Kritische partner

In dit forum kun je rechtstreeks vragen stellen aan onze relatie therapeuten. Je krijgt binnen 1 werkdag antwoord.
Forum regels
We proberen je eerste vraag binnen 5 werkdagen te beantwoorden. Probeer deze vraag zo helder en duidelijk mogelijk te stellen. Alle therapeuten werken op geheel vrijwillige basis mee aan dit forum, zelf hebben ze drukke praktijken dus hou er rekening mee dat vervolgvragen mogelijk pas later of zelfs geen antwoord meer krijgen.

15 december 2016 - Belangrijk: dit forum is in beheer van Psychologen Nederland. Wij helpen graag zoveel mogelijk mensen met inzicht krijgen in hun psyche en gevoelens en delen daarom soms de antwoorden op de hulpvragen op dit forum via onze blog. Als je hier een vraag post kan het zijn dat jouw vraag - uiteraard anoniem - behandeld wordt op onze blog op psyned.nl.

Kritische partner

door NG8 » wo 07 jun 2017, 12:04

Naar mijn gevoel zit ik met een partner die overdreven kritisch is naar mij toe, hij heeft adhd waar hij geen medicatie voor neemt, maar dat hij (volgens eigen zeggen) goed in de hand heeft en vindt zichzelf ook autistisch, maar dit is nooit onderzocht.

Korte situatieschets:
- na enkele keren verhuist te zijn omdat hij onverwacht uit zijn woning moest wonen we nu in mijn appartement, deze woning/tuin is te klein voor hem, zijn uitlaatkleppen zijn tuinieren (dit kan hij sinds december/de start van onze verhuizen niet meer doen) én muziek maken (dit kan hij sinds hij bij mij woont niet meer doen, wegens te klein/te weinig plaats + de situatie waarin we nu zitten ging hooguit een maand duren en we zitten er nu al 2 maanden zonder duidelijk beeld wanneer we kunnen verhuizen)
- hij heeft 1 hond die streng opgevoed is, ik heb een hond die losser opgevoed is wat hem soms frustreert
- hij is sinds kort niet helemaal medisch in orde en moet verschillende antibiotica nemen terwijl hij hier eigenlijk tegen is en ongelukkig van wordt
- zijn hond heeft een tumor en zal waarschijnlijk het einde van het jaar niet meer halen
- mijn huis is nog in verbouwing, is een klein appartement, dus er zijn veel spullen die niet op hun plaats kunnen + ik was niet voorzien om plots met twee daar te wonen
- het is de bedoeling om mijn huis af te werken, tijdelijk elders te wonen, mijn huis verkopen en dan iets samen te kopen..

Sinds we bij mij wonen is hij enkele keren serieus ontploft (hij deed dit voordien ook al, maar niet zoals nu). Enerzijds omdat hij mij verwijt dat ik hem geen muziek laat maken, anderzijds omdat hij mij "rommelachtig" en "vies" vind in mijn omgeving, hij noemt de woning die ik gekocht heb als investering "een vuilnisbelt" en ontkent de moeite die ik doe om het leefbaar te maken voor ons beiden. Komt nog bij dat hij niet wil wonen hoe ik woon; met "gezelligheid" in de vorm van beeldjes, kadertjes, etc. hij heeft liever "clean" zonder "versiering".

Sinds zijn eerste ontploffing ivm deze "rommel" doe ik niet anders dan opruimen, wegdoen, poetsen. Maar ik voel mij hier niet in gesteund. Als ik 's avonds iets wil doen dan vraagt hij of ik mee in de zetel kom zitten. Als ik iets opgeruimd heb ziet hij het niet eens én hij laat daarbovenop zijn eigen spullen rondslingeren en kuist zijn eigen troep/gemors niet op.. m.a.w. alles dat hij mij verwijt kan ik hem ook verwijten. Maar hij heeft zelf altijd een "reden" klaar, terwijl ik volgens hem alleen "uitvluchten" heb.
Een reden bijvoorbeeld: als hij poetst dan is het toch straks terug vuil omdat we nu twee honden hebben.. maar als ik ook zo zou redeneren zou het plaatje nog veel erger zijn denk ik.

Ik zit met de handen in het haar en weet niet meer wat doen. Hij wil niet wonen zoals ik woon, ik wil niet wonen in een kale omgeving. Hij staat wel open voor een compromis; bijvoorbeeld hij wijst aan wat hij allemaal te veel vindt en ik mag dan bepalen welke dingen ik absoluut wél in huis wil en welke niet.. al ben ik momenteel heel erg verdedigend geworden, aangezien ik mij persoonlijk aangevallen voel. In ieder geval wil hij mij niet kwijt en ik hem eigenlijk ook niet, al zie ik door de bomen het bos niet meer.. en vraag ik mij stiekem af of ik er wel goed aan doe om mijn woning te verkopen voor onze toekomst. Het is niet de toekomst met ons eigen huis dat mij tegen steekt, maar eerder de angst om voor de rest van mijn leven bekritiseerd te worden.

Hij heeft mijn keuken gerenoveerd en gaat de badkamer nog doen, ik doe in ruil heel het huishouden. En ben ook altijd bezig wanneer hij bezig is.

