Is mijn langdurige relatie nog goed?

In dit forum kun je rechtstreeks vragen stellen aan onze relatie therapeuten. Je krijgt binnen 1 werkdag antwoord.
Forum regels
We proberen je eerste vraag binnen 5 werkdagen te beantwoorden. Probeer deze vraag zo helder en duidelijk mogelijk te stellen. Alle therapeuten werken op geheel vrijwillige basis mee aan dit forum, zelf hebben ze drukke praktijken dus hou er rekening mee dat vervolgvragen mogelijk pas later of zelfs geen antwoord meer krijgen.

15 december 2016 - Belangrijk: dit forum is in beheer van Psychologen Nederland. Wij helpen graag zoveel mogelijk mensen met inzicht krijgen in hun psyche en gevoelens en delen daarom soms de antwoorden op de hulpvragen op dit forum via onze blog. Als je hier een vraag post kan het zijn dat jouw vraag - uiteraard anoniem - behandeld wordt op onze blog op psyned.nl.

Is mijn langdurige relatie nog goed?

door sunnygirl » wo 11 okt 2017, 20:05

Ik heb reeds 14 jaar een relatie met mijn man, met wie ik in 2012 getrouwd ben. Sinds een aantal maanden ben ik erg bang dat deze relatie toch niet is wat ik nodig heb en verwacht. Ik kom alleen echter niet uit de vraag of het komt doordat we uit elkaar aan het groeien zijn, of dat dit de welbekende sleur is van een 'normale' relatie wanneer het overgegaan is in houden van.

Ten eerste, om maar met de deur in huis te vallen, hebben we al lange tijd geen benoemenswaardige sex meer. Dit komt door mijzelf, daar ik nooit die fijne gevoelens bij sex heb gehad als de meeste mensen; ik haal er geen plezier uit en heb dat nooit gedaan. Ik heb veel sexpartners gehad in mijn leven (voor mijn huidige man), maar wat mij vooral daarin aansprak was de aandacht. Zelf heb ik hier nooit problemen mee gehad, behalve dat ik het natuurlijk voor mijn man niet leuk vond en daarom vaak had gewenst deze karaktereigenschap ook te hebben. Goed, waar we voorheen zeker eens in de week sex hadden is dit de laatste maanden helemaal over gegaan.

ik denk dat buitenstaanders denken dat wij een perfecte relatie hebben. Wij zijn altijd samen en hebben dat ook altijd gedaan de afgelopen 14 jaar (wij zijn beide halverwege de 30). Elk feestje, happening, dagje uit, we zijn in ieder geval samen. Fijn vonden we dat. Nog steeds doen we veel dingen samen, maar dit houdt op bij een beetje rond rijden in de auto, alcohol drinken en op de bank tv kijken. Ik denk met pijn terug aan de tijd, jaren geleden, dat we nog lekker kilometers gingen fietsen met de picknickmand achterop. Of een dagje naar een attractiepark gingen. Of een BBQ organiseerden voor alle vrienden. De laatste jaren doen we dit niet meer, maar waar dit aan ligt weet ik niet precies. Ik heb vaak zin om deze dingen te doen, maar puntje bij paaltje blijven we toch maar saai thuis, met een jointje of biertje. Wellicht heeft dit te maken met de sleur die zo'n gewenning is geworden, dat we ons daar 'fijn' bij voelen wellicht? Of willen we ons graag verdoven om niet te voelen?

