ik kan het niet uitmaken

In dit forum kun je rechtstreeks vragen stellen aan onze relatie therapeuten. Je krijgt binnen 1 werkdag antwoord.
Forum regels
We proberen je eerste vraag binnen 5 werkdagen te beantwoorden. Probeer deze vraag zo helder en duidelijk mogelijk te stellen. Alle therapeuten werken op geheel vrijwillige basis mee aan dit forum, zelf hebben ze drukke praktijken dus hou er rekening mee dat vervolgvragen mogelijk pas later of zelfs geen antwoord meer krijgen.

15 december 2016 - Belangrijk: dit forum is in beheer van Psychologen Nederland. Wij helpen graag zoveel mogelijk mensen met inzicht krijgen in hun psyche en gevoelens en delen daarom soms de antwoorden op de hulpvragen op dit forum via onze blog. Als je hier een vraag post kan het zijn dat jouw vraag - uiteraard anoniem - behandeld wordt op onze blog op psyned.nl.

ik kan het niet uitmaken

door Appel89 » vr 13 jul 2018, 09:58

Hallo.

Ik zit diep in de put. Ik zie op dit moment twee mannen die het niet van elkaar weten. Dit is niet hoe ik ben en het begint me op te breken. Natuurlijk wil ik dit niet. Maar ik kom er niet uit.

Het zit zo. Eind oktober ben ik verliefd geworden op een collega. En dat werd wederzijds. Dit wilde ik echter niet en heb geprobeerd het te negeren. Op een gegeven moment kon ik geen weerstand meer bieden en ben ik vreemd gegaan. Mijn collega kon hier echter niet goed mee omgaan omdat hij niet die man wilde zijn die een vrouw van de ander afpakt. Hij is zelf wel eens die ander geweest en wilde dan ook al het contact verbreken. Begin december ben ik met mijn vriend gaan praten. Dat ik niet meer gelukkig was en dat onze relatie voelde als friends with benefits. Dat ik het nodig had om eens van hem te horen dat hij van mij hield en dat ik ook wel eens een knuffel van hem wilde. Ik was altijd de gene die tegen hem zei dat ik van hem hield en dan kreeg ik een flauwe; ik ook wel van jou terug, of als ik hem knuffelde bleef hij stijf staan en kon ik voor mijn gevoel beter een boom knuffelen. Ook maakte hij wel eens nare opmerkingen waardoor ik me minder waardig voelde. Ik ben in het verleden bij een psycholoog in behandeling geweest voor een negatief zelfbeeld, een opmerking als je bent slimmer dan je er uitziet helpt dan niet.
Ook deed ik alles in het huishouden, de boodschappen, koken. Ik legde zijn sokken en ondergoed klaar en maakte zijn brood. En ik werk ook gewoon 40 uur in de week net zoals hij. Maar als ik daar iets van zei dan was het; ja maar ik heb gewerkt...

Ik was dus moe en liet het initiatief bij hem. Dit duurde 3 dagen en toen hield het op. We zijn nog samen op vakantie geweest en het was de eenzaamste oud en nieuw ooit voor mij. Een week later ben ik weggegaan in de veronderstelling dat het bij hem ook over was. Hij had dit niet zien aankomen en ik heb bijna alle emoties gezien. Ik ben bij mijn pa ingetrokken en hebben een paar dagen later gepraat. We wilde allebei geen ruzie en we zouden er samen wel uitkomen, maar ik maakte duidelijk dat het over was.
Niet lang daarna ben ik gaan daten met die collega omdat ik nu weer een vrije vrouw was. Ik weet ook niet meer wanneer en hoe maar mijn vriend heeft me weten te overtuigen dat we het nog een kans moesten geven. Hij is enorm veranderd, doet nu alles zelf en beseft nu ook eindelijk wat ik allemaal moest doen. Ik heb nog lang getwijfeld. We hebben samen veel lol, hij is echt me maatje. We hebben samen een verleden, een huis gekocht in 2016. We kennen elkaar door en door. Maar als ik nu af en toe blijf slapen wil hij meer en voelt het echt vervelend als hij aan me zit. En voel ik me schuldig naar allebei.
Ik heb nu een eigen appartementje en mijn collega wil, logisch, ook wel eens bij mij slapen. Maar dat is in het zelfde dorp en heb ik continu het gevoel dat ik over me schouder moet kijken.

