Loop op mijn tenen omdat mijn vriend een kort lontje heeft

In dit forum kun je rechtstreeks vragen stellen aan onze relatie therapeuten. Je krijgt binnen 1 werkdag antwoord.
Forum regels
We proberen je eerste vraag binnen 5 werkdagen te beantwoorden. Probeer deze vraag zo helder en duidelijk mogelijk te stellen. Alle therapeuten werken op geheel vrijwillige basis mee aan dit forum, zelf hebben ze drukke praktijken dus hou er rekening mee dat vervolgvragen mogelijk pas later of zelfs geen antwoord meer krijgen.

15 december 2016 - Belangrijk: dit forum is in beheer van Psychologen Nederland. Wij helpen graag zoveel mogelijk mensen met inzicht krijgen in hun psyche en gevoelens en delen daarom soms de antwoorden op de hulpvragen op dit forum via onze blog. Als je hier een vraag post kan het zijn dat jouw vraag - uiteraard anoniem - behandeld wordt op onze blog op psyned.nl.

Loop op mijn tenen omdat mijn vriend een kort lontje heeft

door Moortje » di 26 jul 2011, 23:46

Mijn partner en ik hebben nu een kleine 2 jaar een relatie.

Een relatie met een hoop turbulentie.

Nadat hij al 2 keer eerder boos is weg gelopen in een ruzie, om de eerste keer 3 weken helemaal niets van zich te laten horen en de tweede keer 5 weken niets! (Ook niet nadat ik contact met hem probeerde op te nemen), zijn we het nu voor de derde keer aan het proberen samen.

Want hij had me zo gemist en wilde me echt niet kwijt.

We zijn nu 4 weken verder nadat we besloten hebben het de allerlaatste keer te gaan proberen samen en we zitten weer midden in ons "negatieve" patroon waar we beiden niet in willen zitten....
De eerste 2 weken gingen goed. (In de 1e week was ik met name flabbergasted dat hij het nog wilde proberen, toen hij me na al die weken belde, dacht ik dat hij langs kwam om zijn spullen te halen en het af te sluiten. Ik had niet verwacht dat hij me zo gemist had en terug wilde en er alles voor wilde doen en me nooit meer kwijt wilde).
Week 2 ging ook goed, we waren helemaal verliefd weer en zo blij met elkaar. Wel was ik heel duidelijk in dat we beter rustig aan konden doen samen, ik wilde niet weer dezelfde fouten maken samen en in hetzelfde patroon belanden.

In week 3 bleef ik voor de eerste keer bij hem slapen en kregen we onze eerste irritaties. En het lijkt of we sindsdien weer in de neerwaartse spiraal zitten, waar we maar niet lijken uit te komen. Ook zien we elkaar weer regelmatig, terwijl mijn gevoel zegt: houdt afstand en doe het rustig aan. Maar als ik met mijn vriend bespreek dat we misschien te snel gaan en het misschien beter rustiger aan kunnen doen, vind hij dat we maar net zo goed geen relatie kunnen hebben dan als we elkaar toch weinig zien.

Iedere keer als ik iets tegen mijn vriend zegt wordt hij boos en voelt hij zich aangevallen. Ook terwijl ik hem niet aanval. Ik probeer mijn woorden goed te overwegen, zodat ik hem geen verwijten maak en probeer rustig mijn gevoel te uiten. Maar toch ontploft hij steeds. Waardoor ik inmiddels het gevoel heb weer op eieren te lopen en niet mezelf te kunnen zijn.

