Kan het nog goedkomen?

In dit forum kun je rechtstreeks vragen stellen aan onze relatie therapeuten. Je krijgt binnen 1 werkdag antwoord.
Forum regels
We proberen je eerste vraag binnen 5 werkdagen te beantwoorden. Probeer deze vraag zo helder en duidelijk mogelijk te stellen. Alle therapeuten werken op geheel vrijwillige basis mee aan dit forum, zelf hebben ze drukke praktijken dus hou er rekening mee dat vervolgvragen mogelijk pas later of zelfs geen antwoord meer krijgen.

15 december 2016 - Belangrijk: dit forum is in beheer van Psychologen Nederland. Wij helpen graag zoveel mogelijk mensen met inzicht krijgen in hun psyche en gevoelens en delen daarom soms de antwoorden op de hulpvragen op dit forum via onze blog. Als je hier een vraag post kan het zijn dat jouw vraag - uiteraard anoniem - behandeld wordt op onze blog op psyned.nl.

Kan het nog goedkomen?

door Crisis » di 27 apr 2010, 17:10

Hoi,

Ik ben een vrouw van in de 30. Mijn man en ik hebben zo'n 14 jaar een relatie (waarvan 5 getrouwd).
Een tijdje terug kreeg ik 'gevoel' voor een andere man. We hadden veel contact per email/msn en uiteindelijk hebben we een keer afgesproken en gezoend.
Mijn man is hier achter gekomen, tot 3x toe, maar dat was omdat ik er niet los van kon komen. (de laatste keer vernam ik dat die ander er ook nog anderen op nahield en ik wilde dat checken en testen, verder wilde ik niks meer met hem).
Het contact is inmiddels al een dik jaar helemaal voorbij, en ik ben er ook behoorlijk klaar mee. Ik heb er heel veel spijt van, en zie nu pas in hoe verkeerd ik bezig ben geweest tov mijn man.
Ik kan wel verklaren waarom het is gebeurd, en dat heeft te maken met dat we destijds langs elkaar heen leefden en ik eigenlijk de aandacht en betrokkenheid miste van mijn man. Dit is niet iets wat ik toen doorhad, maar dat zie ik nu, nu ik heb geanalyseerd waarom ik zo de fout in heb kunnen gaan.

Mijn man heeft het er vorig jaar uiteraard moeilijk mee gehad, maar hij wilde er weer voor gaan. We hadden al 1 kindje, en we hebben samen besloten om voor nog een kindje te gaan. Dit was een moeilijke beslissing, mede omdat ik kamp met lichamelijke klachten, en nog een zwangerschap, bevalling en een 2e kind zou een behoorlijke extra belasting voor mij zijn. Maar toch hebben we het besloten om ervoor te gaan.
Ik raakte zwanger, ongeveer een half jaar daarna en nog geen maand later kreeg mijn man opeens twijfels. Hij zat er toch nog mee met wat er gebeurd was, en gaf aan dat we maar goed moesten blijven praten. Een maand later wilde hij tijdelijk het huis uit. Dat leek mij geen goed idee, omdat we naar mijn idee daar niks mee oplosten, en we nog verder uit mekaar gingen staan. Toen is hij toch een weekend in een hotel gaan zitten om na te denken. Dat was niet genoeg, want de situatie was nog hetzelfde, dan wel slechter. Later nog een psycholoog bezocht maar dat heeft ook niets geholpen. Ongeveer 3 maanden terug wilde hij toch langer weg. Hij ging 4 weken ergens anders wonen. Om alleen te zijn, om na te denken. Wat hij nou wilde en voelde. Het waren verschrikkelijke weken voor mij. Hij kwam terug, en ik dacht dat er eidelijk een einde zou komen aan de situatie, ook al was ik doodsbang dat hij niet verder zou willen. Maar er kwam geen uitsluitsel. Hij was er nog niet uit. Ondertussen zijn we nu een dik half jaar verder, en we zijn niks verder. Hij sluit zich steeds verder voor mij af. Ik loop op mijn tenen, maar kan eigenlijk niks goed doen. Hij wil me niet meer kussen, hij zegt met moeite 'hoi' en 'doei' bij weggaan en thuiskomen...
Ik heb het idee dat hij steeds verder in het negatieve wegzakt.

Ondertussen probeer ik te redden wat er te redden valt. Ik wil er alles aan doen om weer gelukkig te worden samen. Omdat ik veel van hem hou, en natuurlijk ook voor onze kindjes (waarvan er 1 bijna geboren gaat worden!!). Ik ben bereid naar mezelf te kijken. Ik loop op mijn tenen, ik word letterlijk gek van de slopende onzekerheid die al een half jaar voortduurt.
Maar hij laat mij niet toe. Hij wil eerst weten wat hij nou wil en voelt. Opeens haalt hij er ook bij dat hij eigenlijk nooit de dingen heeft kunnen doen wat hij wilde doen (dat wist ik dus nooit).
Ik heb nu sterk de indruk dat hij dingen mist, of dat het leven met kleine kinderen hem tegenvalt. Terwijl we toch samen daarvoor wilden gaan, en als je aan kinderen begint, moet je concessies doen.

