Realtietherapie of toch niet?

In dit forum kun je rechtstreeks vragen stellen aan onze relatie therapeuten. Je krijgt binnen 1 werkdag antwoord.
Forum regels
We proberen je eerste vraag binnen 5 werkdagen te beantwoorden. Probeer deze vraag zo helder en duidelijk mogelijk te stellen. Alle therapeuten werken op geheel vrijwillige basis mee aan dit forum, zelf hebben ze drukke praktijken dus hou er rekening mee dat vervolgvragen mogelijk pas later of zelfs geen antwoord meer krijgen.

15 december 2016 - Belangrijk: dit forum is in beheer van Psychologen Nederland. Wij helpen graag zoveel mogelijk mensen met inzicht krijgen in hun psyche en gevoelens en delen daarom soms de antwoorden op de hulpvragen op dit forum via onze blog. Als je hier een vraag post kan het zijn dat jouw vraag - uiteraard anoniem - behandeld wordt op onze blog op psyned.nl.

Realtietherapie of toch niet?

door Sandra 1987 » wo 10 mei 2017, 17:50

Beste psycholoog,

om te beginnen zal ik ons kort voorstellen, ik ben een vrouw van 29 jaar en mijn vriend is 37 jaar, samen hebben wij een dochter van bijna 5 jaar oud.
In het begin hadden wij de perfecte relatie, uit liefde voor elkaar is dan ook onze dochter geboren, alles klopte zeker ook op seksueel gebied.
Ik (vrouw) heb een behoorlijke bagage van vroeger, mijn ouders zijn gescheiden en vader was geestelijk en lichamelijk agressief, daarna een relatie gehad 8,5 jaar volgehouden met een zelfde type man. Waarvoor ik al verschillende gesprekken heb gehad met psychologen. Mijn probleem is dat ik me in die situaties snel kan afsluiten, uit beschermingsmechanisme bouw ik een muur op en toon ik geen enkele emotie, wel als ik later alleen ben.
Nadat onze dochter werd geboren, begonnen de problemen bij ons. Mijn vriend sloot zich volledig af voor het gezin en gaf ook aan het moeilijk te vinden om de verantwoordelijkheid voor een kind te dragen. Hierin vluchtte hij zoals wij dat zien in een virtuele wereld (online pc spel). In die periode heb ik voornamelijk alleen voor mijn dochter gezorgd en alles met haar gedaan, denk aan dagjes weg, uitstapjes en de primaire zorg zoals douchen/aankleden/naar bed brengen, etc. In de eerste periode zijn we wel op vakantie gegaan, twee weken, dit liep niet zoals gepland, mijn vriend was erg emotioneel in deze week en vond het zwaar om uit zijn vertrouwde omgeving/comfortzone te stappen.
Wat dit met mij heeft gedaan is dat ik langzaam aan mijn eigen weg ben gaan bewandelen. Daarin heb ik naar mijn vriend aangegeven dat ik dit niet wilde en probeerde op allerlei manieren toch weer de gezelligheid terug te krijgen in onze relatie. Doordat ik hierop geen respons kreeg van mijn vriend, werd ik steeds ongelukkiger en raakte ik mezelf kwijt in onze relatie. Het gevolg hiervan was dat ik mijzelf emotioneel en op fysiek gebied mezelf ging afsluiten. Daarnaast was ook een reden voor deze afsluiting dat mijn vriend steeds meer opmerkingen maakte wat in mijn ogen kwetsend was over onze dochter en ook over onze seksuele relatie, bijvoorbeeld dat hij dingen van mij verlangde wat ik niet wilde maar toch doorging daarin. Eerder heb ik seksuele relaties gehad waarin ik misbruikt ben, waardoor dit voor mij echt afstotend werkte. Inmiddels loopt dit dus al een behoorlijke tijd, gezien het feit dat onze dochter nu bijna 5 jaar oud is. Nu is het geval dat ik gevoelens kreeg voor een ander en daar uiteindelijk toch mee heb afgesproken. Dit was een grote fout van mijn kant, maar mijn vriend had dit ontdekt.
Nu is er dus niet alleen maar bij mij meer een probleem in deze relatie maar ook bij mijn vriend. Beide hebben wij niet meer het vertrouwen in elkaar. Ik niet in hem omdat hij zich een behoorlijke tijd anders heeft gedragen en mij dan steeds af vraag wat hij daadwerkelijk wil of hoe hij is, zeker omdat hij ook aangeeft geen lange relaties aan te kunnen gaan. Geen vrienden heeft etc. Het vertrouwen van hem in mij is uiteraard na deze stap ook weg, waardoor hij mij nu logisch gezien wil controleren in alles wat ik doe, denk aan app berichten ook naar mijn moeder of vriendinnen, dus niet alleen mannen maar het gehele vertrouwen is weg bij hem. Daarnaast ben ik geschrokken dat ik open stond voor een ander en mijn gevoel naar mijn eigen vriend lijkt weg te zijn en niet meer zo goed raad weet in deze situatie. Nu is het zo dat hij zich veranderd en gestopt is met die virtuele wereld en nu echt voor zijn gezin gaat, als ik dat zie vind ik dat oprecht heel mooi en geniet ik daar ook van. Dat is wel een man die ik graag in een relatie zie en zeker met mijn gezin. Nu hebben wij beide handvatten nodig om er samen goed uit te kunnen komen.
Graag tips/adviezen, hoe om te gaan met deze situatie.
Alvast mijn dank, Sandra.
Sandra 1987
 