Ik moet erbij zeggen dat mijn vriend vorig jaar een huis heeft gekocht (we hebben even samen gewoond in mijn huis, maar nadat hij de 1e keer boos is weg gebleven woont hij in zijn eigen huis). Dit huis moet compleet verbouwd worden. Maar ondanks dat mijn vriend het huis nu bijna een jaar heeft, is er nog bijna niets gedaan in het huis. Hij zegt nu zelf toen te snel te zijn gegaan met de koop en de verbouwing eigenlijk niet aan te kunnen. Ook heeft hij enorm veel financiële lasten, waardoor hij maandelijks niet rond komt. Daarbij heeft hij ook nog eens een enorm blow probleem (iets waar veel van onze ruzies over zijn gegaan). Hij was er tot en met 2 maanden geleden vanaf. Maar in de periode dat hij de laatste keer boos is weg gebleven is hij er weer mee begonnen. Iets waar ik geen geduld meer mee heb en niet meer tegen kan... Ik heb zoveel strijd met mijn vriend gehad hierom. Zoveel gesprekken... Ruzies, (valse) beloftes, geduld.... Pffff!!
Mijn vriend is ooit zelf begonnen over anger management, omdat hij zo'n kort lontje heeft en om "niets" al kwaad wordt. Nadat we weer samen zijn gekomen 4 weken geleden heeft hou de stoute schoenen aangetrokken en heeft zich aangemeld bij een psycholoog. Iets wat ik enorm dapper van hem vindt en waar ik enorm trots op ben! Hij heeft nu net 3 gesprekken gehad en de psycholoog is nu helaas 3 weken op vakantie.
Ik heb zelf jarenlang therapie gehad vanwege nare dingen uit mijn verleden, dus ik weet hoe "langzaam" zo'n proces in het begin gaat en dat het wel wat tijd nodig heeft eer er ècht inzicht en verandering komt.
Maar bij veel dingen die er nu spelen (bijvoorbeeld het weer blowen) gebruikt mijn vriend nu als "excuus" (in ieder geval zo voelt het voor mij), ik ben er mee bezig, ik heb nu toch therapie.
Misschien verwacht ik wel te veel, te snel. Maar na ruim een jaar strijd over blowen, waar hij vanaf was (dacht ik), kan ik het er niet bij hebben, naast al die andere problemen die er spelen, weer het blow probleem erbij te hebben. Iets waarvan ik dacht dat hij het overwonnen had en waar ik zo trots op was. Hij baggitaliseert het zelf ook. Hij vind dagelijks een joint (of meer) roken wel mee vallen.

Maar om een lang verhaal kort te maken: mijn vriend en ik zitten weer in de dezelfde negatieve spiraal van: ruzies krijgen om niets, hij die boos wordt om alles wat ik zeg. Ik die op mijn tenen ga lopen, bang hem kwaad te maken. Mijn woorden wik en weeg. Me leeg geef en daardoor ook leeggegeven voel. Ik die mijn grenzen niet goed aan kan geven, bang dat we ruzie krijgen.

Ik voelde me zo dicht bij mezelf toen hij 5 weken "weg" was. En nu voel ik zo dat ik me weer compleet aanpas aan hem. Omdat hij overspannen is en het toch zo moeilijk heeft. Tussendoor probeer ik links en rechts wel grenzen aan te geven, maar dat resulteert vaak weer in ruzie. Dan krijg ik weer te horen dat ik weer problemen maak....

Ik voel me zo verdrietig, maar ook boos! Boos op hem omdat hij me zo afblaft steeds en al zijn problemen op mij afreageert. En boos op mezelf omdat ik me weer zo aan hem aanpas, op mijn tenen ga lopen en niet dicht bij mezelf ben gebleven.

Ik houd heel veel van mijn vriend, van zijn lieve, zorgzame, grappige kant. Maar met die andere negatieve kant kan ik niet goed omgaan.
Ik heb er begrip voor dat hij tegen overspannen aan zit en wil hem daar ook de ruimte in geven, maar ik wil er niet de dupe van zijn en op mijn tenen moeten lopen.....

Het voelt alsof mijn vriend en ik zielsveel van elkaar houden, maar alsof het (sinds die 1e "break" al) niet langer dan 2 weken goed kan gaan tussen ons. Sinds eind december is het al alsof het 2 weken goed gaat, dan weer heel lang fout, dan weer een paar dagen goed, dan weer fout.
Ik probeer heel veel rekening met mijn vriend te houden en erg op mijn woorden te letten etc. Maar het voelt alsof alles om hem en zijn problemen draait en er voor mij weinig ruimte is.

