactie kreeg dat het dan in prullenbak zou belanden. Het gevolg 2 weken daarna ligt het spel nog steeds op tafel. Het spel was een spel die ik ooit heb gehad, maar die hij ook leuk vind. En zo zijn er nog meer van dat soort voorbeelden.

Punt 3 Wanneer ik zijn mentale steun het hardst nodig hebt krijg ik alleen maar een coole kikker.
Mijn man en ik proberen zwanger te raken en dat lukt niet echt. We hebben de afgelopen maand bij het fertiliteitslab gelopen en hadden alle hoop dat ik nu zwanger zou zijn. Hij heeft me toen goed gesteund en was er bij elke stap bij. Gisteravond helaas merkte ik dat ik niet zwanger was en was heel erg verdrietig.

Ik kwam thuis gisteravond en vond de vuile vaat op het aanrecht in plaats van in de vaatwasser. Ik was verschrikkelijk geïrriteerd, omdat hij wel vaker dingen niet op ruimt en stuurde hem een smsje hierover (dom dom)
Hij zou later zijn, want hij had iets van werk. Ik kreeg totaal geen reactie van hem op de sms. (logisch)
Echter toen ik ontdekte na het eten dat ik niet zwanger was had ik heel erg hard nodig. Ik stuurde hem een smsje met de vraag hoe laat hij thuis zou zijn. Ik kreeg weer geen reactie.
Uiteindelijk dacht ik, dat hij misschien zijn telefoon niet had gehoord, dus ik bel hem.
Hij reageerde verbaasd dat ik belde en zei op boze toon: ,,Wat kan er zo belangrijk zijn, dat je me nu belt,je weet dat ik iets heb van mijn werk!" Ik was zo in shock van verdriet en van zijn reactie, dat ik huilend met oké antwoordde en de hoorn neer legde. Ik stuurde een sms met de mededeling dat ik hem had gebeld, omdat ik in mijn maandelijkse periode weer had. Weer geen enkele reactie terug.

Toen hij thuis kwam was hij heel afstandelijk. Toen ik vroeg hoe hij zich voelde. Antwoordde hij, dat hij furieus was. Dat ik hem had durven bellen, terwijl ik wist dat hij iets van zijn werk had die avond en dat ik hem verschrikkelijk bemoederde en dat ik wist dat hij laat zou zijn die avond. En dat het smsje over de vaatwasser alleen maar een manier was om hem zich erg schuldig te laten voelen. Wat had ik daarmee willen bereiken?
Op dat moment voelde ik dat mijn eerder die avond gebroken hart, doordat ik weer niet zwanger was werd verpletterd door zijn reactie. Ik kon alleen maar zo verschrikkelijk huilen. Ik vertelde hem wat er was gebeurd nadat ik dat stomme smsje over de vaatwasser had gestuurd. Dat we weer niet zwanger waren en weer kreeg ik de volle laag over me heen van hem, dat hij niet geamuseerd was om dat smsje na het telefoongesprek. Ik was zo overstuur, dat ik weg ben gelopen en naar mijn bed ben gegaan.
Maar meneer zet op dat soort momenten nooit zijn eigen pijn opzij en komt nooit mij troosten, het is altijd zo dat ik mijn pijn aan de kant moet zetten en naar hem moet gaan om er als volwassenen over te praten.
Uiteindelijk ben ik weer naar beneden gegaan om met hem te praten.
Hij was echter nog steeds verbolgen over het vaatwasser smsje en mijn "bemoederen" en uit onmacht begon ik tegen hem te schreeuwen over mijn shit avond en dat ik tot drie keer toe die avond in mijn gezicht was geslagen. Eerst dat ik niet zwanger was en ten tweede dat de foto die in ons toilet hangt op mijn hoofd was gevallen en ten derde zijn reactie bij thuiskomst.
Het was zo frustrerend, dat ik echt de neiging had om hem te slaan, maar dat wilde ik absoluut niet, dus ik ging weer op de bank zitten om me in te houden. Ik heb diep adem gehaald, weer mijn pijn en frustratie aan de kant geduwd en aan hem gevraagd, hoe hij zich voelde.
Er kwam wel een gesprek op gang, maar op geen enkel moment kwam er een knuffel uit hem. Hoewel, toen ik naast hem ging zitten hij uiteindelijk mijn hand pakte en me vertelde dat hij ook liever mij gelijk had geknuffeld en had. Maar door dat eerste smsje ik het verknald had en dat hij zich erg "smothered" voelt. Ook dat hij het gevoel heeft dat ik lekker mijn leven lijdt en niet naar hem luister en ik mijn ding doe en hij niet.
Kortom het was een vrij heftige avond gisteravond.

