Ik ben 22 jaar getrouwd met mijn man (jong getrouwd) en we hebben 2 kinderen, waarvan eentje net het huis uit is en de tweede begint te puberen. Ik heb al bijna vanaf het begin van onze relatie getwijfeld of "het" was, wat ik van het leven verwachtte, maar heb nooit echt durven loslaten. Ik ben opgegroeid in een redelijk onstabiel en onveilig situatie, met gescheiden ouders en bij een moeder die psychisch niet helemaal in orde was (zwaar depressief en angstig), en mijn man is een rots in de branding, iemand op wie je altijd kan vertrouwen.
De afgelopen jaren heb ik steeds meer vertrouwen in mezelf. Ik ben weer gaan studeren, heb een leuke baan, begin aardig wat geld te verdienen, en merk dat mijn huwelijk steeds meer benauwd. Mijn man is nog steeds die rots in de branding, maar ik merk aan veel dingen dat we niet met elkaar gegroeid zijn. Hij wil het liefst een rustig leven, af een toe naar vrienden, een paar keer per jaar op vakantie... Ik merk nu dat ik veel heb laten liggen in mijn jeugd door mijn eigen angsten en ben veel aan het inhalen (zonder dat het een tweede puberteit wordt, ik ben niet zo wild). Ik neem tekenles, ga het Compostellapad lopen met mijn jongste kind van de zomer, trek eropuit met vriendinnen. Mijn man laat het gebeuren maar van hem hoeft het niet zo.
Nog een ding, wat nooit goed is geweest tussen ons: de sex. Ik heb nooit echt genoten van sex met hem, terwijl ik met andere mannen altijd heerlijk heb kunnen vrijen (soms ook tijdens mijn huwelijk, niet dat ik er trots op ben maar het is nu eenmal gebeurd).
Ik ben nu op een punt aangekomen dat ik mijn veilige haven zou willen verlaten: mijn huwelijk. Ik twijfel voornamelijk omdat onze jongste kind een gevoelig en "probleem-kind" is, en omdat ik nog weet hoe hard de scheiding van mijn eigen ouders aankwam. Zonder jongste denk ik dat ik al lang weg zou zijn. Maar ik ben nu 44, en voor mijn gevoel nog jong genoeg om van alles te kunnen gaan doen en ontdekken. Als ik blijf of wacht totdat hij het huis uit is, dan ben ik ruim 50 jaar. Ik weet het niet helemaal meer.....
Nelleke J.

Zoek je een goede relatietherapeut in Utrecht? Kijk dan even op: Relatietherapie Utrecht

Beste Nelleke,
Ik begrijp, dat je ‘het niet helemaal weet’, zoals je schrijft, en ik wil je het volgende zeggen: Het lijkt erop, dat je nu voor de keuze staat tussen je jongste kind en jezelf, en dat lijkt mij een heel moeilijke keuze, omdat je zelf ervaren hebt als kind, hoe zwaar het is om je ouders als stabiele en veilige ouders te moeten missen.
Aan je huidige man heb je een geweldige steun gehad als ware hij een vader voor je. Daarop kun je bouwen als op een rots. Met hem naast je (of achter je) ben je zelfstandig en sterk geworden, zodat je nu zelf de wereld in kunt om dat te vinden, wat je van het leven verwacht(te) en wat je in het leven verlangt. Liefdespartners zijn jullie blijkbaar niet, en niet geweest, en dat kan ook moeilijk samengaan. Je verlangt blijkbaar naar een liefdespartner. Feit is en blijft, dat jij en je man zelf ook ouders zijn geworden van twee kinderen, waarvoor jullie (lijkt me) stabiele en veilige ouders kunnen zijn. Dat is toch een groot goed. Wat je ook doet of gaat doen, ik denk, dat je voor je jongste voldoende betrouwbaar, veilig en stabiel bent om hem te begeleiden naar volwassenheid. Dat vertrouwen in jezelf mag je hebben.

Sterkte en veel geluk,

Paul de Lange
Relatietherapie Zutphen