Berichten: 2
Geregistreerd op: wo 10 mei 2017, 17:21

Re: Realtietherapie of toch niet?

door Sandra 1987 » wo 10 mei 2017, 17:58

Daarnaast ben ik een vrouw van 175, en weeg ik nu nog 61KG. Nog net een BMI van 20. Maar ga deze situatie qua gezondheid dus ook niet lang meer volhouden.
Sandra 1987
 
Berichten: 2
Geregistreerd op: wo 10 mei 2017, 17:21

Re: Realtietherapie of toch niet?

door Team PsyNed » vr 12 mei 2017, 13:06

Beste Sandra 1987,

Uit je verhaal blijkt dat jullie veel hebben meegemaakt, zowel op relationeel als persoonlijk vlak. Jij hebt een heel nare jeugd gehad en een onprettige/onveilige ervaring met een eerdere partner. Je hebt daaruit een beschermingsmechanisme ontwikkelt waarin je je afsluit voor de ander, door een muur op te bouwen en geen emotie te tonen. Dit mechanisme heeft je vroeger waarschijnlijk heel goed geholpen, door geen (onprettige) emoties te hoeven voelen. Echter kan het er nu voor zorgen dat jij in de relatie met je partner niet aangeeft wat er door je heen gaan/ hoe je je voelt en waar je behoefte aan hebt. En het bespreken van emoties en behoeften is juist zo belangrijk in het onderhouden van een goede relatie.

Jouw partner heeft ook zijn eigen manier ontwikkelt om met lastige situaties om te gaan: hij sluit zich af door voornamelijk bezig te zijn met online spelletjes. Je schrijft daarbij dat hij dit is gaan doen omdat hij de verantwoordelijkheid voor een kind erg moeilijk vindt. Hebben jullie het hier weleens over gehad? Waar komt deze angst voor verantwoordelijkheid vandaan? Wat heeft hij nodig (van jou) om zich hier zekerder over te voelen?

Momenteel is bij jullie beiden het vertrouwen geschonden en hier zullen jullie aan moeten werken. Ik lees al wel dat jullie er beiden moeite in steken: jij hebt een periode geprobeerd de relatie op verschillende manieren weer leuk te maken en je partner probeert dit momenteel door niet meer met online spelletjes bezig te zijn en zich te richten op jullie gezin. Hou dit vast en steek tijd en moeite in jullie relatie. Daarbij wil ik jullie adviseren om op een rustig moment eens goed met elkaar in gesprek te gaan om te bespreken wat jullie van elkaar nodig hebben. Probeer één voor één eens stil te staan bij de volgende vragen en probeer daarbij echt naar de ander te luisteren:
1) Wat heeft de afgelopen periode voor mij betekent?
2) Wat doet pijn en waar heb ik behoefte aan? (Denk hierbij aan steun, geborgenheid, veiligheid, acceptatie)
3) Wat heb ik nodig om het vertrouwen in jou en in onze relatie terug te krijgen?

Het zal niet gemakkelijk zijn om dit soort onderwerpen te bespreken zonder daarbij in een discussie of bekend patroon te vervallen. Probeer jezelf dan ook niet te verwijten dat het (de eerste keer) niet lukt. Jullie kunnen hierbij ook zeker hulp vragen van een relatietherapeut.

Veel succes gewenst!

Vriendelijke groet,
Carmen
Psycholoog Zaandam
Psychologen Nederland (Psyned) helpt dagelijks mensen door heel Nederland met het vinden van de beste hulp. Wij willen psychologie uit de taboesfeer halen en normaliseren, zodat mensen openlijk aan hun eigen mentale weerbaarheid kunnen werken.
Avatar gebruiker
Team PsyNed
 
Berichten: 107
Geregistreerd op: do 28 jul 2016, 13:06


Keer terug naar Stel je relatie vraag aan onze relatie therapeut

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 2 gasten

cron
NetJam - Web development