Ik ben vanaf de andere kant van het land hierheen komen wonen anderhalf jaar geleden, ik heb sinds 3 maanden een nieuwe baan in de zorg. (Ik heb een aantal jaar niet kunnen werken daarvoor). Voelt, zwart wit gezegd, alsof ik aan het klimmen ben en hij aan het vallen is. Erge is ook nog dat hij zichzelf naar beneden trekt door zijn problemen voor zich uit te schuiven, geen actie te ondernemen en te blowen om elke scheet die tegen zit.
Ik merk dat ik mee naar beneden wordt getrokken (en me laat trekken) en dat wil ik niet meer. Ik weet alleen niet hoe we eruit moeten komen.

Vrienden om me heen zeggen me al een tijd dat deze relatie niet goed voor me is en verklaren me ook voor gek dat ik het weer een keer wil proberen met hem na alles wat er gebeurd is. Maar zelf hou ik teveel van hem en kan ik hem niet loslaten.

Mijn laatste strohalm om het nog überhaupt werkende te krijgen is relatietherapie. Maar ik durf er nu niet over te beginnen bij hem, bang dat ik dan weer naar mijn hoofd krijg geslingerd dat hij weer iets moet en hij moet al zoveel.
Ik heb nog zitten denken om misschien zelf weer therapie te gaan volgen, om hem meer te leren los laten en dichter bij mezelf te blijven.....

Ik weet echt niet wat ik moet doen. Mijn vriend is geen slechte man, maar de problemen waar hij nu in zit maakt hem nu zo. Ik wil er zo graag uitkomen samen en hij ook. Maar we weten niet meer hoe... Heeft er iemand tips?????

Groetjes een wanhopige Moortje.

(Die dit bericht erg lang en warrig geworden vindt, maar na 3 keer herschrijven klik ik toch op verstuur ;-) )
Moortje
 
Berichten: 10
Geregistreerd op: di 26 jul 2011, 22:38

Re: Loop op mijn tenen omdat mijn vriend een kort lontje heeft

door Therapie Amsterdam » vr 29 jul 2011, 18:57

dag wanhopige Moortje,
ik kan met je meevoelen hoe je aan je wanhoop zit. ik vind je verhaal te complex om er veel zinnige dingen over te zeggen. er is een mooi boek dat ik je kan aanraden. het heet als helpen geen hulp is van Angelyn Miller (2e hands te koop bij marktplaats of bol) het gaat over de problematiek als een vd partners verslaafd is en hoe de niet verslaafde partners onbewust de verslaving voedt.
het gaat hier niet over schuld, of over goed of fout maar over dieper kijken. als ik jou was zou ik naar een goeie therapeut gaan en uitzoeken wat in jou een verslaving aantrekt.
je zegt ook dat je je dichter bij jezelf voelt als je weer op jezelf bent en hoe fijn het is om bij elkaar te zijn (in de eerste weken) en dat de boel dan ontploft.
in relaties noemen ze dat ook wel fusie (samen in een ei, coconen en veilig) en als het teveel is ontstaat de ontploffing.
dit zijn patronen die in je eentje niet uit te diepen zijn. juist in een relatie spiegelen we elkaar zo diep en dat is dan ook vaak de reden dat het zo ingewikkeld kan zijn terwijl je zielsveel van elkaar houdt.
misschien als je zelf weer wat dieper ben gezakt in je lijf en je hart dat je vriend het merkt en mee wil naar een relatietherapeut. dat zou zo maar kunnen en ik wens het je toe. degene die verslaafd is lijkt aanwijsbaar zo de oorzaak te zijn van het gedoe, bij de ander ligt er vaak evenveel oorzaak, juist omdat wij mensen elkaar zo diep spiegelen op een onbewust niveau.
ik wens je wijsheid en sterkte en ik zou zeggen ga naar een goeie therapeut en maak meer bewustzijn in jezelf vrij

warme groet,
Patrice Nieuwenhuijs
Therapie Amsterdam
Patrice Nieuwenhuijs therapie Amsterdam
Therapie Amsterdam
 
Berichten: 225
Geregistreerd op: vr 15 jul 2011, 08:59

Re: Loop op mijn tenen omdat mijn vriend een kort lontje heeft

door Moortje » za 30 jul 2011, 23:39

Hallo Patrice.

Bedankt voor je uitgebreide antwoord. Ik besef dat mijn verhaal "warrig" en complex is en dat je niet overal op in kunt gaan.

