Hoe moet ik hiermee omgaan?

In dit forum kun je rechtstreeks vragen stellen aan onze relatie therapeuten. Je krijgt binnen 1 werkdag antwoord.
Forum regels
We proberen je eerste vraag binnen 5 werkdagen te beantwoorden. Probeer deze vraag zo helder en duidelijk mogelijk te stellen. Alle therapeuten werken op geheel vrijwillige basis mee aan dit forum, zelf hebben ze drukke praktijken dus hou er rekening mee dat vervolgvragen mogelijk pas later of zelfs geen antwoord meer krijgen.

15 december 2016 - Belangrijk: dit forum is in beheer van Psychologen Nederland. Wij helpen graag zoveel mogelijk mensen met inzicht krijgen in hun psyche en gevoelens en delen daarom soms de antwoorden op de hulpvragen op dit forum via onze blog. Als je hier een vraag post kan het zijn dat jouw vraag - uiteraard anoniem - behandeld wordt op onze blog op psyned.nl.

Hoe moet ik hiermee omgaan?

door NoeeOeyen » vr 28 dec 2018, 16:33

Goedeavond,

Ik heb het gevoel dat ik en mijn partner in een dagelijkse sleur verzeild zijn geraakt. Ook is zijn gedrag naar mij toe soms heel kwetsend. Sommige dagen vraag ik mij af of het nog wel allemaal de moeite waard is en we beter niet elk ons eigen pad opgaan...

We zijn samen sinds februari 2015 en wonen samen sinds september 2015. Dit was een redelijk vlotte beslissing om na enkele maanden al te gaan samen wonen, maar het klikte gewoon supergoed en we hadden ook veel intimiciteit (zelfs elke dag gemeenschap). Het eerste jaar dat we samen waren hebben we ook bijna geen ruzie gemaakt, we lachten veel en kwam goed overeen, het leek wel een sprookje. Ik ben ook zijn eerste echte vriendin waarmee hij al zolang is samengeweest.

Maar na dat eerste jaar kwamen ook negatievere kanten van hem naar boven. In de tijd dat we samen zijn, ben ik ook wat veranderd omdat ik meer en meer mijn eigen ding ging doen. Ik ontdekte al snel dat hij een hele dominante, maar ook kinderachtige kant heeft. Veel mannen hebben wel een kinderlijke kant, maar bij hem is het (denk ik) door slechte opvoeding. Hij komt uit een gezin waar er geen gevolg werd gegeven aan onbeschoftheid. Hij is tegen zijn omgeving en vooral tegen mij verbaal heel vaak onbeschoft en heeft vaak last van woedeaanvallen als hij niet kan doen wat hij wil. Ook als ik hem iets simpel vraag, is het al vaak te veel voor hem. Hij geeft mij ook vaak commando's in plaats van iets te vragen.

Door een vorige relatie van mij waarbij ik zowel fysiek als mentaal zwaar werd pijn gedaan, heb ik soms last van zware depressie en kruip ik in mijn schulp als hij weer eens onbeschoft uit de hoek komt. Hierdoor (en omdat hij 30 kg is bijgekomen sinds we samenzijn) hebben we bijna geen gemeenschap meer. Mocht dat 1x per maand zijn, zou het al veel zijn. Ik heb geen 'zin' meer om het te doen met hem. Ik denk dat hem dat soms wel kwetst, maar ik heb ook het idee dat hij aan beide problemen niks wil doen.

Ik heb er met hem over gepraat, al verschillende keren, en hij geeft ook toe dat hij een woedeprobleem heeft. Ik weet zelf niet hoe ik ermee moet omgaan. Hij steunt me ook minder en minder bij de dingen die ik graag doe, maar ik blijf hem wel steunen bij zijn werk en hobby's. Ik heb dit jaar bijvoorbeeld besloten om voor dierenarts te gaan studeren, wat heel lang zal duren (6-7j), en dat zag hij duidelijk niet zitten. Hij heeft dan ook heel duidelijk gemaakt dat hij er niet tevreden mee was. Met mijn liefde voor dieren is hij ook niet altijd opgezet. Ik heb als 1 van mijn hobby's kippen kweken en ik ben ook van plan een deel van mijn toekomstige carrière in die tak te doen. Hij is nooit met dieren opgegroeid zoals ik omdat zijn moeder er niks van moet weten. Hier geeft hij wel twee signalen af tov mij, aan de ene kant wilt hij er niks mee te maken hebben en aan de andere kant ziet hij onze diertjes wel graag. Dit is voor mij ook heel verwarrend, want ik weet niet wanneer ik hem hierbij kan betrekken of niet.

Ik zou het super vinden om meer dingen samen te doen, om bijvoorbeeld een hobby te hebben samen, want ik heb steeds meer en meer het gevoel dat we uit elkaar groeien. Als we erover praten, dan lacht hij het meestal weg en vindt hij dat we vaak genoeg dingen doen samen. We gaan 2x per jaar op reis (althans ik daar op deze manier ook geen zin meer in heb), we gaan soms naar de cinema of eens uit eten, ... Maar dat zijn voor mij geen activiteiten waardoor we intiemer worden en dat gevoel heb ik vaak ook niet na zo'n activiteit samen.

Tijdens deze activiteiten kan hij mij ook al eens als een klein kind behandelen. Hij wordt soms zelfs al lastig als ik naar toilet moet en begint met 'opvoeden' als ik iets zeg of vraag (bv dat ik geen respect heb). Zo'n dingen kwetsen mij heel erg en hij heeft zelf niet door dat hij dat doet, het is gewoon zo onbeschoft en kwetsend. Ik ben (bijna) altijd zeer beleefd tegen iedereen en ben goed opgevoed door mijn moeder, maar wanneer het mij teveel is, kan mijn hart op mijn tong liggen en ik heb ook al eens een slecht moment. Maar ik kan het ook niet altijd blijven pikken wat hij altijd zegt. Bij zijn familiefeesten verschiet zijn familie soms ook van hoe hard hij tegen mij is. 1x ben ik in tranen uitgebarsten en heeft zijn familie hem op zijn plaats gezet (niet zijn moeder, maar zijn tantes).

Echter is hij niet de hele tijd zo, hij kan ook heel lief zijn tegen mij en voor mij zorgen. Ik weet echter nooit wanneer zijn negatieve kant omhoog komt en het komt ook in een fractie van een seconde dan, waardoor ik dichtklap. Ik heb er al verschillende keren over gepraat met hem en voorgesteld om samen naar mijn gedragstherapeut te gaan (die mij geholpen heeft met mijn depressie) en over onze problemen te praten. Maar dit wil hij niet en hij vindt het allemaal onzin. Hij denkt dat hij op een dag opeens geen woedeprobleem meer gaat hebben.

Wat ik ook erg vind is dat hij nog weinig zelfhygiëne heeft het laatste jaar. Hij poetst zijn tanden niet frequent, wast zichzelf maar af en toe en matig, hij heeft een huidprobleem waar hij niks aan doet (1x naar de dokter geweest omdat ik zo aandrong en nog geen resultaten van gevonden), ...

Ik weet niet meer wat ik moet doen, kunnen jullie tips geven? Moet ik maar mijn eigen weg gaan?

Alvast bedankt voor het luisteren en nog een fijn eindejaar.
NoeeOeyen
 
Berichten: 2
Geregistreerd op: do 05 nov 2015, 11:28

Keer terug naar Stel je relatie vraag aan onze relatie therapeut

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Exabot [Bot] en 6 gasten

cron
NetJam - Web development