Na veertien maanden een relatie gehad te hebben met een 15 jr oudere man, is daar half december een einde aan gekomen. Uiteraard had hij door het leeftijdsverschil al meer bagage, waaronder drie huwelijken en drie kinderen. Ik ben zelf een vrouw van 27 jr. En weet waar ik sta in het leven, in het verleden veel meegemaakt en mensen ernstig over mijn grenzen laten gaan. Dit vormt je, ik denk en hoop ik mijn geval positief, ik kijk bij tegenslagen altijd eerst naar mezelf, dan pas naar de ander en trek dan mijn conclusie, zonder daarbij de ander iets te verwijten. Je kunt immers hopen dat je partner zichzelf iets ten goede van de relatie wilt aanpassen maar veranderen kun je de ander niet en dat moet je ook niet willen. Dus genieten van positieve karakter trekken en de in mijn ogen mindere karakter trekken accepteren.

Mijn partner heeft een leidinggevende functie in een zeer groot bedrijf, maar is erg onzeker en compenseert dit door een arrogante houding en door over zijn personeel heen te denderen. Ik heb hier vanaf het begin doorheen geprikt. Hij heeft altijd onderdanige vrouwen gehad, heeft dit waarschijnlijk ook nodig om zich beter te voelen. Ik heb hem op het werk leren kennen, hij werd verliefd op mij terwijl hij nog in een zeer slepende scheiding lag, ik heb hem de verliefdheid uit zijn hoofd proberen te praten en de scheiding ook, immers was zijn exvrouw net drie maanden zwanger via IVF en gezegd dat hij moet knokken tegen problemen en niet moet wegrennen. Toch werd de scheiding doorgedrukt en ging ex vrouw na de bevalling uit huis en kregen wij een relatie. De scheiding was/is alleen gecompliceerd door het Co. Ouderschap waar ex vrouw weigert aan mee te werken en omdat mijn partner toch ook moeite heeft haar geheel los te laten. Geregeld gingen ze dus ook met zijn drieën op uitjes, iets wat mij behoorlijk jaloers maakte omdat ik wist dat er bij beide nog gevoel was, dit heeft drie keer tot een breuk geleid, waar hij het initiatief voor onze breuk nam ivm ruzies en discussies en voor 1 à 2 weken naar haar vertrok om mij vervolgens te missen en terug te komen.

De scheiding duurt nu al ander half jaar, ik werd onzeker en misschien ook wel een vervelend mens daardoor, hoop ruzie..nu zijn we een maand uit elkaar maar hebben nog iedere dag contact en zijn ook nog geregeld intiem met elkaar(paar keer per week). Nu heeft hij mij vorig weekend uitgenodigd voor een etentje met hem en de kinderen (kinderen uit zijn eerste huwelijk zijn er om de week) en dat was heel erg gezellig. Ook de dag erna veel contact en intiem geweest. Hij gaf te kennen dat het misschien handig zou zijn als ik met Valentijnsdag vrij zou zijn, want wie weet werd ik wel uitgenodigd door iemand. Voorheen was hij erg jaloers dat is hij nu niet. Gaat het hem om het intieme en vertrouwde gevoel samen of kan ik nog hoop hebben op meer en hoe pak ik dat subtiel aan, immers het is een gecompliceerde (zijn eigen woorden) man met dito zorgen en gevoelens momenteel. Vaak denk ik dat het hem om het lichamelijke te doen is, maar hij is heel zorgzaam er buiten, zorgt voor een nieuw appartement en meubels voor mij, deelt alles wat hij mee maakt met mij. En dan het Valentijnsdag gedeelte... Heel apart en ik zit in tweestrijd...

Ps. Hij knuffelt mij heel veel, zoent mij ook veel maar ook lieve gebaren zoals mijn jas aantrekken, friemelt door mijn haar, trekt mij tegen zich aan en wrijft op mijn rug tot ik slaap, vraagt ook vaak of ik blijf slapen na het lichamelijke omdat hij mij in zijn armen wilt voelen en ik vertrek meestal erna omdat ik niet weet wat ik ervan moet denken en dat weet hij ook, dan zegt hij dat hij totally nuts op mij is maar het nu niet meer kan zijn dan dit...

Zoek je een goede relatietherapeut in Groningen? Kijk dan even op: Relatietherapie Groningen

Kleine aanvulling:

Met gecompliceerd en zijn mindere kanten accepteren bedoel ik:

Hij besloot wat ik aantrok (kleding), hoe mijn haar zat, wat ik deed eten, dat ik van baan ging veranderen en hoe veel uur ik zou gaan werken, dat ik een nieuw gsm nummer nam. Hij controleerde mijn gsm op mail en sms, hij kon er volledig van overtuigd zijn dat ik loog als ik iets zei( terwijl ik absoluut tegen liegen ben, en op het botte af eerlijk ben)...de waard vertrouwd zijn gasten zoals hij zelf is zeggen ze...toch probeerde ik hem altijd alle vertrouwen in mij te geven en te houden en in te zien dat hij in een moeilijke tijd zat en we hier doorheen moesten...

