Ik zit vier jaar in een relatie met mijn vriend. Wij zijn allebei nogal vurig, eigenwijs en koppig. We hebben vaak gezeur om kleine dingetjes. We gaan er vaak zo diep op in dat het uitloopt op een grote ruzie. We zijn twee keer uit elkaar geweest (periodes van 4 en 2 maanden). Na de tweede breuk zag ik het opeens heel anders. Ik voelde toen pas dat ik echt de rest van mijn leven met deze jongen wilde delen, ik wist het zeker en ik wilde er alles voor doen. Ik ging aan mijzelf werken en ik wilde niet meer zulke "kinderachtige" ruzies maken. Ondertussen kreeg mijn vriend thuis problemen met zijn ouders. Hij had het mij niet eens verteld (terwijl het al een jaar gaande was) ik was zeer teleurgesteld, maar ik wilde hier niet op ingaan omdat die jongen al genoeg aan zijn hoofd had. Ik probeerde hem te steunen, ik probeerde minder druk op hem te leggen door het gezeur te beperken en door soms mijn frustaties op te kroppen. Tot ik me op een gegeven moment onbelangrijk en onzeker begon te voelen. Ik wilde hem uitleggen en duidelijk maken waar ik mee zat, maar dat beschouwde hij per direct als gezeur. Ik begrijp heel goed dat hij veel aan zijn hoofd heeft door de thuissituaitie en ik doe echt mijn best om hem te steunen, maar soms moet ik ook even mijn gevoelens op tafel leggen, omdat ik op een gegeven moment echt niet meer lekker in mijn vel zat. Hierdoor kregen wij weer regelmatig ruzie. Hij vindt dat ik alleen maar zeur en op alle details let en ik voel me machteloos en onbegrepen. Ik wil alleen maar dat er naar mijn gevoelens geluisterd wordt en dat er rekening mee gehouden kan worden. Na de laatste ruzie heeft hij de hoop opgegeven. Mijn vriend denkt dat een liefde- en vredevolle relatie er niet in zit. We hebben echter ook wel onze goede tijden. Als het goed gaat tussen ons, dan gaat het ook echt fantastisch en hebben we alles voor elkaar over, dat is precies de relatie die ik wens te hebben. Maar als het slecht gaat, dan wordt de hoop heel snel opgegeven van zijn kant en heeft hij er geen zin meer in of ziet hij ons niet veranderen in de omgang met elkaar. Ik kijk er echter anders tegenaan nu. Ik besef dat het tijd nodig heeft om aan eigenschappen te werken, men kan niet van de een op de andere dag veranderen. Ik geloof dat we moeten doorbijten in slechte periodes, we horen er voor elkaar zijn in zowel goede als slechte tijden. Het zal niet altijd rooskleurig gaan, soms moet er even wat meer moeite gedaan worden om tot een goed resultaat te komen. Maar mijn vriend ziet het niet meer zitten, hij kan en wil het niet meer proberen. Wat moet ik hiermee doen? Accepteren dat wij echt niet bij elkaar passen en dit allemaal achter mij laten of moet ik het een keer niet snel opgeven en doorbijten? Ik heb me namelijk nog nooit zo zeker gevoeld in de liefde. Ik zie echt een toekomst met mijn vriend, alleen weet ik niet hoe ik hem kan laten inzien dat als er sprake is van echte liefde, dat wij soms moeten doorbijten om uiteindelijk tot een goed resultaat te komen. De liefde is er zeker wel van beide kanten, hij ziet alleen geen andere optie meer.

Zoek je een goede relatietherapeut in Delft? Kijk dan even op: Relatietherapie Delft

Hi Sophie.

