Hoe help ik een vriendin

In dit forum kun je rechtstreeks vragen stellen aan onze relatie therapeuten. Je krijgt binnen 1 werkdag antwoord.
Forum regels
We proberen je eerste vraag binnen 5 werkdagen te beantwoorden. Probeer deze vraag zo helder en duidelijk mogelijk te stellen. Alle therapeuten werken op geheel vrijwillige basis mee aan dit forum, zelf hebben ze drukke praktijken dus hou er rekening mee dat vervolgvragen mogelijk pas later of zelfs geen antwoord meer krijgen.

15 december 2016 - Belangrijk: dit forum is in beheer van Psychologen Nederland. Wij helpen graag zoveel mogelijk mensen met inzicht krijgen in hun psyche en gevoelens en delen daarom soms de antwoorden op de hulpvragen op dit forum via onze blog. Als je hier een vraag post kan het zijn dat jouw vraag - uiteraard anoniem - behandeld wordt op onze blog op psyned.nl.

Hoe help ik een vriendin

door Preko79 » do 21 sep 2017, 20:36

Hoi,

Ik heb een vriendin die barst van de talenten, heeft een universitair diploma chemie, qua uiterlijk een hele mooie meid, maar ze maakt echt een puinhoop van haar leven. Ik ben nummer 3 van haar vrienden die ze uitspuwt in 2 jaar tijd. Misschien zijn er nog wel meer zonder dat ik het weet.

2 tot 3 keer per jaar verbreekt ze haar relatie. Ze kent haar vriend sinds 2009 en dit aan-uit-spelletje is al zeker 4 jaar bezig. Maar telkens keert ze terug en al wie haar in de tussenperiodes helpt of haar probeert duidelijk te maken dat haar relatie haar niet gelukkig zal maken, wordt geliquideerd. Waarom ze telkens terugkeert weet ik niet, het enige wat ze doet, al jaren, is aan al haar vrienden vertellen wat de negatieve kanten aan haar vriend en haar relatie zijn. En toch is ze op de een of andere manier 'verslaafd' aan hem. Haar beste vriendin die ze tijdens haar universitaire studies heeft leren kennen, is om die reden ook afgehaakt: je staat altijd voor haar klaar om te luisteren en te steunen, maar als je je rug draait, keert ze terug naar hem. Het is heel moeilijk nog te geloven wat ze zegt.

De ruzies met vrienden zijn altijd de schuld van de anderen met zichzelf als slachtoffer, een gesprek om het uit te praten is zelden mogelijk want ze loopt weg en negeert je, alles ervaart ze als een persoonlijke aanval, ... We zijn al een aantal keer gebotst in het verleden maar het echt uitpraten lukt niet. Ze erkent geen fout en dus wordt vaak maar gedaan alsof er niets gebeurd is. Het lijkt alsof je haar niet kan bereiken, niet tot haar kan doordringen.
Haar zus is een van de belangrijkste personen in haar leven, telefoneert ze bijna dagelijks mee, maar voorjaar vorig jaar heeft ze ook met haar ruzie gemaakt. Kan gebeuren denk je dan, maar ze laat het maanden aanslepen om het bij te leggen.

Ik blijf geloven dat ze van nature een goed persoon is, we hebben samen veel hele leuke momenten meegemaakt, maar ze ligt in de knoop met zichzelf. Ze heeft een burn out achter de rug (zomer vorig jaar), ze is 2 maal van job veranderd in 2 jaar tijd omdat ze niet gelukkig was of dacht dat ze het werk niet aankon terwijl haar leidinggevenden nooit geklaagd hebben, al jaren is ze onzeker over haar lichaam, ze heeft eetproblemen (telt altijd calorie├źn, heeft soms oncontroleerbare eetbuien) en dan nog haar relatie natuurlijk.

Om nog enkele voorbeelden te geven van onze ruzie: heb haar helpen verbouwen (oktober/november vorig jaar) aan haar huis dat ze gekocht had nadat ze bij haar vriend vertrokken was. Ze woonde in die periode bij een vriendin met wie ze ondertussen ook ruzie heeft.
We kregen ruzie begin december en ze wou/wil niet meer met me praten maar een aantal spullen die ik haar geleend had, kreeg ik niet terug. Heb er uiteindelijk meer dan 2 maanden op moeten wachten. 2 weken na de start van onze ruzie ging ze terug bij haar vriend wonen, is in hetzelfde appartementsgebouw als waar ik woon, maar ze zei geen hallo terug wanneer we elkaar kruisen op de oprit terwijl ze dit wel heel expliciet deed tegen de buurman waarmee ik stond te praten. Dit negeren herhaalde zich telkens als we elkaar tegen het lijf liepen. Ondertussen is ze alweer 1,5 maand weg bij haar vriend. Zag haar 3 weken geleden op een feestje wat de aanleiding was om terug met elkaar te praten, ging goed, ze was weer supervriendelijk zoals vroeger, maar wanneer ik vroeg waarom we nu eigenlijk ruzie hebben, waarom ze mijn spullen niet wou teruggeven, waarom ze geen hallo terugzei op de oprit, was het einde gesprek omdat ze geen zin had 'opnieuw een hoop shit over zich heen te krijgen'. Ik begrijp het gewoon nog steeds niet en kan, na alles wat er gebeurd is, het ook niet gewoon laten passeren, wil er over kunnen praten. Na ongeveer 10 maanden sinds het begin van onze ruzie, moet het eerste normale, volwassen gesprek nog plaatsvinden. Al reken ik er niet echt meer op dat dit nog gaat gebeuren.

