Beste,

Sinds enkele maanden ben ik samen met mijn vriendin. Voor ons allebei was dit een flinke stap gezien eerdere ervaringen (zowel relationeel als op andere gebieden). Het gaat eigenlijk nog steeds heel erg goed en elke keer als we samen zijn voelt het heel goed en voel ik me dolgelukkig. Laatst wilde zij er uit het niets een punt achter zetten. Ik heb er gelukkig kunnen overtuigen dat we in ieder geval moesten praten wat er was. Wat bleek, ze heeft gezien haar verleden (waar ze overal zelf voor heeft moeten knokken) niet het idee dat iets goed kan gaan, dat het zo makkelijk kan gaan. Ze kan niet geloven dat onze relatie nu zo goed gaat. Ze twijfelt continue of ik haar wel leuk vind en als ik iets liefs of leuks zeg kan ze dat eigenlijk niet geloven. Ook is ze vaak bang dat ze dingen verkeerd doet. Dit zijn dan eigenlijk hele futiele zaken, zo gaf ze 'koken' als voorbeeld. Maar het gevoel wat ze hierdoor dus vaak krijgt, daar kon ze niet meer tegen. Ik heb gevraagd of het aan mij lag dat ze zich zo voelde, maar dat was dus absoluut niet zo, het idee dat ze niet goed genoeg voor mij is komt puur van haarzelf zegt ze. We hebben het ook al eerder over professionele hulp gehad, want dit komt op meerdere gebieden terug, ik wist alleen niet dat ze zich ook zo over onze relatie voelde. Het zoeken van hulp vindt ze ook erg moeilijk, omdat ze het idee heeft dat ze het zelf moet oplossen en dat niemand haar hierbij kan helpen. Ze vindt me verschrikkelijk leuk en wil ook helemaal niet dat het afgelopen is, maar ze kan ook niet meer tegen het gevoel wat ze heeft.

We hebben nu even een korte pauze afgesproken. Ik wil haar supergraag helpen, ik heb ook dingen (uit eigen ervaring) kunnen zeggen die haar in ieder geval gedeeltelijk op andere gedachten heeft kunnen brengen. Maar hoe het nu verder moet vind ik verschrikkelijk lastig.

Alvast bedankt!

Zoek je een goede relatietherapeut in Haarlem? Kijk dan even op: Relatietherapie Haarlem

beste
dank je voor je vraag en mijn excuses dat ik je nu pas een antwoord geef.
wat ik zo van je lees over je vriendin raad ik haar aan om naar een therapeut te gaan. het zou mij niet verwonderen als je vriendin hoog sensitief is en vanuit haar gevoeligheid en haar verleden voornamelijk geleerd heeft om te sensen hoe het met de ander is en te weinig bewust is hoe het voor haar zelf is.
zoals je het beschrijft krijg ik de indruk dat je wel in contact met haar blijft en dat jij je het niet persoonlijk aantrekt. dit is de beste houding omdat je de dingen niet groter maakt.
het overlevingsmechanisme in ons mensen is universeel. de neiging om te denken: ik doe het wel alleen is daarin een universeel mechanisme in ons mensen. ik zou je vriendin aanraden om juist hulp te halen het zal haar vrijer maken en gelukkiger.
ik wens jullie alle goeds toe

Therapie Amsterdam