Mijn man en ik zijn nu ruim 10 jaar samen, waarvan 7 jaar getrouwd. We hebben samen 3 jonge kinderen. En hoewel we ups en down hebben gehad, had ik het idee dat we gelukkig waren.

5 en halve maand geleden barste een bom. Hij wist niet meer of hij van mij hield, voelde zich niet meer op zijn plaats, wist niet meer wie hij was en waar het heen ging. Ik was diep verdrietig en smeekte hem of hij bij ons bleef en ons huwelijk nog een kans wilde geven. Na praten wilde hij niet opgeven en ‘ervoor gaan’.
Sindsdien heeft hij niet meer ik hou van jou gezegd. Hij heeft veel tijd en ruimte nodig gehad. Hij heeft reiki gevolgd, een journey gedaan, een theatercursus aangevraagd. Verder is hij ruim 4 en een halve week alleen naar Nepal gegaan voor de reis van zijn leven en zichzelf te ontdekken. Ik begreep niet alles, maar heb hem altijd gesteund. Hij zit in een crisis en ik kon me voorstellen hoe moeilijk hij het had. Hij is niet in therapie gegaan en wil ook niet in relatietherapie. Met ons ging het toch steeds beter en we maakten weer plannen samen voor de toekomst. Ik had weer vertrouwen in hem en ons.
Deze week wilde hij plotseling praten. Nu heeft hij gezegd dat hij bang is dat het niet meer goed komt tussen ons, want wat hij niet voelt kan hij niet zeggen. Op al mijn vragen kon hij geen antwoord geven. Hij weet het niet, zegt hij op alles. Hij weet niet wie hij is. Hij stelde voor dat hij nog een journey gaat maken en een reading doen. Wat dat ook betekent voor hem, mij zegt het niets. Ik ben boos, bang en verdrietig. Nu heeft hij spijt dat hij eerlijk tegen mij is geweest. Hij wil niet dat ons huwelijk voorbij is.
Ik denk dat hij geen beslissing durft te nemen over ons huwelijk, maar tegelijkertijd weet hij dat ik niet kan leven met een partner die niet van mij houdt. Eigenlijk laat hij de moeilijkste beslissing van allemaal lekker makkelijk aan mij over en praat alsof hij een slachtoffer is. Nog steeds wil hij niet in huwelijkstherapie. Ik voel me machteloos.

Zoek je een goede relatietherapeut in Groningen? Kijk dan even op: Relatietherapie Groningen

Beste Bvdm,

Ik kan me voorstellen dat dit een moeilijke en verdrietige situatie voor je is. Je bent bang om hem te verliezen en je voelt dat je geen grip op hem hebt. Je voelt je machteloos en dat is een heel naar gevoel. Wat moet dit een moeilijke tijd voor je zijn.
Jij bent bang en hij is ook bang. Beiden weten jullie niet hoe de toekomst eruit gaat zien en beiden zijn bang voor het onbekende. Wat ik wel bijzonder vind is dat je man eerlijk tegen je geweest is door zijn angst te benoemen. Jouw reactie hierop is, zo lees ik, dat je dat niet helemaal vertrouwt en dat je denkt dat hij dat zegt om jou de knoop te laten doorhakken. Zo zie ik dat niet. Het is voor iemand die twijfelt aan zijn relatie minstens even angstig en verdrietig als voor de andere partij. Hierbij komt dan nog het schuldgevoel om degene te zijn die de ‘spelbreker’ is. Je gebruikt de woorden ‘dader’ en ‘slachtoffer’ en die zijn hier mijns inziens niet op zijn plaats. Niemand kiest hiervoor, het ‘overkomt’ mensen soms. Je schrijft dat hij weet dat je niet kunt leven met iemand die niet van je houdt. Dat snap ik. Ik snap hem ook: hij wil zijn gevoel niet forceren en blijkbaar is hij er nog niet uit wat hij wil met de rest van zijn leven. Hoe moeilijk het ook is, ik denk dat het het beste is als je hem eens zegt dat je zijn eerlijkheid waardeert en dat je het er tegelijkertijd erg moeilijk mee hebt. Voel eens bij jezelf wat je nodig hebt, als zekerheid door hem nog niet gegeven kan worden. Bespreek dit met hem. Ga uit het ‘dader-slachtoffer’ denken, want dit is voor beiden heel pijnlijk en ook onwaar, voor zover ik kan nagaan. Misschien heeft jullie relatie nog een kans als jullie beiden de pijn ‘dragen’ en tegen elkaar kunnen zeggen: ‘we weten nog niet hoe het verder gaat, maar nu is de situatie zoals die nu is, en dank je voor je eerlijkheid.’
Veel sterkte gewenst,

Petra van der Heiden
Relatietherapie Gooi