Toch is het nu wel opeens erg stil als iemand niet meer probeert je leven in te richten volgens zijn denkwijze en leefstijl en verbaasd het mij dat het van zo heftig naar iets vriendschappelijks?? Of andere basis gaat

Beste Onzeker,

belangrijk is dat je eerst goed nadenkt over wat jij wil en waar je grenzen liggen. Zoals je door eerdere negatieve ervaringen hebt geleerd eerst jij dan de ander, is dat nu ook belangrijk. Wat wil jij en waar wordt jij gelukkig van? Als hij vraagt om te blijven slapen en bij jou voelt dat niet goed, is het goed om te gaan, maar als jij ook graag wil blijven prima. Als je twijfelt aan het waarom hij iets wil, vraag het dan.
Blijf goed voelen waar je grenzen liggen en wat je fijn vindt en niet. Geef dat ook duidelijk aan.

Als hij nog close is met zijn ex en ze nog regelmatig dingen met zijn 3-en doen, kan dat prima zijn als je duidelijk naar elkaar bent over de do's en dont's, zodat je niet voor feiten komt te staan die je niet prettig vindt.

Niemand dan jij kan bepalen wat oke is, dat ben jij.

Mijn ervaring is dat subtiel juist vragen oproept en meer aan interpretatie onderhevig is, het beste is dus duidelijk een eerlijk te zijn, zonder druk te leggen dat hij jouw wensen moet inwilligen, maar dat je wilt zien waar hij kan voldoen aan je wensen en behoeften en jij aan die van hem.

Sterkte!

Met vriendelijke groet

Ellen Huijsmans
Psycholoog Utrecht

Heel erg bedankt voor uw reactie. Het is een man die slecht tegenspraak duld en dit als kritiek ervaart.
Het niet willen blijven slapen incl mijn uitleg waarom wuift hij weg met oh ok en de volgende keer met ik ben totally nuts op je. Hij lijkt heen en weer gezwiept te worden door zijn gevoelens en verlangens naar mij en zijn ex. Met zijn ex heeft hij een kindje en geschiedenis. Met mij uitdaging en heel veel aantrekkingskracht. Beide zou ideaal zijn, wel de lusten en niet de lasten en zo probeer ik het ook te zien. Maar ik smelt weg in zijn armen en als ik op zijn borst lig kan ik niet slapen bang om gekwetst te worden omdat het voor mij meer betekend dan voor hem. Als ik hem vraag of er een kans is dat wij bij elkaar terug komen zegt hij die is er altijd maar niet nu. En geeft aan niet meer over de relatie te willen praten en gewoon gezellige dingen met mij wilt hebben. En als ik over relatie blijf praten hij het contact stop zet. Ik wilde hem een brief schrijven maar ben bang het contact wat we nu hebben te verbreken..misschien moet ik nog wat geduld hebben. Tijd heelt alle wonden immers...

Beste Onzeker,

het de tijd geven kan zeker goed zijn, dan komt hij misschien ook meer los van de relatie met zijn ex, al zal die altijd blijven vanwege hun kind.

Zolang je geniet van wat er is en daar op dit moment mee kan leven, is het geen probleem. Pas wel op dat als je verwachtingen krijgt en dan teleurstelling op teleurstelling krijgt, ga je jezelf tekort doen en is het goed om afstand te nemen.

Als je hem dingen duidelijk wil maken, praat dan vanuit de ik en wat jij ziet en ervaart zonder bij hem iets neer te leggen. Dan kan hij het ook niet voelen als kritiek en staat hij wellicht wel open voor feedback.

Succes!

Met vriendelijke groet

Ellen Huijsmans
Psycholoog Utrecht

Heel erg bedankt, uw antwoorden zetten mij tot denken aan.

Eergisteren kreeg ik een sms van mijn ex, of ik op hem wilde wachten. Tot hij alles op orde had.
Gister belde hij en was erg gezellig. Gistermiddag ook gesmst en daarin zegt hij nog achter de breuk te staan maar toch ook te twijfelen. En dat hij hoopt dat ik nog vrijgezel ben als hij alles geregeld heeft.
Maar aan de andere kant niet de hoop moet hebben dat het dan goed komt, dat we het wel zien.

Heel raar allemaal! Wel gaan we geregeld buitenshuis leuke dingen doen.

Hoe kan ik dit het beste aanpakken, ik wil hem graag terug maar heb moeite na deze tegenstrijdigheden van hem een lijn te leggen en te bepalen wat hij voelt. Ik heb er al op de man af gevraagd dan zegt hij dat er zeker wat kriebelt en er meer is dan aantrekkingskracht.