Ik weet nu dat de liefde tussen mijn vriend en mij echt over is. Dat er alleen nog maar vriendschap is. Maar ik heb de moed en de kracht niet om het weer opnieuw uit te maken. Ik wil verder met me leven en verder met mijn collega zonder dat ik over mijn schouder hoeft te kijken.
Ik had in het begin hoop dat ik mijn vriend niet kwijt zou raken als gewone vriend, maar ik besef dat dat niet gaat. Hij komt er vroeger of later achter dat ik al vanaf februari ook een ander zie.

Of mijn collega de ware is weet ik niet, op dit moment hebben we het best leuk. Hoewel hij ook door een moeilijke periode heen gaat omdat hij waarschijnlijk bipolair is. En het kan ook zijn dat hij er achter komt en dat ik ze dan allebei kwijt ben. Het is een puinhoop en ik weet niet meer wat ik moet doen.
Appel89
 
Berichten: 3
Geregistreerd op: vr 13 jul 2018, 08:22

Re: ik kan het niet uitmaken

door Team PsyNed » vr 20 jul 2018, 10:14

Beste Appel89,

Allereerst vind ik het dapper dat je je situatie op dit forum beschrijft. Ik kan me voorstellen dat je in een lastige situatie zit op dit moment. Ik zal je mijn advies geven en ik hoop dat je hier iets mee kan!

Als ik kijk naar wat je hebt geschreven kom je over als sterke vrouw die met beide benen op de grond staat. Zeker knap in een situatie zoals deze. Wat er speelt tussen jou en je collega op dit moment is al een tijdje gaande. Sterk van je collega om aan te geven dat hij niet de 'derde' persoon wilt zijn. Als ik het zo hoor, begrijp jij ook zijn reden hiervoor. Ik vind het dan ook dapper van je dat je in december met je partner bent gaan praten over de situatie op dat moment. Begreep hij jou situatie? Zoals je verteld heeft hij 3 dagen initiatief getoond en daarna werd het al wat minder. Ik begrijp dat dit voor jou voelt alsof het hem niet zo veel doet. Verrassend voor jou moet het geweest zijn dat hij het niet zag aankomen toen jij het later uitmaakte.

Op de één of andere manier was het gevoel voor jou partner nog te sterk waardoor je weer terug bent gegaan naar jou partner. Wat maakte hij op dit moment in jou los waardoor je weer in een relatie stapte met hem? Blijkbaar hebben jou woorden hem iets gedaan waardoor hij tóch inzag dat hij moest veranderen. Gelukkig maar! Je geeft aan dat je partner op dit moment echt je maatje is geworden, jullie kennen elkaar door en door. Misschien is de spanning in de relatie weg en ben je opzoek naar iets anders. Dat kan! Hoe zou je in jullie relatie staan als jou collega niet in beeld was? Zou je dan hetzelfde voelen en dezelfde keuze maken? Dit is een belangrijk detail om over na te denken.

Ik geef je toch echt mee om dit eerlijk tegen je partner te zeggen. Als je dit gesprek met je partner aangaat weet hij ook hoe jij er in staat. Als je contact houdt met beide mannen, maakt dit het voor je zelf alleen maar lastiger om een keuze te maken.
Mocht je er zelf (begrijpelijk) na deze vragen niet uitkomen, kan het jou helpen om dit te bespreken met een psycholoog. Een psycholoog kan hierbij goed ondersteunen. Wellicht kun je een kijkje nemen op www.psyned.nl.

Welke keuze je ook maakt, ik wens je heel veel succes!

'Als je geen risico's neemt, wordt het risico wat je neemt alleen maar groter.'

Hartelijke groet,
Team Psyned (Melissa)
Psychologen Nederland (Psyned) helpt dagelijks mensen door heel Nederland met het vinden van de beste hulp. Wij willen psychologie uit de taboesfeer halen en normaliseren, zodat mensen openlijk aan hun eigen mentale weerbaarheid kunnen werken.
Avatar gebruiker
Team PsyNed
 
