Beste

Ik zal de situatie hieronder beschrijven.
Ik(27 jaar) en mijn vrouw(24 jaar) gingen op Valentijn 7 jaar samen zijn. We zijn getrouwd sinds de zomer van 2010 en wonen tesamen sinds 2009.
Nadat we zijn getrouwd hadden we samen besloten om te bouwen. Ik had op voorhand mijn vrouw duidelijk gemaakt dat het een zeer zwaar jaar ging worden en niet te onderschatten. Dat ik geregeld eens gestresseerd en vervelend ging lopen en dat het financieel een zeer lastig jaar ging zijn. D.w.z. geen etentjes iedere maand, nauwelijks kleren gaan kopen en geen of weinig uitstapjes en geen grote reis. Ik had haar ook duidelijk gemaakt dat ik geregeld ging zagen over het geld maar dat we na de nieuwbouw weer ons oude leven gingen terughebben met de zekerheid van een eigen huis te hebben.
Jammergenoeg bleek dat men op mijn werk mij ook nog eens dubbel ging belasten en dan nog eens de nieuwbouw erbij. Ik had dus in 2011 een jaar waarbij ik maximum 6 uur per dag sliep, meestal soms maar 4uur. Ik liep er soms bij als een zombie en heb me 1 keer zat gedronken omdat ik geen uitweg meer zag door al de stress en drukte om me heen. Ik heb me dan zodanig kwaad gemaakt dat ik een gat in de deur sloeg en heb zitten roepen op mijn vrouw, maar dit was niet op haar bedoeld maar op de hele situatie.
2 maanden daarna heeft ze me verlaten omdat ze het niet meer zag zitten. We zijn nu reeds een maand uit elkaar.
Mijn vrouw zei me toen ze me verliet dat ze na de huwelijksreis ongelukkig is beginnen lopen. Ze heeft zich 1,5 jaar gelukkig voorgedaan om de mensen die ons dierbaar zijn gelukkig te maken. Ze zei dat ze zich gevangen voelde en dat ze dacht dat de nieuwbouw een stap vooruit ging zijn en nieuw leven in onze relatie ging blazen. Ze zegt dat ik me te dominant heb opgesteld en dat ze zich gekleineerd voelde en niets meer durfde doen. Ze lag soms te wenen naast me in bed de laatste weken.
Toen ze me verliet ben ik naar de huisdokter geweest en daar mijn verhaal gedaan en blijkt dat ik al een tijd met een depressie zit. Ik ben al enkele malen naar de therapeute/psychologe geweest en pak medicatie. Ik heb voor mezelf weer alles op een rijtje kunnen zetten en ben weer de oude.
Wat mijn vrouw betreft. Zij heeft er voor de breuk nooit met iemand over gesproken hoe ze zich voelde en zegt als ze een beslissing neemt dat ze er nooit meer op terugkomt. Nu zegt ze dat ze verbaasd is van zichzelf dat ze zo sterk is, dat ze kan alleen zijn, dat ze het huishouden zonder problemen aankan. Ze heeft me nu reeds driemaal gezien en steeds begint ze te wenen maar wil ze zich sterk voordoen. Het huishouden is nog niets veranderd van als we samen waren, namelijk ze stofzuigt zelden of nooit maar laat dit wel uitschijnen naar de buitenwereld toe alsof het huis er piekfijn bijligt. Ze is enigste kind en haar moeder is haar beste vriendin. Na de breuk was haar moeder eerst kwaad op mij, daarna kwaad op haar dochter en nu is ze weer helemaal gedraaid. Natuurlijk ergens normaal aangezien het haar dochter is.
De laatste maal dat ik ze zag, vertelde ze me weer een ander verhaal, dat het toch definitief is en dat ze niet met mij naar de therapie gaat en ze wil al scheiden sinds de dag dat ze me verliet. Ze is donderdag naar de psychologe geweest op aanraden van me maar ik verwacht er niet veel van. Ik herken mijn vrouw niet meer.
Samen naar de trouw toeleven was zo fantastisch, ik volgde haar in alles maar gaf ook mijn mening maar gaf haar het volledige vertrouwen. En plots erna heeft ze het gevoel dat ze gevangen zit. Dan wil ze bouwen en we hebben zelf al even geprobeerd voor kinderen omdat zij dat wou. Ik heb me 5,5 jaar aan haar aangepast en er steeds in meegegaan en ze moest eens 1,5jaar een andere levensstijl aannemen en dit lukt haar niet. Ze draagt al sinds de week na de breuk haar trouwring niet meer.
Ze zei dat ze het gevoel had dat haar leven reeds voorbij was. Ze was soms ook zo onzeker van zichzelf de laatste 3 jaren, altijd tegen iedereen aardig willen doen, bang voor discussies, confrontaties en vijandigheid. Als we van een avondje uit terugkwamen met een ander koppel vroeg ze mij steeds met een bang hart of ze niet teveel had gebabbeld en of ze de mensen ermee niet had geïrriteerd. Toen we discussies hadden moest ik meer begrip tonen en niet altijd mijn gelijk willen halen, dat heb ik eruit geleerd maar ze kan er niet tegen als ik haar confronteer met haar fouten. Dan slaat ze toe en begint ze te wenen.
Nu heb ik haar in een maand tijd nog maar 3 keer gezien en op facebook zit ze nu geregeld terwijl ze me de laatste keer zei dat ze er nooit opzit.
Sinds de breuk heb ik me boeken aangeschaft over het verschil tussen man en vrouw. Ik herken veel situaties uit onze relatie in de boeken. Ik heb me zo in haar plaats kunnen stellen om te weten hoe ze zich voelt. Jammergenoeg wil zij zich niet eens in mijn plaats stellen en om te weten hoe ik me voelde het afgelopen jaar.
Ik wil relatietherapie volgen maar zij niet. Ik heb tot hiertoe al alles geprobeerd en gedaan (huisarts, psychologe, excuses aangeboden, 3 boeken gelezen over het verschil tussen man en vrouw, ik weet weer wat ik wil). Kan mijn huwelijk nog gered worden? Ik geef haar nu de tijd om tot haarzelf te komen maar zij wil zo snel mogelijk scheiden en alles van de afgelopen 7 jaar weg. Wat kan ik nog doen volgens jullie?

Zoek je een goede relatietherapeut in Delft? Kijk dan even op: RelatietherapieDelft

beste Dietje
wat een verdrietige geschiedenis. ik heb geen advies voor je dan wat je al doet. namelijk aan je eigen ontwikkeling werken, beter snappen wie je bent en welke behoeften jij hebt. en dan eventueel in relatie therapie als zij nog wil. of onder begeleiding van een relatietherapeut afscheid nemen van elkaar, dat helpt enorm in het rouw proces.
je vrouw is een vrij mens en als ze niet meer met jou verder wil is dat heel verdrietig voor jou en haar goed recht. we hebben allemaal recht op ons eigen leven. Ik vind het wel sneu voor je dat ze jou niet mee heeft genomen in haar twijfels, zo te lezen zal ze die een tijd gehad hebben, neem ik aan.
de gene die actief in het afscheid nemen is al een stap verder en dat ik altijd lastig als achterblijver. ik wens je dan ook alle sterkte en ik hoop het beste voor jullie
hartelijke groet en dank je voor je openheid,
Therapie Amsterdam