Ik kan niet meer. Even een korte uitleg van de gezinssituatie:
getrouwd, koophuis, 2 kinderen (allebei autisme en adhd) We zijn al 7 jaar samen, mijn man is geen prater. Alles komt van mij uit, gelukkig werk ik niet, dat kan ik er niet bij hebben. Financieen hou ik bij, rekeningen, school, huishouden, kinderen, alles hou ik draaiend. Zelfs met koorts en buikgriep moet ik door. Want mijn man komt thuis, heeft hard gewerkt en gaat zitten met een bak koffie. Ik krijg het niet aan zijn verstand dat ik 24/7 werk. en hij van 7 tot 4, en dat maar 5 dagen. Hij laat me aanmodderen met de kinderen, ook als er weer eentje een driftbui heeft. Al 2 jaar lang zeg dat ik kan niet meer, ik sta op instorten, dan wil ik rond de tafel, hij moet me meer helpen en steunen. Maar dan zit ik weer in mijn zeikuurtje, of moet je weer ongesteld worden! Dus heb ik van de huisarts kalmeringspillen gehad, ik kreeg paniekaanvallen. Alles wordt tegen me gebruikt, mijn gevoel, ben jij niet autistisch? wordt er gezegd door mijn man. En ik moet niet zo.........ach de scheldwoorden vliegen om je oren. Al jaren ben ik bezig, zodat hij het afleert, helaas zonder resultaat. Mijn dochter zegt, maar papa doet het ook. Ze wordt bijna 9, ach met een rekensommetje kom je erachter dat mijn dochter biologisch niet van mijn man is, maar ze is geadopteerd. Ze weet dit niet. Ze was veel te klein. En toch worden mijn 2 kinderen door mijn man anders aangepakt. Komt gewoon omdat zij niet van hem is, maar hij zegt dat dit niet waar is. Doordat ik zo aan het aanmodderen ben, al jaren denk het gaat wel over, ik ga wel weer van hem houden, maar helaas werkt het averrechts. Ik wil niet meer aangeraakt worden, ik wil niet meer met hem in een bed liggen. Als hij in de buurt komt loop ik weg. 2 jaar geleden heb ik al verteld dat dit kon gaan gebeuren, we moest er samen wat aan gaan doen. Helaas is dit niet gebeurd en zijn we uit elkaar gegroeid. Nu ik op internet alles over scheiden heb gezocht en hij achter deze geschiedenis is gekomen (ik verberg niets, maar hij zoekt alles na) doet hij poes lief en aardig, helpt, maakt geen ruzie, scheld niet. Kortom, deed hij dat maar eerder. Maar ik weet dat dit maar voor korte duur is. Dit is al eens eerder gebeurd, toen ik een weekend weg ben geweest met mijn kinderen. Toen mistte hij mij ook, maar deed ondertussen vieze dingen op internet. Ach sex staat bij hem op nmr 1, maar bij mij onderaan, en dan wordt er gezegd, een man heeft zijn behoeftes, daar moet ik me bij neerleggen. Ik heb hem relatietherapie aangeboden, al hoeft het voor mij niet meer, want mijn gevoel is weg voor hem. Ik zie hem als een huisgenoot. Ik baal er van dat het nu vrijdagmiddag is, en hij dalijk een heel weekend op mijn lip zit. Zit ik nu gewoon in een relatiedip (die veel voorkomt na 7 jaar) of ben ik er gewoon aan toe om voor mezelf te kiezen met de kinderen. Autisten zijn fijn gevoelig voor energie velden, die hangen hier, alleen maar negatieve velden, ook al doe je normaal tegen elkaar. Ze voelen dat er meer is. Maar ze kunnen het niet plaatsen, daardoor krijgt mijn dochter driftbuien, ze uit zich, het gevoel moet eruit. Mijn zoontje begint er ook last van te krijgen, die wordt aggressief. Moet ik nou gewoon de stap zetten?, door de scheiding te gaan aanvragen. Hij steekt zijn kop in het zand. Hij denkt dat doen we toch al 2 jaar? Zielig voor de kinderen, ons huis, hij denkt alleen daaraan. Maar vraagt niet of ik gelukkig ben. Wat mij nu tegen houdt zijn de financieen, het geld, dat heb ik niet. Maar ik wil ook niet dat hij met schulden komt te zitten en zijn huis uit moet, haha ons huis. Dit huis heeft nooit zo gevoeld, dat het ons huis is. Kortom, advocaat, kost geld, scheiden, hij moet mij uitkopen/ ik moet van het koopcontract af, mijn eigen huis zoeken, inboedel opnieuw kopen. Allemaal omdat hij zo eigenwijs is, en zich niet wil aanpassen, aanpassen aan het drukke leven met 2 kinderen met een beperking. Ik ben meegeroeid, in dit leven, met de kinderen, hij is blijven hangen. Eigenlijk weet ik het al, met mijn gevoel zit ik al in mijn eigen huisje, dat voelt opgelucht. Maar niemand helpt me, door instanties wordt je van kastje naar de muur gestuurd, gewoon omdat ik geen eigen inkomen heb! Kom ik er ooit nog uit?. Of zit ik voor altijd met grote handboeien vast, aan de regeltjes van tegenwoordig. Ik weet dat een advocaat de eerste stap is, maar ik ben bang voor schulden, heb ik nooit gehad, en die wil ik ook niet. Maar gaat dit nog goed komen?, of ben ik gewoon al te zelfstandig en zit ik al met mijn hoofd in mijn eigen leven. Het enige wat ik vraag is hulp, iemand die mij kan steunen en vertellen stapsgewijs wat ik moet doen. Ik heb er geen energie meer voor, maar vandaag of morgen haalt dit me onderuit. Vorige week al flauwgevallen en al veel last van hartkloppingen, ben pas 29! Wie kan mij helpen?

Zoek je een goede relatietherapeut in Houten? Kijk dan even op: Relatietherapie Houten

Beste Brenda,
Je zit in een lastige situatie. Er zijn nogal wat dingen die spelen.
Om te beginnen zou ik toch een goede relatietherapeut in de arm nemen om een aantal zaken helder te krijgen. Je man is geen prater, dus kan het enorm helpen als een therapeut meekijkt en hem helpt om zich uit te drukken.
Eerst moet duidelijk worden of jullie samen verder willen. Mocht dat niet zo zijn, dan volgt de volgende stap.
Maar begin bij het begin. Je kunt via de huisarts een verwijzing vragen voor een paar gesprekken met een relatietherapeut. Vertel je man dat het zo niet langer gaat en dat je helderheid wilt voor iedereen. Vraag om zijn medewerking. Leg uit dat het zeker ook in het belang van de kinderen is.
Daarnaast kan het helpen om wat meer rust te krijgen in je hoofd. Misschien is er een cursus mindfullness in de buurt waaraan je zou kunnen meedoen.
Ik wens je sterkte!
Vriendelijke groet,
Relatietherapie Amsterdam