Bedankt ook voor de boekentip, ik heb het opgezocht en ga het lezen. Ik ben ook een soortgelijk boek aan het lezen, dat heet "Als hij maar gelukkig is". (Gaat over co-depency, maar ik kom niet echt door het boek heen, misschien dat het bij "jouw" boek wel lukt).

In mijn eigen (zeer langdurige) therapie bij het LCVT is de reddersdriehoek ook vaker aan bod gekomen en ook hebben we uitgebreid gewerkt met schema therapie (innerlijk kind, volwassene, kritische ouder etc).
Ik besef dat ik mede door mijn verrotte jeugd "schema's" in me heb die heel hardnekkig zijn. Er is mij eerder door een therapeut uitgelegd dat ik door mijn heftige verleden altijd een hang zal hebben naar heftigheid, maar dat ik die heftigheid beter in mijn werk kan zoeken en niet in relaties. Toch heb ik blijkbaar een "neus" voor mannen met problemen. (Niet alleen verslavingsproblemen, hiervoor had ik een ex met zware adhd, daarvoor een ziekelijk jaloerse en bezitterige ex). Ik snap waar deze schema's/patronen qua mijn jeugd ontstaan zijn, dat het zogenaamd veilig en vertouwd is, omdat het "bekend" is, maar ik voel me er alles behalve goed bij! En zo sterk en dicht bij mezelf ik in de begin periode van relaties ben, zo snel sluipen de patronen er in die ik eigenlijk helemaal niet wil....
En deze man leek in het begin zo lief en zacht, een softie eigenlijk. Ik wist van zijn blowprobleem af, daarom wilde ik in het begin ook geen relatie met hem. Maar jaren later werd ik toch verliefd. Hij wilde zelf immers ook van het blowen af, dus toen durfde ik het wel aan.
Maar het is niet alleen het blowprobleem, hij is overspannen (kan werkelijk NIETS van me hebben, wordt om alles boos), heeft geldproblemen, schuift alles voor zich uit, een huis dat verbouwt moet worden maar wat maar niet lukt. Kortom: een berg problemen die hij niet aan kan. Volgens zijn psycholoog is hij overvraagd en zijn zijn draagkracht en draagslast niet in balans. De eerste maanden was alleen het blowen het "probleem" in onze relatie, de rest is er later bij gekomen.

En ik heb me inderdaad als een soort van "Maria Theresa" op hem geworpen om hem aan alle kanten te helpen. (geen 50%-50% verantwoordelijkheid meer...) Je wilt immers niet dat je partner ongelukkig is of in de problemen zit. Ook omdat ik zelf overspannen/depressief ben geweest wil ik niet egoïstisch zijn en hem aan zijn "lot" overlaten. Maar inmiddels is het zo ver gegaan dat ik op mijn tenen loop en me wegcijfer en aan hem aanpas, omdat alles hem teveel is en hij om niets boos wordt.
Een oud patroon van vroeger waar ik niet in wil zitten.... Ik besef dat ik erin zit en dat ik me los moet maken. En ik probeer het ook door meer mijn eigen leven te leiden, meer met vriendinnen te doen (ik heb sinds kort gelukkig meer sociale contacten hier, die had ik toen ik net verhuisd was lange tijd niet), door mijn werk etc.
Maar toch verval ik weer in op mijn tenen lopen etc.