Als ik jou verhaal lees dan lijkt het alsof ik het heb geplaats, zo veel gemeen dat het me echt kwetst voor jou, maar ik zit ook met dit probleem, we zijn 6 jaar samen en hebben vaak ruzies (mede door mij) om de kleinste dingen en elk keer is het mis en wat ik krijg te horen: dit gaat niet werken! en dan kan ik nog bozer worden om die onzin.
we spreken elkaar nu 4 dagen niet, want hij wil nadenken en ik heb genoeg gegeven en gevochten voor ons en hoe pijnelijk het ook is, als hij niet meer verder wil dan kan ik nix meer anders doen dan accpteren, want ik heb zooo veel gedaan dat de waarde er van is verdwenen
Mischien is het ook een optie voor jou, laat hem zelf er over inzitten en goed overnadenken wat hij wil, want hoeveel liefde jij hebt voor hem en hoe zeker jij bent dat julie bijelkaar passen, als hij niet hetzelfde voelt voor jou, dan ben je over 2 of 3 maanden nog ongelukkiger. Tenminste ik heb dat met mezelf afgesproken, mischien heb je er wat aan.

ps. ik ben een zeur in zijn ogen ook al zeg ik goedemorgen, dus Sophie je bent echt niet de enige zeur op deze wereld.
Sterkte

Beste Sophie,

Tja, probleem en niet één-twee-drie op te lossen. Voor een goede toekomst samen moet er op zijn minst van twee kanten commitment zijn om te werken aan jullie onderlinge verbinding. En die commitment is er niet van zijn kant op dit moment. Ik vraag me af wat je zou moeten doen om ‘door te bijten’, zoals je dat noemt. Blijkbaar werkt het niet voor hem, zoals het momenteel gaat. Hij heeft er zelfs zo’n genoeg van, dat hij wil stoppen met de relatie. Je zegt dat de liefde er zeker is van beide kanten, en dat neem ik voor het gemak maar even aan. Dat zou betekenen dat het patroon waarin jullie verzeild geraakt zijn in de loop der jaren, hem zoveel pijn doet dat hij nog liever stopt met de relatie met de vrouw waarvan hij houdt, dan dat hij ermee doorgaat. Dat is een groot offer, en het lijkt alsof het uit ‘wanhoop’ is: ‘liever alleen, dan hoe deze relatie gaat’. Ik kom dat vaker tegen in mijn praktijk. Wat je zou kunnen doen is hem in een rustig gesprek vragen om samen met jou te onderzoeken, onder begeleiding van een relatietherapeut, hoe jullie het onderliggende patroon onbewust alsmaar in stand houden. Zodat jullie je bewust worden hiervan en dit patroon kunnen gaan zien als ‘de vijand’ van jullie liefdesverbinding in plaats van dat je elkáár als ‘de tegenstander’ ziet. De volgende stap is een verdere verkenning en verandering van dit patroon. Je geeft aan, dat je inziet dat verandering tijd kost. Ook dit proces kost tijd en inspanning van twee kanten. Ik denk niet dan van eenzijdig ‘vechten’ een relatie beter wordt, iemand moet ook zelf willen. Leg hem deze optie voor, geef hem tijd om na te denken en als hij het nog een kans wil geven: zoek samen naar een therapeut die met EFT(Emotionally Focused Couples Therapy) werkt. Veel liefde gewenst.

Petra van der Heiden
Relatietherapie Gooi

Allereerst, bedankt voor jullie reactie en advies.

Ik heb inmiddels met mijn vriend gesproken en we hebben afgesproken om een maand rust van elkaar te nemen. Vandaag las ik een mail van hem terug die hij mij vorige maand had gestuurd. Daarin had hij letterlijk alles geschreven wat ik altijd hoopte en wenste. Hij schreef me dat hij besefte dat hij moest veranderen, dat dit echt niet meer langer kon zo, dat hij mij als zijn ware liefde ziet, dat hij gek zou zijn als hij mij zou opgeven, dat het niet altijd gemakkelijk zal zijn maar dat hij met mij aan zijn zijde de hele wereld aankan, geen woorden meer maar echte daden dit keer etc etc. Ik geloofde na die mail echt dat hij bepaalde dingen inzag en dat alles anders zou worden vanaf dat moment. Een week later was hij echter alles weer vergeten en was hij teruggevallen in zijn oude patroon. Wat betekent dit? Is hij er gewoonweg nog niet klaar voor? Voor mij is dit wisselvallige gedrag nogal verwarrend en ik droom alleen maar van de jongen in die mail. Ik hoop dat deze maand rust ons goed zal doen, maar mocht hij alsnog niet de toewijding kunnen opbrengen aan deze relatie, dan hoeft het voor mij ook echt niet meer. Ik heb mijn alles gegeven.