We hebben ook veel ruzie. Dit is vaker voorgekomen in periodes, maar ze lijken nu niet meer op te houden na een bepaalde periode. Beide hebben we stress en zijn we niet blij en gelukkig met ons werk. Ik heb het gevoel dat hij niet meer naar mij kan luisteren en mijn problemen niet serieus neemt en minder respect heeft voor mij. Wij zeggen wel nog regelmatig dat we van elkaar houden, moeten regelmatig lachen, etc. Echter, de echte interesse mis ik. Er wordt wel gevraagd hoe mijn dag was, maar een echt antwoord moet beter uitblijven. Een ander voorbeeld; ik ben pas gestopt met roken. Ik voelde me de eerste dagen zeker niet serieus genomen, omdat hij gewoon sigaretten op tafel liet slingeren en naast mij ging roken. Als ik er wat van zei, zei hij op zijn beurt wel sorry en o ja, stom van me. Ik krijg daardoor het gevoel dat hij compleet in zijn eigen wereld zit en alle pogingen die ik doe om vooruit te komen uit het punt van stilstand waarin we nu zijn beland weer de kop in wil drukken (bewust of onbewust). Ik wil graag een eigen bedrijfje starten, hij ziet alleen maar beren op de weg terwijl er niet eens een significante lening voor nodig is. Ik begin vaak mijn zinnen al met: 'ik weet dat je zo denkt, maar...', of, 'ik ga het niet kopen, maar dit is echt een mooie ...''. Ik dek me dus al in voor het antwoord dat ik weet dat hij zal geven, omdat de ik de normale reactie die hij zou geven al ken: ''Je hebt al genoeg geld uit gegeven'', of ''je moet ook voorzichtig doen'', als ik bijvoorbeeld vraag hoe ik iets moet maken dat ik per ongeluk kapot heb gemaakt.

Ik baal ervan dat alle taken in huis op mij aankomen, zelfs de technische klusjes. Wij wonen in het buitenland en mijn man moet veel bijklussen na zijn fulltime job bij een familiebedrijf. Ik weet 100% dat dit echt werken is en vertrouw hem volledig (weet zelfs zeker dat hij niet vreemd gaat), maar het wordt me teveel. Hij zou gewoon een andere baan moeten zoeken waarbij hij meer verdient, wat geen irreele optie is. Er zijn genoeg banen waarbij hij een hoger salaris zal ontvangen. Toch kiest hij ervoor om hier te blijven en daarom na z'n job nog moeten bijklussen. Daarnaast kan hij nog niet de sokken in de wasmand leggen en zijn schoenen onder de stoel. Ik ben dus de halve schoonmaaktijd bezig zijn vuil op te ruimen en kan vervolgens pas echte schoonmaakklussen doen of tijd voor mezelf hebben. Ook koken, wassen, tuin onderhouden en dergelijke klussen komen volledig op mij aan. Dit terwijl ik ook gewoon een fulltime baan heb.

Tot slot, ik houd van discusseren, van elkaar leren, elkaar standpunten bekijken en erover praten, etc. Echter, alle meningen van mij die afwijken van hem en waar we vervolgens over praten noemt hij discussies en dan wil hij dat we weer ophouden. Terwijl ik het juist zo leuk vindt om over bepaalde zaken te praten. Ik mis iemand met wie ik lekker tot in de diepte kan 'lullen', zonder dat dit altijd na 1 zin uitmondt in ruzie. Ook gewoon praten we niet veel meer, behalve als we alcohol op hebben.

Ik kan me geen leven zonder hem voorstellen en hij niet zonder mij. Zoals ik al zei: ik weet niet of dit komt doordat we zo aan elkaar gewend zijn en bang om alleen te leven, of omdat we gewoon veel van elkaar houden. Want begrijp me niet verkeerd, wij gunnen elkaar het beste en lachen nog steeds samen soms! Ik denk de laatste tijd weer veel aan exen en andere mannen op wie ik in de loop van de afgelopen 14 jaar wel eens verliefd dacht te zijn. Begrijp me niet verkeerd, mijn man is nog steeds een intelligente en zorgzame man, maar niet meer aantrekkelijk (lichamelijk en als persoon), vrolijk, niet initiatiefrijk en niet inspirerend genoeg voor mij.

Ik ben erg benieuwd wat een buitenstaander denkt over onze relatie op basis van dit verhaal. Nu ik het zelf overlees klinkt het niet echt als onze relatie overigens, maar het zijn wel degelijk de feiten :)

Alvast bedankt voor uw advies en hulp.
sunnygirl
 
Berichten: 1
Geregistreerd op: wo 11 okt 2017, 19:33

Keer terug naar Stel je relatie vraag aan onze relatie therapeut

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 3 gasten

cron
NetJam - Web development