Ik weet dat ik voorheen (onbewust) mannen met problemen aan trok om niet aan mijn eigen problemen te hoeven denken. Als ik maar voor hen kon zorgen bestonden mijn problemen niet. (Onzin natuurlijk, later kwamen mijn problemen toch omhoog en ben ik zelf in therapie gegaan omdat ik erg depressief was). Maar nu gaat het, los van mijn relatie, goed met me. Ik voel me stabiel, ik werk weer, ik heb nieuwe mensen leren kennen, ik heb verschillende hobby's. Ik heb (t/m eind 2009) 4 jaar lang mijn "demonen" van vroeger gefaced in therapie, ben kortdurend opgenomen geweest, heb medicijnen geslikt en ben daar alweer ruim 3 jaar vanaf. Ik werk weer sinds kort, terwijl ik 80-100% afgekeurd was. Kortom: ik heb mijn leven weer aardig op poten, ik ben uit een heel diep dal omhoog geklommen.
Dus wat dat betreft zijn er nu geen redenen waarom ik zou moeten vluchten (onbewust) in een relatie om me op de ander te focussen en niet mijn eigen pijn en evt. problemen te hoeven voel. Ik voel nu als ik me rot voel, ik handel daar ook naar en luister daar ook naar. Al die jaren geleden toen ik in therapie ging voelde ik niets! (In ieder geval dat dacht ik, later leerde ik dat ik teveel voelde en wat ik voelde).
Ik begrijp waar mijn patronen qua zorgen voor de ander en mezelf wegcijferen en op mijn tenen lopen vandaan komen en hoe ze getriggerd worden, maar ik begrijp niet goed van mezelf dat ik hoewel ik zoveel heb geleerd in therapie er toch weer middenin zit! Ik kan hier inderdaad wel weer wat hulp bij gebruiken...

Vanavond was mijn vriend weer hier en werd hij weer boos. Ik heb me niet van de wijs laten brengen en toch rustig mijn gevoel met hem gedeeld. Hoewel hij hier zou slapen is hij toch naar huis gegaan, omdat hij maar bleef koken van woede van binnen (zoals hij dat zelf omschreef). Wel is het hem gelukt "rustig" te blijven en uit te leggen dat hij boos werd. En dat hij alleen ECHT niet weet waarom. Dat het hem frustreert en dat hij niet nog kwader wilde worden en me wilde kwetsen en dat het hem daarom beter leek om naar huis te gaan.
Ik brak. Ik ben zelf ook zo moedeloos en voel me ook zo machteloos. Wat of hoe ik dingen ook zeg, hij wordt om ALLES boos. Hij vroeg waarom ik verdrietig werd en ik heb het hem uitgelegd. Ik heb hem ook gezegd dat ik erover na aan het denken ben zelf naar een psycholoog te gaan. En dat ik informatie heb gezocht op internet over relatieherapie. Ik heb hem gevraagd of hij er rustig over na zou willen denken of we evt. een gesprek kunnen hebben met zijn psycholoog samen en als dat niet kan bij haar of hij dan rustig na zou willen denken over gesprekken samen ergens anders. Omdat we er samen niet uitkomen zo en het anders kapot gaat. Hij moest hier niet lang over nadenken en stemde meteen toe. Hij wordt er zelf ook gek van dat hij zo om niets ontploft en zo kwaad om me wordt iedere keer en niet weet waarom. Hij wil er ook graag samen uit komen. De beste mevrouw is op vakantie (nog 2 en een halve week). Dus nu is het afwachten of zij gesprekken wil doen. (Ik kan me voorstellen van niet, omdat ze zijn therapeut is). Tussendoor ben ik via hier al aan het zoeken naar andere opties. Ik ben erg blij en opgelucht dat mijn vriend instemde met de gesprekken en ook ziet dat we er hulp bij nodig hebben en er anders samen niet uit komen.

Ik hoop tussendoor ook het boek in huis te hebben. Want ik besef me terdege dat ook ik een aandeel heb ik dit geheel. Ik ben al stukken minder voor hem gaan zorgen/verantwoordelijk van hem over aan het nemen. (want ik besef dat ik daarmee ook zijn problemen in stand houdt en de verantwoordelijkheid van hem over neem). Maar het echte loslaten lukt me niet....

En de precieze vinger opleggen waar we elkaars schema's raken/oud zeer raken/ spiegelen lukt me ook niet altijd. Het lijkt me goed als een "buitenstaander" met ons mee kijkt en ons tips kan geven.

Ik hoop dat dit lange verhaal je een beetje meer inzicht kan geven in hoe ik er zelf in sta. Dat het misschien het warrige van het vorige bericht wat verduidelijkt.

Nog één specifieke vraag als het mag: raad je aan om (ondanks de intensieve therapie die ik heb gehad) èn individuele therapie èn relatietherapie te gaan doen? Of volstaat relatietherapie en komen daar de patronen en het spiegelen dat we over en weer doen genoeg aan bod?

