Proberen na uit elkaar gaan of niet?

In dit forum kun je rechtstreeks vragen stellen aan onze relatie therapeuten. Je krijgt binnen 1 werkdag antwoord.
Forum regels
We proberen je eerste vraag binnen 5 werkdagen te beantwoorden. Probeer deze vraag zo helder en duidelijk mogelijk te stellen. Alle therapeuten werken op geheel vrijwillige basis mee aan dit forum, zelf hebben ze drukke praktijken dus hou er rekening mee dat vervolgvragen mogelijk pas later of zelfs geen antwoord meer krijgen.

15 december 2016 - Belangrijk: dit forum is in beheer van Psychologen Nederland. Wij helpen graag zoveel mogelijk mensen met inzicht krijgen in hun psyche en gevoelens en delen daarom soms de antwoorden op de hulpvragen op dit forum via onze blog. Als je hier een vraag post kan het zijn dat jouw vraag - uiteraard anoniem - behandeld wordt op onze blog op psyned.nl.

Proberen na uit elkaar gaan of niet?

door Mientje93 » ma 25 jun 2018, 19:14

We zijn momenteel uit mekaar. Na dik 3,5 jaar. Het kwam allemaal heel plots voor mij (en voor mijn familie en vrienden ook). Ik kwam nog maar net terug thuis van mijn Erasmus (14 weken) en toen zette hij er een punt achter (na twee dagen).
We hebben mekaar tijdens mijn Erasmus-periode niet gezien, wel dagelijks gebeld en geskyped. Ik stond op het pun om af te studeren en te gaan werken. Hij werkt al. We zouden dan waarschijnlijk ook gaan samenwonen. Hij had al vrij gevraagd voor mij proclamatie en er waren al vakantieplannen alsook het plan om in augustus samen naar een trouw te gaan.

Hij vertelde mij dat hij aan het piekeren was. Dat hij vreesde dat we te verschillend waren en dat we achter een paar jaar toch uiteen zouden gaan. Zeker als we gingen samenwonen. Ik zag ons juist sterker uit het samenwonen komen (met wat discussies en gevit, maar wel goed).
Hij zei ook dat hij niet meer zijn huidig werk wou doen, maar wist ook nog niet wat hij anders zou gaan doe (dit wist ik al langer, en hij wist ook dat ik hem zou steunen wat hij ook zou doen). Verder zei hij dat hem dat toch wel wat ongelukkig maakte.
Ik denk een jaar geleden noemde hij mij nog het beste wat hem was overkomen. Ik snap het ergens wel, maar tegelijkertijd ook niet. Hij zei dat hij nog van mij houdt. EN ik hou nog van hem.
Zelf vind ik het wat voorbarig om een relatie te beƫindigen omdat je denkt dat hij het niet gaat halen. Dat weet je toch niet? Ik snap wel dat het een grote stap zou zijn en dat het beangstigend kan zijn. (Ik ben ook een beetje bang om alleen te gaan wonen of samen en alle verantwoordelijkheden daarbij, dus dat kan ik echt inkomen).
Hij was wel echt een piekeraar en kropte alles nogal op. Hij verweet mij tijdens het it elkaar gaan, dat ik niet zijn gevoelens kon aflezen, maar dat is moeilijk als iedere keer als ik vraag wat er mis is gewoon te horen krijg dat hij moe is of dat het een lange dag was.... En verweet hij mij (en dat is waar) dat ik te dramatisch ben vaak.
Hij kijkt ook nogal negatief naar de wereld.
Daarbij komt nog kijken dat hij denkt dat hij mij niet gelukkig kan maken. Wat helemaal niet waar is. En het feit dat hij nog altijd geen kinderen wil (hij is bijna 27 en ik bijna 25) en ik er wel vaak over praat. Maar met hem heb ik eigenlijk geen behoefte aan kinderen en mijn kinderwens schommelt nog te veel (maar ik ben bijna afgestudeerd als verloskundige en praat er dus nog al veel over).
Het gesprek waar dit allemaal opeens naar buiten kwam was trouwens ook niet op een ideaal moment. Het was 's ochtends maar hij moest op tijd ergens zijn en ik had ook een afspraak, dus... alles behalve ideaal (voor zover zoiets ideaal kan zijn).
Hij was er ook echt van aangedaan. Ik heb hem nooit zien huilen in die jaren dat we samen zijn, en nu zaten we samen tranen met tuiten te janken...

Nu hem ik hem vorige week gestuurd om eens af te spreken om nog eens te praten. Voor mij persoonlijk voelt het alsof we te snel er een punt achter gezet hebben: we hebben mekaar drie maanden niet gezien, maar houden nog wel van mekaar... Hij gaat mij normaal deze week iets laten weten om hopelijk dan volgende week af te spreken. (hij moest wachten op zijn werkrooster en eerder zaten zijn dagen vol (autokeuring, aquarium,...) En hij zei dat hij er ook zijn tijd voor zou willen nemen. Dus nu zit ik vol spanning af te wachten op zijn bericht. En hoop dat als we mekaar zien dat dat ten eerste niet te laat is en dat hij nog van mij houdt???

