Een 3-tal weken geleden verraste mijn vriendin mij met een serieus gesprek. Zij wist te vertellen dat ze de laatste tijd (maand of 2-3) is beginnen twijfelen aan onze relatie. Haar gevoel is verminderd en ze voelt zich minder aangetrokken tot mij.
We zijn ondertussen ruim 5 jaar samen en alles leek zijn perfecte gang te gaan. In het begin studeerden we nog allebei (21 jaar, nu 26 jaar), daarna is zij beginnen werken en ten slotte ik. We wonen al 3 jaar samen en hebben een jaar geleden een huis gekocht en zijn nu al een hele eind verbouwingen aan het plannen. Niets leek dan ook tot dit gesprek te leiden. Tenzij...
Nu is het wel zo dat er het laatste jaar veel gebeurd is. Zoals gezegd hebben we een huis gekocht en plannen gemaakt voor de verbouwingen die in februari zullen starten. Het laatste jaar hebben we dan ook heel wat praktische zaken moeten plannen. Daarboven hebben we het allebei heel druk op het werk (zeker de laatste maanden en dit voor de eerste keer, vroeger studeerde ik nog of studeerden we allebei) en brengen we wellicht die stress ook wat mee naar huis. Al deze zaken hebben er toe geleid dat we de laatste tijd weinig tijd samen hebben doorgebracht om leuke dingen te doen (meestal praktische zaken regelen voor verbouwingen, agenda's samenleggen om te zien wie wanneer thuis is, etc.).
Ze heeft in haar gesprek ook enkele zaken aangehaald die haar dwars zitten. Ze heeft daar volgens mij ook grotendeels gelijk in en ik ben bereid daaraan te werken (o.a. meer interesse in haar bezigheden, bepaalde zaken waar ze zich de laatste tijd vaak aan ergerde, etc.). Ik krijg voor de eerste keer in mijn leven te maken met stress op het werk en ik ben daar niet zo goed mee omgegaan denk ik. Ik durfde nogal kortaf zijn tegen haar en was niet zo vaak thuis.
In de nabije toekomst lijkt het alleszins niet makkelijker te worden aangezien de verbouwingen binnenkort starten (ook voor paar maand) en we dus weinig tijd gaan hebben om te investeren in elkaar. Desondanks wil ik wel proberen zo veel mogelijk tijd te maken.
Langs de positieve kant: we komen nog steeds enorm goed overeen en maken weinig ruzie. Ze geeft ook aan dat ze nog steeds graag dingen doet met mij maar dat haar gevoel naar mij toe verminderd is. We laten elkaar ook veel vrijheid in de relatie om onszelf te ontplooien (zij speelt muziek en gaat bijscholing volgen op het werk en ik studeer ook voor mijn werk en tracht geregeld te sporten, etc.) maar mss beetje te veel...?
Ik denk dan ook dat er nog steeds een goede basis van vertrouwen is en we komen echt nog heel goed overeen. we lachen nog vaak (ook na het bewuste gesprek) en hebben veel contact.
Ik heb haar ook aangegeven dat ik wil werken aan mijn mindere punten en alles wil doen om de relatie niet te laten kapot gaan. Zij beweert ook dat ze het nog niet heeft opgegeven maar dat ze op dit moment niet weet wat de toekomst brengt...
Zoals gezegd komen we nog steeds goed overeen sinds dat gesprek maar veel intimiteit is er niet (het is natuurlijk ook wel wishfull-thinking dat alles opgelost is in 3 weken...). Een vlugge zoen 's morgens bij het vertrek naar het werk en 's avonds bij het slapengaan maar meer zit er voorlopig niet in. Toch niet langs haar kant...
Ik hoop zo dat we het kunnen redden want ik kan haar echt niet meer uit mijn leven denken. Is er een kans dat we hier uitgeraken? Of is het zo dat eens twijfel toeslaat, het zeer moeilijk is om dat nog op te lossen? Ik tracht haar de nodige tijd te geven (zoals ze ook heeft aangegeven) maar ik wil nu natuurlijk ook veel doen met haar om haar een leuker gevoel over ons te bezorgen. Moeilijk dus om daar het evenwicht te vinden...
Ik pieker me natuurlijk dood door deze onzekerheid en kan wel wat advies gebruiken.
Alvast bedankt!