Zelf word ik nu dus volledig genegeerd. Moet zeggen dat die onverschilligheid en het niet weten wat ik precies fout gedaan heb behoorlijk aan mij knaagt. Ben van nature geen twijfelaar, wel kritisch voor mezelf, maar heb toch al een paar uurtjes liggen piekeren of ik misschien toch fouten gemaakt heb die ik bij mezelf niet zie.
Hoe ga je met zo iemand om? Moet ik de vriendschap gewoon vergeten en zelf verdergaan, zonder ooit te begrijpen waarom het fout gelopen is. Of moet ik de persoon in kwestie alsnog proberen te confronteren met haar gedrag (moeilijk want ze negeert me en facebook heeft ze geblokkeerd). Op langere termijn is zij immers het slachtoffer van haar eigen gedrag. Vind het vooral zo jammer omdat het een heel lief iemand kan zijn die enorm veel in haar mars heeft. Als je voor zo'n vriendschap moet blijven vechten, hoe pak je dit dan aan, hoe kan je een dialoog op gang brengen en vooral hoe kan je tot zo iemand doordringen?
Je ziet ze ondertussen ook van 'vrienden'-kring naar vriendenkring swingen maar echte duurzame vriendschapsbanden met enige diepgang blijven er steeds minder over.

Las toevallig een artikel over passief agressieve persoonlijkheid. Had er nog nooit van gehoord maar het kwam zo herkenbaar over. Stel dat het effectief om iemand gaat met een passief agressieve persoonlijkheid, hoe ervaart zo iemand dit dan doorgaans? Doet ze alsof het haar niet raakt, of raakt het haar effectief niet? Beseft ze de impact van haar gedrag op anderen? Ik heb tegen een vriend al lachend al wel eens gezegd dat een psychopaat meer empathie heeft in zijn kleine teen en meer last heeft van zijn geweten dan zij. Maar geloof me, leuk is het allerminst.
Laatst bijgewerkt door Preko79 op vr 29 sep 2017, 15:19, in het totaal 1 keer bewerkt
Preko79
 
Berichten: 2
Geregistreerd op: do 21 sep 2017, 19:52

Re: Passief agressieve persoonlijkheid

door Team PsyNed » do 28 sep 2017, 14:11

Beste Preko79,

De situatie met je vriendin die je omschrijft klinkt als een lastige. Ze lijkt momenteel niet goed in haar vel te zitten, met als gevolg dat ze al meerdere vriendschappen (waaronder die met jou) heeft verbroken. Ik kan me zo voorstellen dat dit jou een machteloos gevoel geeft, zeker aangezien je niet goed weet wat je verkeerd hebt gedaan.

Verder beschrijf je haar 'aan/uit'-relatie met haar vriend, waarbij je ook aangeeft dat ze geregeld negatief over de hem en de relatie praat. Je beschrijft deze relatie als een 'verslaving'. Als ik je verhaal lees, zou dit ook zeker kunnen kloppen. Bij een verslaving is het ook zo dat je weet dat datgene waar je verslaafd aan bent, niet goed voor je is, maar toch kun je er niet mee stoppen. In dit geval lijkt zij er nog niet echt aan toe te zijn om van haar vriend 'af te kicken'. Hierdoor lijkt ze steeds terug te vallen in deze relatie, want dit is iets wat ze kent, wat mogelijk toch op een bepaalde manier veilig voelt.

Je vraagt je af hoe je met haar om zou moeten/kunnen gaan. Dit vind ik moeilijk te beantwoorden, omdat zij om het moment er niet voor open lijkt te gaan om het gesprek met je aan te gaan. Klopt dat?
Wat je je af kunt vragen is: wil ik voor deze vriendschap vechten?
Zo nee, dan kun je niet veel meer doen dan inderdaad proberen verder te gaan. Als je er voor nu voor kiest de vriendschap te verbreken, betekent dit natuurlijk niet dat dit blijvend zo hoeft te zijn. Na een bepaalde tijd kun je altijd nog het gesprek aangaan, om het op een rustiger moment wel uit te praten.
Wil je wel voor jullie vriendschap vechten, dan kun je haar mogelijk benaderen per mail. Hierin kun je dan dus aangeven hoe veel deze vriendschap waard is voor jou. Door haar op een positieve manier te benaderen, laat je haar zien dat je niet alleen haar 'fouten' ziet en die wil bespreken, maar ook haar als vriendin wil houden. Hiermee open je mogelijk deuren voor jullie om het gesprek aan te kunnen gaan.

Veel succes!

Groetjes, Nine
Psycholoog Amsterdam
Psychologen Nederland (Psyned) helpt dagelijks mensen door heel Nederland met het vinden van de beste hulp. Wij willen psychologie uit de taboesfeer halen en normaliseren, zodat mensen openlijk aan hun eigen mentale weerbaarheid kunnen werken.
Avatar gebruiker
Team PsyNed
 
Berichten: 98
Geregistreerd op: do 28 jul 2016, 13:06

Re: Hoe help ik een vriendin

door Preko79 » wo 11 okt 2017, 14:30

Dankjewel voor je antwoord Nine.

Heb er rustig over nagedacht wat ik best zou doen. Je vraag of je voor zo een vriendschap wil blijven vechten was confronterend maar wel terecht.
Aangezien de ruzie ondertussen al meer dan 10 maanden geleden begonnen is, ga ik geen initiatief meer nemen om het proberen uit te praten. Heb in het verleden een paar keer de eerste stap gezet en vind dat de bal niet meer in mijn kamp ligt. Als er niet op een volwassen manier kan gepraat worden, blijft er frustratie achter die later toch weer naar boven komt, het is dan gewoon afstellen tot het volgende conflict.
Preko79
 
Berichten: 2
Geregistreerd op: do 21 sep 2017, 19:52


Keer terug naar Stel je relatie vraag aan onze relatie therapeut

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 4 gasten

NetJam - Web development