Heel erg bedankt alvast voor je antwoord!

Warme groet, Moortje
Moortje
 
Berichten: 10
Geregistreerd op: di 26 jul 2011, 22:38

Re: Loop op mijn tenen omdat mijn vriend een kort lontje heeft

door Therapie Amsterdam » zo 31 jul 2011, 10:12

dag Moortje, wat ben je een mooi en diep mens met zoveel zelfkennis. is je vriend hoog sensitief, die indruk krijg ik een beetje (intuïtief)
een relatietherapeut zal goed mijn, wel is het belangrijk dat het niet op mentaal/cognitief niveau afspeelt.
zoek iemand die mindfulness en familie opstellingen in zijn/haar pakket heeft.
verder kan ik je aanraden te gaan mediteren; een kwartiertje te gaan zitten en naar je adem kijken en luisteren en als je daar een beetje aan gewend bent naar je hartslag te luisteren en wat breder te voelen en kijken wat er in je lichaam gebeurt. zacht kijken en voelen. het zal je helpen om steeds meer bij jezelf te kunnen blijven ook in uitdagende situaties. misschien wil je vriend het ook gaan doen. het helpt zo is mijn eigen ervaring.
trouwens mijn compliment hoe je die avond met de boosheid van je vriend bent omgegaan.
ik wens jullie veel geluk en wijsheid toe en liefde :)
warme groet Patrice Nieuwenhuijs
Therapie Amsterdam
Patrice Nieuwenhuijs therapie Amsterdam
Therapie Amsterdam
 
Berichten: 225
Geregistreerd op: vr 15 jul 2011, 08:59

Re: Loop op mijn tenen omdat mijn vriend een kort lontje heeft

door Moortje » ma 01 aug 2011, 22:02

Dankjewel voor je reactie Patrice!
En dankjewel voor je warme woorden over mij.
Ik heb ook al langer het gevoel dat mijn vriend hoog sensitief is, opmerkelijk en mooi dat je dit intuïtief uit mijn verhaal haalt. (Jammer dat ik aan de andere kant van Nederland woont, anders had ik zeker van je kennis gebruik gemaakt!)

Het boek wordt morgen verstuurd, dus die heb ik een dezer dagen binnen, ben er erg benieuwd naar!

En bedankt ook voor de tip over meditatie, ik was toevallig al rond aan het kijken naar iets van meditatie of yoga waarbij ik rust zou kunnen vinden in mijn lijf en geest.

En relatietherapie vinden met iemand die mindfulness en familieopstelling in zijn pakket heeft, valt hier in Zuid Limburg nog niet mee.... :( Het valt sowieso niet mee om een relatietherapeut te vinden hier in de buurt. Ik heb de site van Psycholoog Heerlen bekeken. Het spreekt me op zich wel aan, maar het voelt wel alsof er meer op cognitief niveau gewerkt wordt, dan ook met familieopstelling of minfulness erbij. Maar misschien heb ik het mis?
Ik hen nog andere relatietherapeuten opgezocht, maar velen waren te ver, te "klinisch" of te zweverig...

Ik weet zeker dat te klinisch en te zweverig niet bij mijn vriend (en ook niet bij mij) past. Iets met familieopstelling en mindfulness zou inderdaad goed zijn. Maar heb je ook nog tips waar ik het beste zo'n therapeut kan vinden hier in Zuid Limburg?? Ik hoop het!

Bedankt dat je de tijd hebt genomen om op mijn bericht te reageren en ik hoop dat je veel mensen kunt helpen met je wijsheid, je kennis en je eigen levenservaring! Je klinkt als een therapeut die haar kennis uit het leven en uit haar eigen hart heeft gegrepen en niet alleen uit de boeken.
Mooi dat je die kwaliteiten in je hebt! Velen zullen er iets aan kunnen hebben als ze er voor open staan.