Zoek je een goede relatietherapeut in Eindhoven? Kijk dan even op: Relatietherapie Eindhoven

beste Lytho
dank je voor je openheid
ik snap heel goed dat je nu veel piekert en je zorgen maakt, lijkt me logisch in jouw geval. openheid naar elkaar is heel belangrijk in ieder relatie en in het algemeen zijn we daar niet zo goed in. in de regel leren we dat met vallen en opstaan. het gaat niet alleen om interesse in elkaar hebben, maar vooral ook het delen van je gevoelens met elkaar en vooral met je kwetsbaarheid durven komen. dat kust de liefde wakker.
mijn advies is dat jullie ondanks de verbouwing en jullie drukke banen een x in de week op zijn minst, tijd maken voor elkaar. geen praktische zaken met elkaar bespreken maar delen wat er in je omgaat, waar je blij van wordt en waar je eventueel mee zit en wat je verlangens zijn. ik weet natuurlijk niet of jij en of je vriendin gesloten zijn, of jullie gewend zijn om op die manier met elkaar om te gaan. wat een mooie manier is , is dat jullie om beurten 10 minuten gewoon maar vertellen wat er in je omgaat. dat kan van alles zijn, ergernissen op het werk zorgjes, fijne dingen en zoal. de gene die niet spreekt luistert, geeft geen reactie en de afspraak is dat je ook later niet aanhaalt wat de ander gedeeld heeft. je laat het een minuut stil zijn en dan is de ander aan de beurt. ieder mens heeft een natuurlijke behoefte dat er echt naar hem of haar geluisterd wordt, dat je je gezien en gehoord voelt. het geeft een diepe voldoening van binnen en het geeft de ervaring dat je je veilig kan voelen bij de ander. jullie kunnen zo ieder 2 x 10 min praten over wat je bezig houdt. je zult zien dat het nabijheid creëert. ik hoop dat dit je aanspreekt. ik zou het fijn vinden als je me na verloop van tijd laat weten of het voor jullie gewerkt heeft.
veel geluk ermee en succes met de verbouwing
ik wens jou en je vriendin het allerbeste toe
hartelijke groet,

Therapie Amsterdam

Beste,

Eerst en vooral bedankt voor je reactie.
Ik heb onrechtstreeks je advies wat opgevolgd en getracht een luisterend oor te zijn de laatste weken. We komen nog steeds goed overeen maar dit weekend wist ze me te vertellen dat haar gevoel nog niet veranderd is ondanks dat ze wel ziet dat ik mijn best doe.
Nu moet je wel weten dat we op dit moment inwonen bij mijn ouders (door de verbouwingen in ons huis) en dat dit haar natuurlijk ook wel moeilijk valt. Ze komt goed overeen met mijn ouders maar het is zowieso al niet makkelijk om bij je schoonouders te wonen, laat staan in de situatie waarin we ons nu bevinden. Ik denk dan ook dat we niet tot een oplossing kunnen komen zolang we ons in deze situatie bevinden, we hebben nagenoeg geen privacy en zij is ook niet op een plaats waar ze zich op haar gemak voelt.
Ik besef ook dat ik haar de laatste tijd wellicht wat te veel heb willen overtuigen dat haar twijfels ongegrond zijn. Dit door haar uitvoerig een brief te schrijven met mijn gevoelens en bedenkingen (waarom het volgens mij tot hier is gekomen) en door veel bij haar te zijn en enkele van mijn normale hobby's eventjes on hold te zetten. Dit lijkt me een menselijke reactie maar wellicht niet de correcte om hieruit te geraken.
Volgens mij is zij in haar hoofd (nog) niet klaar om écht te werken aan onze relatie en zich daarvoor open te stellen. Ik denk dat ze zich door de omstandigheden nogal "gekneld" voelt. Ze weet dat ik wil werken aan onze relatie maar dit kan enkel werken als we met 2 zijn. volgens mij moet ze die klik in haar hoofd zelf maken en kan ik daar in se weinig aan doen. Ik kan nog 100 keer de eventuele oorzaken van onze crisis herhalen of zeggen dat we er samen kunnen uitgeraken, als ze dat zelf niet beseft of wil, raken we nergens.
Ik heb haar verteld dat ik op dit moment haar twijfel tracht te aanvaarden en dat twijfel bij elke relatie wel de kop kan opsteken. Het is nu eenmaal zo en we moeten erdoor...
Haar zus gaat nu een week op reis en haar broer daarna 2 weken. Beiden hebben een appartement. Het lijkt haar geen slecht idee om daar even te gaan intrekken om alles op een rijtje te zetten en na te denken over ons en de toekomst. Het ligt ook in haar persoon om, als ze kwaad is of met haarzelf in de knoop ligt, zich terug te trekken en ze heeft dan liever dat er niemand zich moeit. Dus ik kan haar wel ergens begrijpen dat ze even tijd nodig heeft op haar ééntje om na te denken en te zien of ze de behoefte heeft om mij te zien.
Ik denk dat het voor mezelf ook niet slecht is om even tot rust te komen zonder haar in de buurt, het is al heftig geweest op mentaal vlak voor mij. We hebben zowieso volgende week vrijdag (17/02) afgesproken om iets leuk te doen en mss zullen we dan al zien wat een week zonder elkaar heeft bereikt.
Heeft u hier bedenkingen of advies bij?
Alvast bedankt voor uw reactie!

Lytho.