Berichten: 169
Geregistreerd op: do 28 jul 2016, 13:06

Re: ik kan het niet uitmaken

door Appel89 » ma 23 jul 2018, 11:26

Hallo Team Psyned (Melissa),

Ik ben mijn collega heel dankbaar dat het maar bij een keer vreemdgaan is gebleven. Zoals ik al schreef ben ik dat niet, hoewel ik eerlijk moet zijn ik mensen die vreemdgaan nu wel veel beter begrijp. En ja ik begrijp hem heel goed.
Mijn vriend begreep dat het niet lekker zat tussen ons. Ik ben alleen niet eerlijk geweest over mijn collega en hij weet hier ook niks van. Ik heb grote problemen om eerlijk over mijn gevoelens te kunnen praten met hem. Hij kon voor dit alles erg moeilijk omgaan met kritiek in welke vorm dan ook. En omdat we allebei conflicten proberen te vermeiden is dit gaan opstapelen en kon ik het op een gegeven moment fysiek gewoon echt niet meer uit mijn mond krijgen. Het kosten me ook heel erg veel moeite om te praten en nog meer moeite om uiteindelijk weg te gaan.
En het waren 3 dagen waarin hij zijn best deed en binnen een week was dat al weer over. Dus ja het was een grote verassing dat hij zo reageerde.

Hij nam zichzelf heel veel kwalijk, mij alleen dat ik het geen kans wilde geven. En omdat ik heel gevoelig ben voor schuldgevoelens (iets met het kleine kind in mij en de boze strenge ouder. Ik ben al bij een psycholoog geweest en heb binnenkort pas weer een gevolg afspraak) en hem niet wil en kan kwetsen heb ik het tegen beter weten in een kans proberen te geven.

Hier heb ik heel veel spijt van, omdat ik het al een tijdje wist dat het over was. En ja ik heb zeker over nagedacht over hoe het zou zijn afgelopen als ik mijn collega niet was tegen gekomen. Het liep al niet lekker tussen ons. En ik had al heel vaak een stemmetje in mijn hoofd die zij; kan je het niet beter uitmaken? Dat ik verliefd ben geworden op mijn collega is niet de rede dat ik het heb uitgemaakt. Het is wel de aanleiding geweest. Maar ik zou ook niet meer terug willen naar me vriend als het ook niet zou werken met mijn collega. Hij is meer mijn broertje (nadruk op broertje, ondanks dat hij ouder is) dan een man met wie ik mijn leven en bed wil delen. En dat is eigenlijk al zeker 6 jaar zo (van de 10 dat we samen zijn). Maar al die tijd hadden we het echt niet slecht. We waren al die tijd wel echt maatjes.

Het grote probleem is nu dat ik het goed op papier kan zetten, het met vriendinnen kan bespreken maar als ik iets hier over tegen hem wil zeggen ik dicht sla en het me gewoon echt niet meer lukt om het tegen hem te zeggen. Ik denk er soms over om het in een brief te schrijven en die dan in de bus te gooien. Gewoon omdat ik het niet aan kan om hem verdriet te doen. Ik weet dat dit allemaal raar en vaag klinkt. Maar ik hou echt nog heel veel van hem. Alleen niet meer als geliefde. Dat is op en komt denk ik ook niet meer terug. Maar dat vind ik slap en ook heel moeilijk om te doen.
Maar nu krijgt hij alleen maar meer hoop dat het ooit nog goed gaat komen. En mijn collega vind het ook maar raar dat er nog geen afspraken zijn over hoe we het gaan doen met het huis en zo. Wat ik ook begrijpelijk vind.

Ik ben moe en wil mijn eigen leven terug. Ik weet dat ik dat zelf moet oplossen maar heb me zelf zo diep in de nesten gewerkt dat ik niet meer weet waar ik moet beginnen. Ik hou van ze allebei en ik doe ze nu allebei verdriet ook al weten ze het nog niet.
Soms denk ik echt dat ik er beter tussen uit kan knijpen (ga ik niet doen, want het leven geeft ook heel veel mooie dingen en ik doe zo veel meer mensen verdriet). Maar ja zo wanhopig ben ik nu.

Ik snap dat ik het moet vertellen en beter sneller dan later. Maar ik ben eigenlijk al veel te laat.

In ieder geval bedankt voor het luisteren en het advies. Ik hoop dat ik snel mijn vervolg afspraak kan maken. Had gehoopt dat ik er zelf wel uit zou kunnen komen maar helaas.

Groet,
Appel89
Appel89
 
Berichten: 3
Geregistreerd op: vr 13 jul 2018, 08:22


Keer terug naar Stel je relatie vraag aan onze relatie therapeut

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Exabot [Bot] en 5 gasten

NetJam - Web development