Ik mis hem alsof ik mijn rechterarm mis. En ik wil er echt voor hem zijn, als hij mij eens zou vertellen wat er in hem om gaat, dan komt dat niet allemaal op een hoop. En ik wil mijn best doen om niet alles te dramatiseren. Ik wil hem gewoon terug (is nu dik twee weken uit). Ik heb niet zoveel ervaring met relaties. Hiervoor had ik een vreselijke relatie van 2 jaar en hij heeft een korte relatie van een maand gehad en een relatie van twee jaar die toch ook een paar keer uit was en dan terug.
Ik was zeer gelukkig in deze relatie: ik kon mezelf zijn, ik had iemand die mij steunde en ik wou alles teruggeven. Hij was ook gelukkig met mij (althans dat hoop ik toch, als ik hem vroeg wat hem gelukkig maakte antwoorde hij altijd eerst zijn vrienden en dan ik). En we hebben nog niet samengewoond, we wonen beide nog bij onze ouders. En wonen een dik uur rijden met de auto van mekaar. (in drukke periodes van stage en werk kon het wel eens zijn dat we mekaar een maand niet zagen, wel belden we zo goed als iedere avond.)

Mijn vragen die ik aan iedereen stel: denken jullie dat het nog goed kan/gaat komen? Denk je dat hij nog van mij houdt?
En de belangrijkste van ze allemaal: Wat moet ik doen? Hem proberen met rede te overtuigen dat we het toch moeten proberen voor we het zeker weten of het al dan niet werkt? Mij er gewoon bij neerleggen (gaat wel vreselijk moeilijk zijn)?? Ik weet het gewoon niet meer. Gewoon eens wat jullie ervan denken, en misschien wat tips of wat jullie zouden doen???

Ik hoop dat ik dit logisch heb neergeschreven. Alvast heel erg bedankt! Echt super dat jullie dit doen!
Mientje93
 
Berichten: 1
Geregistreerd op: ma 25 jun 2018, 18:50

Re: Proberen na uit elkaar gaan of niet?

door Team PsyNed » do 12 jul 2018, 08:50

Beste Mientje93,

Allereerst; wat goed dat je ons aanschrijft! Ik begrijp dat je nu in een lastige situatie zit en dat je de hulp van anderen graag wilt gebruiken. Ik zal je hieronder ook mijn advies geven over jouw situatie, hopelijk kan je hier iets mee.

Als ik jouw stuk lees, lees ik voornamelijk veel verdriet en wanhoop. Je zegt dat jullie altijd veel van elkaar hielden en je hoopt dat hij nu nog altijd veel van je houdt, zoals jij ook van hem houdt. Begrijpelijk, een relatie van 3,5 jaar is niet niks! Je vraagt aan mij of ik het idee heb dat het nog goed kan komen, ik vind het lastig om deze vraag te beantwoorden voor je. Het zegt natuurlijk wel iets dat hij normaal gesproken nooit moest huilen, maar die ochtend wel. Ik denk dat hij het er ook heel moeilijk mee heeft dat hij deze beslissing heeft genomen. Ik denk dat hij deze keuze weloverwogen heeft gemaakt, een relatie van 3,5 jaar beƫindig je natuurlijk niet zomaar. De reden die hij geeft is vooral gericht op de toekomst; wilt hij samenwonen, wilt hij kinderen? Hij twijfelt hierover en hij is bang dat hij jou niet gelukkig kan maken.

Je vraagt tevens wat je het beste kan doen, hier heb ik wel een advies voor. Je geeft aan dat je veel van je ex-partner houdt en dat je het beste voor hem wilt. Hij geeft nu aan dat hij uit elkaar wilt, hij heeft tijd voor zichzelf nodig. Gun hem dat, geef hem de tijd om na te denken en laat hem alles weer even op een rijtje zetten in zijn hoofd. Vervolgens kun je uiteraard een gesprek aangaan, wanneer hij hier ook klaar voor is. Het zal lastig zijn om (tijdelijk) geen contact te zoeken. Als je hem die tijd hebt gegeven zal daarna blijken of hij terug bij je wilt komen, of dat hij toch liever apart verder gaat.

Het is lastig voor jullie beide als hij moeilijk over zijn gevoelens kan praten. Mochten jullie weer samen komen, wil ik aanraden om hier iets mee te doen. Denk hierbij aan praten met elkaar of misschien de hulp inschakelen van een psycholoog.

Ik hoop dat je hiermee vooruit kan. Ik wil jou (jullie) veel sterkte toewensen de komende tijd!

Met vriendelijke groet,
Britt
Psyned
Psychologen Nederland (Psyned) helpt dagelijks mensen door heel Nederland met het vinden van de beste hulp. Wij willen psychologie uit de taboesfeer halen en normaliseren, zodat mensen openlijk aan hun eigen mentale weerbaarheid kunnen werken.
Avatar gebruiker
Team PsyNed
 
Berichten: 169
Geregistreerd op: do 28 jul 2016, 13:06


Keer terug naar Stel je relatie vraag aan onze relatie therapeut

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Exabot [Bot] en 4 gasten

NetJam - Web development