Ik weet niet goed waar hij dat laatste vandaan haalt. We zijn getrouwd en we houden van elkaar, maar in een relatie met zijn tweeën moet je altijd allebei aanpassen of een tussenweg vinden waar je je allebei in kan vinden. Bij hem heb ik het gevoel, dat hij totaal geen verantwoordelijkheid wil hebben. Net een tiener die alleen maar de lusten wil en niet de lasten. Dat gevoel geeft hij mij.
Als ik het onderwerp aan snij is hij gelijk van slag, dat ik hem een "kind" noem.

Ik wil graag verder met mijn man en ik wil nog steeds kinderen met hem. Maar ik weet ook dat ik hier normaal over wil praten en niet steeds een dichtgeklapte man of een coole kikker voor me wilt hebben.
Hoe kan ik hierover praten met hem zonder dat hij dicht klapt of zijn boze pet op zet?
Ik zal vast ook wel fouten maken, maar ik wil dit op lossen en in de toekomst als ik hem nodig en ik per ongeluk iets fout heb gedaan geen boze ijskast aantreffen.
Kortom denkt u dat w een relatietherapeut nodig hebben?
Caoillin
 
Berichten: 1
Geregistreerd op: do 01 feb 2018, 14:44

Re: Hebben we een relatietherapeut nodig ja of nee?

door Team PsyNed » ma 19 feb 2018, 16:01

Beste Caoillin,

Wat ik begrijp vanuit je verhaal is dat jullie allebei op een hele andere manier zijn opgevoed. Jullie opvoeding ligt eigenlijk parallel aan elkaar. Waar jij heel warm en zacht bent opgevoed, is jouw partner heel zelfstandig opgevoed. Dit zal waarschijnlijk ook in jullie relatie wat problemen opleveren, wat je eigenlijk zelf al beschrijft.

Wat fijn om te horen dat jullie veel prettige momenten samen hebben. Daarnaast geef je aan dat jullie op verschillende vlakken vaak ruzie hebben. Eén van deze vlakken is het huishouden. Dit is iets wat vaker voorkomt bij relaties. Ik kan begrijpen dat het lastig is dat het huishouden volledig op jou neerkomt. Je geeft aan dat hij wel in staat is om je te helpen, maar dat je het dan zelf moet vragen. Hebben jullie het hier al een keer over gehad? Het is goed om dit uit te spreken, omdat je zelf aangeeft dat hij eigenlijk met twee maten meet.

Het voorbeeld wat je geeft bij punt 2 komt eigenlijk ook neer op punt 1. Het opruimen van dit bordspel. Ik kan begrijpen dat je het lastig vindt hoe hij op je reageert. Misschien is er een reden voor dat hij op deze manier reageert.

Het lijkt me moeilijk voor je om de mentale steun die je nodig hebt niet te krijgen op het moment dat je die het hardste nodig hebt van je partner. Wellicht heeft dit ook te maken met de verschillende opvoedingen die jullie hebben gehad. Het kan zijn dat hij dit niet gewend is en dat hij niet weet hoe hij moet reageren. Wat voor jou vanzelfsprekend is, kan natuurlijk voor hem heel anders zijn.

Zijn 'coole' reactie is iets wat eigenlijk meer in jullie relatie dwarszit. Ik denk daarom ook dat een relatietherapeut jullie zeker goed zou kunnen helpen. Een relatietherapeut kijkt naar de problemen die op dit moment in jullie relatie spelen en wat de achtergrond hiervan is. Dit kan veel inzichten geven. Jullie hebben beide een andere manier van opvoeding, wat jullie heeft gevormd en logischerwijs ook in de relatie tot uiting komt. Ook omdat je aangeeft dat je kinderen wil met je partner lijkt het me verstandig om naar een relatietherapeut te gaan. Dit omdat jullie allebei een andere opvoeding hebben gekregen en wellicht daar ook een andere kijk op hebben.

Een relatietherapeut zou jullie de inzichten kunnen geven in jullie eigen gedrag en wellicht vinden jullie hieruit een tussenweg om jullie relatie op een plezierige manier voort te zetten, zodat jullie allebei gelukkig zijn en jullie veilig voelen.

Ik wens je in ieder geval heel veel succes in deze situatie.

Groetjes,

Melissa
Team Psyned
Psychologen Nederland (Psyned) helpt dagelijks mensen door heel Nederland met het vinden van de beste hulp. Wij willen psychologie uit de taboesfeer halen en normaliseren, zodat mensen openlijk aan hun eigen mentale weerbaarheid kunnen werken.
Avatar gebruiker
Team PsyNed
 
Berichten: 135
Geregistreerd op: do 28 jul 2016, 13:06


Keer terug naar Stel je relatie vraag aan onze relatie therapeut

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 1 gast

NetJam - Web development