Ik ben 31jaar en heb een relatie 'achter de rug' van een 9tal jaren met mijn vriendin!
Laatste 2 jaren zijn wij samen gaan wonen en toen is het allemaal zowat bergaf gegaan, ik geef eerlijk toe, ik denk dat ik niet goed kan praten want onze communicatie liep meestal fout en ik werd steeds kwaad! ik probeerde wel te praten maar mijn (ex) partner maakte het me voortdurend zo moeilijk en ze werkte dikwijls op mijn schuldgevoel! zij kon dikwijls onderwerpen naar boven halen die mij pissig maakten....om precies haar gelijk te kunnen halen en om mij slecht te doen laten voelen....en om te zeggen dat ik haar maar niet wil begrijpen (ook al probeerde ik dat)!
Ze vertelt me dan van :" en ik heb dat gedaan vroeger voor je, en dit, en dat .....' noem maar op, ja dan voel ik mij enorm schuldig want als ik het vergelijk met wat zij voor mij allemaal heeft gedaan, verdien ik haar precies niet en voel ik me een egoist enzovoort!
Ik wil haar niet zwart maken want op bepaalde gebieden ben ik niet correct geweest tov haar en heb ik haar al belogen!De reden waarom ik soms niet rechtuit kon zijn en de waarheid vertellen is omdat ik de nodige commentaar en discussies wou vermijden.Maar zo werkt het natuurlijk niet in een relatie
ik begrijp nu dat EERLIJKHEID heel belangrijk is....
Het is het liefste meisje dat er bestaat op deze wereld maar ik begrijp ze niet en ik denk dat ik met momenten mezelf nog niet begrijp.....
ze zal nooit een mens pijn willen doen, is zeer gevoelig en heeft het beste voor met iedereen, zelfs met mij heeft ze al veel geduld gehad...maar toch...blijf ik haar precies teleurstellen...
Ongetwijfeld zien we mekaar nog heel graag en we hebben herhaaldelijk geprobeerd om alles uit te praten maar nog steeds.....vanaf dat we beginnen te praten.....komt het zo over dat IK de schuldige ben en dat ik haar gekwetst hebt....enzovoort....ik heb moeilijkheden om dat te aanhoren....en dan slaag ik dicht en word ik kwaad....ook al heeft ze over bepaalde zaken gelijk...
Ik VOEL me in een hoekje geduwd en wil dat ze dan weggaat....ze is ook bang dat ik boos wordt want dan verhef ik mijn stem....en heeft ze schrik voor mij!
Begrijp me niet verkeerd, ik heb nog nooit fysiek geweld gebruikt tov mijn vriendin en dat zal ik ook nooit doen!
ik wil zo niet reageren maar ze drijft me er naartoe en dat wilt ze precies maar niet beseffen! (geen excuus, ik weet het!)
Nu, op een gegeven moment hebben we samen besloten om best als vrienden door het leven te gaan!
Hoe pijn het ook deed voor mij,voor ons,ik heb me er bij neergelegd want ik had de kracht en het zelfvertrouwen niet om deze relatie te redden...Mijn kracht was totaal weg!!
ik heb op dat moment mijn verstand op nul gezet en gedacht van.....ok, nu moet ik hier zorgen dat ik dit overleef en niet depressief wordt ofzo....(want ik heb een 10tal jaren geleden al eens een breuk meegemaakt die mij enorm veel pijn heeft opgeleverd)....ik ben dus nu op 'automatische piloot' gaan leven en ben veel weg beginnen gaan enzo....Ik heb mijn gevoelens toen onderdrukt en ben ze uit de weg gegaan.... ik dacht van :" amai, ik kan deze breuk precies toch nog redelijk goed relativeren" maar de klop van den hamer was nog onderweg!
Ook al dacht ik nog aan haar, ik begon zowat mijn eigen leven te leiden..en leerde nieuwe mensen kennen....ook een vrouwelijke persoon waar ik het heel goed met kon/kan vinden....om het voorzichtig te zeggen. (wat het eigenlijk allemaal op langer termijn ingewikkelder maakt)
Een paar maanden geleden (toen we nog samen woonden) was het voor mij allemaal teveel geworden.....ik had geen kracht meer en zocht (on)bewust naar een uitweg.....we sliepen praktisch ook niet meer samen en dat was voor mij te veel aan het worden want ik onderdrukte mijn gevoelens en seksualiteit...
We gingen eigenlijk met momenten meer als vrienden door het leven dan als koppel in mijn ogen....
Langs andere kant hadden we wel een sterke band want we konden zo van mekaar genieten, wanneer we samen waren! Het is HELEMAAL NIET dat het 'voortdurend' slecht ging tussen ons, alleen op gebied van communicatie!
Nu, ,nadat we een paar maanden verder zijn, begint alles op me af te komen....en krijg ik dus die klop van die hamer! alles laat me aan haar denken....en voel me enorm schuldig....maar ik kan de tijd niet terugdraaien! Heb ondertussen (op zeer korte tijd) iemand nieuw leren kennen....en ze heeft het uit mij moeten trekken....ze wou alles weten!
Ze vertelde me onlangs dat ze dacht, dat het niet echt gedaan was tussen ons en dat we op een soort van "break" waren en dat ze niet kan geloven dat ik geen moeite voor haar gedaan hebt!ook al hadden wij afgesproken om vrienden te blijven!
Ze dacht dat er dus nog hoop was voor ons en dat ze wou zien of ik er nog zou voor vechten...
Ik kan hier weeral zo kwaad om worden want ik vind dit echt onredelijk om dat te verwachten.....in een crisistijd.....waar had ik die kracht moeten halen??? ik twijfel enorm aan mezelf nu en begin te denken dat er iets mis is met me want misschien zou een ander dat wel allemaal doen?
ik zie ze enorm lijden en ik vraag me af of ik geen stommiteit heb begaan....
Er ga geen dag of moment voorbij dat heel deze situatie eens niet in mijn kop ronddwaalt, ik kan nu nog moeilijk genieten van bepaalde momenten en heb het gevoel dat ik een klootzak ben omdat ik haar gekwetst heb....
Ik heb het gevoel dat heel de wereld tegen me is....en dat ik wraak mag verwachten!
ik voel me een slechte mens.....
Ik kan niet meer helder nadenken en de juiste keuze maken!
Vele mensen geven me als advies van :" volg je gevoel en dan komt alles wel goed" maar ik weet niet of het normaal is, maar ik voel 10tal verschillende dingens tegelijk!
Ik zie ze nog enorm graag maar ik zie geen positieve uitweg....en weet niet of ik er nog kan en moet voor vechten....
DUs om mijn lang verhaal kort te maken (:) ) ik weet niet wat ik moet of kan doen.....loslaten of verder met mijn leven doorgaan....
iK mis ze wel maar de zever rondom is voor mij teveel
groetjes