Mijn hond is een andere reden om kritiek te geven, maar dat had u vermoedelijk al verwacht.
Ik kan vaak niets goed doen. Het is soms ook persoonlijk, volgens hem ben ik bv "altijd te laat" (klopt niet, soms ben ik laat, soms vroeg, meestal stipt), ik ben egoïstisch en wil "bepalen wat hij doet" (bv ik moest voor de eerste keer zingen op een groot podium en had hem graag in het publiek gehad zodat ik hem als steun had, hij wou eerder het geluid regelen achter de schermen, hij snapte niet dat ik dat jammer vond = ik vond het jammer maar maakte er geen punt van, wat hij wel deed), ik wil na een zangoptreden direct naar huis omdat ik moe ben, hij wil nog iets gaan drinken hij zeurt dan zodanig dat we "nooit doen wat hij wil" tot we iets gaan drinken..
De laatste tijd valt het me ook op dat hij letterlijk commentaar op iedereen heeft; enkel zichzelf beschermd hij door redenen te zien waarom iets niet gedaan is door hemzelf, andere mensen beschermd hij in hun gezicht, maar de eerste reactie (die ze niet te zien krijgen) is altijd negatief.. ivm mij is het omgekeerd; ik krijg de kritiek in mijn gezicht en achter mijn rug bij andere mensen hemelt hij mij op alsof ik één of andere heilige ben.. op de duur weet ik niet meer wat denken..
Het feit dat ik niet goed ben in het verwoorden van mijn emoties een ander, hier zou ik ook alle hulp mee kunnen gebruiken (ik weet vaak achteraf pas wat ik voelde en moet dan overal op terug komen, op de moment zelf bevries ik en kan/wil ik het er niet over hebben). Ik doe heel erg veel voor hem; hij heeft me ooit gezegd dat dat ook de reden is waarom hij zoveel kritiek heeft, omdat ik juist zoveel doe. Want wie niets doet kan niets verkeerd doen..

Ik weet niet wat ik kan doen om de situatie voor ons beiden te verbeteren. Kan deze relatie nog standhouden is nog een vraag die door m'n hoofd spookt.. maar ik ben nog niet klaar om het op te geven.

Hopelijk kan u mij helpen,

alvast bedankt,

Angie
NG8
 
Berichten: 1
Geregistreerd op: wo 07 jun 2017, 11:30

Re: Kritische partner

door Team PsyNed » di 13 jun 2017, 12:24

Beste Angie,

Wat me opvalt aan je verhaal, is dat er factoren van buitenaf spelen, die jullie niet helpen in jullie relatie. Zoals het eigenlijk te kleine appartement voor jullie samen en de honden, maar ook het feit dat zijn hond ziek is, wat voor jullie beide voor stress zal zorgen, kan ik me zo voorstellen. Daarnaast lijkt het alsof jullie in het appartement weinig (of geen) ruimte meer hebben voor jezelf. Ruimte waar hij muziek kan maken, of ruimte waar jij kan doen waar jij ontspanning uit haalt.

Het klinkt dus alsof de irritatie zich opbouwt, tot hij ontploft. Als dit gebeurt, krijgt je een hoop verwijten op je af (geen muziek kunnen maken, vies en rommelig huis). Dit kan een interpretatie van mijn kant zijn, maar het lijkt alsof deze ruzies niet gaan over de "kleine" dingen, hier zit een belangrijkere boodschap achter. Ik kan me namelijk goed in denken dat het voor jou vervelend is dat je geen waardering krijgt voor alles wat je in huis doet. Dat het zou helpen als hij het zou opmerken, er iets over zou zeggen. Daarnaast kan ik me ook voorstellen dat hij de ruimte mist om muziek te maken of te tuinieren, waardoor hij mogelijk zijn uitlaatklep mist en sneller geïrriteerd is over kleine dingen.

Wat ik je hoor zeggen is dat je het lastig vindt om tijdens zo'n discussie te omschrijven hoe je je voelt. Dit is ook lastig, omdat je op zo'n moment vol met emoties zit. Je trekt je terug en zegt maar niks. Klopt dat?
Dit is een herkenbaar patroon bij stellen, het komt vaker voor dat wanneer de één zich vol in de discussie stort ("aanvalt" zou je kunnen zeggen), dat de ander hier door wordt overvallen en afstand neemt (zich terugtrekt). Het advies wat ik jou zou willen geven is het volgende: achteraf kun je vaak goed bedenken hoe je je voelde, dit kun je mogelijk een keer op papier zetten, als een soort dagboek of als een brief naar je partner toe. Hiermee leer je stapje voor stapje je gevoelens onder woorden te brengen, waardoor het misschien in de toekomst ook makkelijker gaat worden om dit 'face-to-face' naar hem te doen.

Tot slot wil ik je meegeven dat jullie beide aangeven elkaar niet kwijt te willen, wat hartstikke mooi is. Mocht je merken dat jullie er communicatief toch niet uit komen, dan is relatietherapie een goede optie voor jullie. Hier kunnen jullie in een veilige omgeving oefenen met het onder woorden brengen wat je voelt. EFT is een vorm van relatietherapie waar jullie mogelijk bij gebaat kunnen zijn.

Mocht je hier meer informatie over willen hebben, raad ik je aan eventjes te bellen naar het secretariaat van PsyNed (085 - 40 147 20). Zij kunnen je er veel meer over uitleggen.

Met vriendelijke groet,
Nine
Psycholoog Amsterdam
Psychologen Nederland (Psyned) helpt dagelijks mensen door heel Nederland met het vinden van de beste hulp. Wij willen psychologie uit de taboesfeer halen en normaliseren, zodat mensen openlijk aan hun eigen mentale weerbaarheid kunnen werken.
Avatar gebruiker
Team PsyNed
 
Berichten: 169
Geregistreerd op: do 28 jul 2016, 13:06


Keer terug naar Stel je relatie vraag aan onze relatie therapeut

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 6 gasten

NetJam - Web development