Warme groet, Moortje
Moortje
 
Berichten: 10
Geregistreerd op: di 26 jul 2011, 22:38

Re: Loop op mijn tenen omdat mijn vriend een kort lontje heeft

door Therapie Amsterdam » di 02 aug 2011, 18:10

dank je Moortje
fijn om elkaar te zien en te herkennen. dat doet me goed (mooi dat zelfs internet zich hiervoor leent. maar ja intuïtie gaat door de ether heen. ik begeleid ook mensen via skype, zelfs in Amerika en het werkt. als of ik met ze in de kamer zit. bijzonder hè.
ik neem je wens ter harte en ik wens jou en je vriend het allerbeste toe; liefdevolle aandacht, compassie en vrolijkheid
warme groet Patrice Nieuwenhuijs
Therapie Amsterdam
Patrice Nieuwenhuijs therapie Amsterdam
Therapie Amsterdam
 
Berichten: 225
Geregistreerd op: vr 15 jul 2011, 08:59

Re: Loop op mijn tenen omdat mijn vriend een kort lontje heeft

door Moortje » wo 24 aug 2011, 23:17

Hallo Patrice.

Volgende week vrijdag hebben mijn vriend en ik dan eindelijk het gesprek bij zijn psycholoog. In de tussentijd is er weer zoveel gebeurd dat het me compleet opgebroken heeft en ik a.s. dinsdag zelf naar de huisarts ga om me te laten doorverwijzen voor hulp.

Zo heeft hij o.a. WEER gelogen over geen wiet hebben en zogenaamd niet stoned zijn, heeft hij tot 2x toe geld van zijn ouders geleend om daar zogenaamd van te tanken en daar ondertussen wiet van gekocht! Ik ben hier achter gekomen omdat ik wiet bij hem thuis vond. Hij boos omdat hij zich gecontroleerd voelde, met zijn therapeut hier een gesprek over gehad, maar niet verteld van het liegen (tegen mij, zijn ouders en zichzelf!), alleen dat ik in zijn spullen had gekeken en we daar ruzie om hebben gehad. Later heeft hij dit wel "recht gezet", maar zei de therapeut hem dat het goed is dat hij zelf inziet dat het junkengedrag is, maar dat hij zich wel aan onze afspraak heeft gehouden namelijk niet blowen waar ik bij ben....
Deze afspraak hadden we niet helemaal zo, hij zou stoppen en in een wanhoopsbui heb ik 'n keer geroepen: doe het dan op zijn minst niet waar ik bij ben!

En met deze mevrouw en mijn vriend heb ik dan volgende week vrijdag een gesprek...... :?

En als klap op de vuurpijl stuurde hij me vanavond een sms met een foto van een kitten die hij vandaag heeft aangeschaft! (terwijl hij weet hoe ik erover denk en dat ik dat (nog) niet wil, omdat het qua timinig niet verstandig is, huis verbouwen, vakantie die eraan komt en geen oppas, mijn kat die niet met andere katten kan > met het oog op samen wonen). Voelt alsof hij WEER precies doet wat hij wil zonder rekening te houden of te overleggen met mij......!!

Hoe moet dat in een eventuele toekomst samen? Als hij nu al steeds dingen toch doet ongeacht wat ik ervan vindt of hoe ik me erbij voel?

Is er nog wel een toekomst samen???

De wanhoop is alleen maar toegenomen en de gesprekken die ik als laatste strohalm zag, voelen nu ook niet meer zo. Zelfs daar zie ik geen hoop meer in. En toch lukt het me niet er een punt achter te zetten.... :-(

Begin me steeds gedeprimeerder en futlozer te voelen, er is weinig over van de oude/positieve/optimistische Moortje die ik ooit was.... Blegh!!! :cry:
Moortje
 
Berichten: 10
Geregistreerd op: di 26 jul 2011, 22:38

Re: Loop op mijn tenen omdat mijn vriend een kort lontje heeft

door Therapie Amsterdam » vr 26 aug 2011, 10:51

dag Moortje
je zou Phoenix Opleidingen in Utrecht kunnen bellen en vragen of zij een therapeut weten in Zuid Limburg
noem mijn naam maar ze zijn daar erg vriendelijk
ik heb opleidingen bij Phoenix gevolgd het is een mooi en integer instituut
sterkte met alles, het ga je goed
omarming Patrice