Ondertussen sluit hij zich dus steeds verder van mij af en zegt dat hij zijn gevoel voor mij kwijt is. En dat hij denkt dat dat niet terug komt. Door zijn enorm afstandelijke gedrag ga ik, merk ik nu, ook mij afsluiten. Dit lijkt me een behoorlijke negatieve spiraal.
Ik ben er zelf van overtuigd dat, als we er beide voor knokken, en ervoor open staan, het gevoel wel terug kan komen.
Wat denken jullie?

(sorry voor het lange verhaal)

Crisis
Crisis
 
Berichten: 2
Geregistreerd op: di 27 apr 2010, 14:46

Re: Kan het nog goedkomen?

door Psycholoog Enschede » wo 28 apr 2010, 12:29

Hallo,

De situatie waarin je nu zit mag je met goed recht een crisis noemen. De vraag is even of deze situatie ook zou zijn ontstaan zonder jouw avontuurtje? Op dit moment is er weinig communicatie tussen jullie, terwijl dat juist hard nodig is.

Jullie zijn eerder bij een psycholoog geweest; waarom werkte dat niet? Je noemt dat hij zijn gevoel voor jou kwijt is, maar wil hij dit gevoel weer terug krijgen? Ik denk wel dat het goed is om voor jezelf grenzen te stellen, zowel wat betreft tijdsbestek als de manier van omgaan met elkaar. Jij hebt ook keuzes...

Als er genoeg gevoel is en jullie willen je beiden ervoor inzetten, dan kan het goedkomen. Maar als er te weinig gevoel is of te grote twijfels om wel of niet door te gaan, zal het heel moeilijk worden. Ik kan me voorstellen dat je met een tweede kindje op komst er alles aan wilt doen, maar dat betekent wel dat jullie dat concreet moeten maken. Niet met elkaar praten en afstand nemen zal niet werken en ik denk dat het goed is dat je dat duidelijk maakt aan je man, want je kan niet eeuwig blijven doormodderen.

Ik hoop dat je met deze vragen en opmerkingen eerst wat verder komt. Veel succes - en sterkte ook met de bevalling,

Vriendelijke groet,
Psycholoog Enschede
Psycholoog Enschede
 
Berichten: 54
Geregistreerd op: wo 24 maart 2010, 11:32

Re: Kan het nog goedkomen?

door Crisis » wo 28 apr 2010, 12:44

Mijn man heeft alleen een psycholoog bezocht, om erachter te komen wat hij nou wil.
Daarmee is hij dus niet geholpen, want hij weet het nog steeds niet.

Hij geeft aan dat hij wel zou willen dat alles goed was, dus weer gevoel voor mij, en dan samen (met kids) gelukkig zijn. Maar ook geeft hij aan dat de weg ernaartoe hem tegenstaat. Hij zei dat hij eigenlijk helemaal geen zin heeft om er zoveel energie in te stoppen. Beetje dubbel dus.

Verder ben ik inderdaad erg bang dat hij zijn gevoel voor mij 'uit heeft gezet', toen hij ging twijfelen. Toen wilde hij goed nadenken over wat híj nog wil. Vervolgens werd hij met de dag afstandelijker, dus dat gevoel heeft hij volgens mij zelf uit gezet.
Ik zou graag willen dat hij dat weer 'aan zet' en mij weer toe laat. Zelf denk ik dat er dan heel veel mogelijk is en dat we dan een heel eind kunnen komen.

Kan relatietherapie helpen om zijn gevoel weer 'aan te krijgen'? De figuurlijke muur af te breken?

Bedankt voor de reactie!
Crisis
 
Berichten: 2
Geregistreerd op: di 27 apr 2010, 14:46

Re: Kan het nog goedkomen?

door Psycholoog Enschede » do 29 apr 2010, 17:56

Hallo,

Zoals je man het verwoordt is het inderdaad dubbel, maar zonder inzet van zijn kant zal de kans van slagen niet groot zijn. Je bent met z'n tweeen en dus zul je beiden moeite moeten nemen. Ik kan je helaas geen garanties geven, maar dit is wel wat ik in het algemeen kan zeggen.

Heb je inmiddels voorgesteld om samen in therapie te gaan? Hoe was zijn reactie?

Ik wens jullie veel succes, met of zonder relatietherapie.

Vriendelijke groet,
Psycholoog Enschede
Psycholoog Enschede
 
Berichten: 54
Geregistreerd op: wo 24 maart 2010, 11:32


Keer terug naar Stel je relatie vraag aan onze relatie therapeut

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Google [Bot] en 12 gasten

NetJam - Web development