Therapie Amsterdam
Patrice Nieuwenhuijs therapie Amsterdam
Therapie Amsterdam
 
Berichten: 225
Geregistreerd op: vr 15 jul 2011, 08:59

Re: Loop op mijn tenen omdat mijn vriend een kort lontje heeft

door Moortje » vr 09 sep 2011, 17:38

Dankje Patrice, maar het is al niet meer nodig... Het gesprek bij zijn therapeut bleek geen gesprek over ons te zijn, maar een over hem en in welke fase van therapie hij zit. (Sja, dat wist ik al). Niets aan gehad dus eigenlijk..... En daarna hebben we zo'n grote ruzie gehad dat we daarna beiden tot de conclusie kwamen dat het beter is om uit elkaar te gaan. Het werkt totaal niet tussen ons de laatste tijd en hij zei ook dat het qua hem met niemand zal werken nu, het zit teveel met zichzelf in de knoop.

Hij zou de avond al meteen alleen grote spullen van hem hier komen halen en de dag daarna kleine dingen en dan zouden we nog een gesprekje hebben samen om in ieder geval op een goede manier uit elkaar te gaan i.p.v. met de grote schreeuwende ruzie zoals het nu is gegaan. Maar toen ik thuis kwam bleek hij alles tot in de "mierenneukerige" details te hebben meegenomen dat van hem was of dat hij heeft gekocht/aangeschaft. Ook dingen die we samen hebben gekregen had hij meegenomen en dingen die inderdaad van hem waren, maar die ik veel gebruikte. Heb nu na een week nog vaak momenten dat ik iets wil pakken en denk: Heh? Het is weg....

Ik was van de week te perplex, verbijsterd, gekwetst en teleurgesteld om dat gesprek nog te kunnen voeren. Hij vond dat gesprek ook te snel....

De echte complete "afronding" is er dus nog niet geweest en er moeten nog spullen van mij die bij hem staan terug naar mij en er moeten nog wat andere dingen geregeld worden (dingen die op zijn naam staan op mijn naam enz).

Hoewel ik met mijn verstand weet dat het nu inderdaad beter is zo, ben ik er kapot van!!

Gevoelens en gedachten als: wat heb ik toch zo fout gedaan dat ik dit verdiend heb, dat hij zo mijn huis leeg trekt zonder te overleggen over de spullen of met bepaalde dingen te wachten tot ik nieuwe spullen had aangeschaft...
Maar sowieso het gevoel van fale: ben vd andere kant vt land hierheen komen wonen om de relatie een eerlijke kans gegeven, heb zoveel geduld gehad, ten koste van mezelf, heb er alles aan gegeven en nogw as het niet genoeg....

Maar ook gevoelens van angst: ben nu bijna 33, ik wil graag een eigen nestje en een gezinnetje, dacht dat we daar samen aan het bouwen waren en nu kan ik weer helemaal opnieuw beginnen....

:(

Ik weet dat dit uiteindelijk allemaal zal slijten.... Maar voel me nu zo verdomde rot onder alles!!!!!!

Blegh!!!

Bedankt in ieder geval voor je ondersteunende en warme woorden Patrice!
Moortje
 
Berichten: 10
Geregistreerd op: di 26 jul 2011, 22:38

Re: Loop op mijn tenen omdat mijn vriend een kort lontje heeft

door Therapie Amsterdam » vr 09 sep 2011, 21:59

Moortje ik leef met je mee
mijn eigen ervaring is, als je de pijn werkelijk durft toe te laten, je tranen laat stromen word je meer jezelf en vrijer,. ik heb eens gelezen; pijn is niet de waarheid, maar het brengt ons mensen bij de waarheid. mooi he
zulke processen zijn intens en heftig en je komt er meer jij uit, je zult de inzichten krijgen die je nodig hebt. ik hoop dat je een of meer vriendinnen hebt waar je armen van om je heen krijgt en troost.
sterkte joh en liefs van mij

Therapie Amsterdam
Patrice Nieuwenhuijs therapie Amsterdam
Therapie Amsterdam
 
Berichten: 225
Geregistreerd op: vr 15 jul 2011, 08:59

Volgende

Keer terug naar Stel je relatie vraag aan onze relatie therapeut

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 6 gasten

NetJam - Web development