Relatie loopt stroef

In dit forum kun je rechtstreeks vragen stellen aan onze relatie therapeuten. Je krijgt binnen 1 werkdag antwoord.
Forum regels
We proberen je eerste vraag binnen 5 werkdagen te beantwoorden. Probeer deze vraag zo helder en duidelijk mogelijk te stellen. Alle therapeuten werken op geheel vrijwillige basis mee aan dit forum, zelf hebben ze drukke praktijken dus hou er rekening mee dat vervolgvragen mogelijk pas later of zelfs geen antwoord meer krijgen.

15 december 2016 - Belangrijk: dit forum is in beheer van Psychologen Nederland. Wij helpen graag zoveel mogelijk mensen met inzicht krijgen in hun psyche en gevoelens en delen daarom soms de antwoorden op de hulpvragen op dit forum via onze blog. Als je hier een vraag post kan het zijn dat jouw vraag - uiteraard anoniem - behandeld wordt op onze blog op psyned.nl.

Relatie loopt stroef

door Loes76 » vr 04 mei 2018, 09:16

Ik heb een hele lieve partner, we zijn 1,5 jr samen en eigenlijk is alles altijd wel goed gegaan.
We hebben nooit ruzies en als we ergens mee zitten kunnen we dit goed met elkaar bespreken en zoeken we naar oplossingen om het beter te maken. Voelt allemaal erg fijn.

Wel is het zo dat het de laatste 3 maanden snel minder goed is gegaan tussen ons. En dat begint mij nu op te breken en ook zorgen te geven. We hebben geen ruzies, maar we zitten momenteel ook niet op 1 lijn hoe we hiermee om moeten gaan.

Mijn partner is 4 jaar geleden gescheiden en heeft 2 kinderen. Hij heeft geen co-ouderschap. Sinds een paar maanden beginnen zijn kinderen wel steeds meer te laten merken wat de scheiding met ze doet en dat raakt, logisch!, mijn partner heel erg. Hij raakt in conflict met zichzelf en hij voelt zich daardoor ook niet meer fijn in zijn vel zitten. Hij twijfelt over hoe hij in de relatie zit, wat hij met de relatie moet. Hij zet zijn prioriteiten op zijn kinderen (ook logisch! en is voor mij nooit een probleem).
Maar ik merk dat de afstand die hij schept naar mij toe mij heel erg raakt. En ik weet eigenlijk niet meer wat te doen. Heb hem al heel vaak geadviseerd om hulp te zoeken bij een psych maar dat pakt hij maar niet op. Hij wil zelf nadenken wat hij moet doen en hoe hij het moet doen. En ziet daardoor alleen maar beren op de weg en neemt elke dag een beetje meer afstand van on als relatie.

Ik weet niet meer hoe ik hier nog goed mee om moet gaan. We hebben geen ruzies. Hij zegt dat ie van mij houdt. Dat hij mij ook mist. Maar hij laat het nergens meer uit blijken. Hij zegt ook dat zn gevoel wel anders is geworden, maar hij weet niet waardoor het komt (situatie van zijn kinderen, of zn gevoel naar mij toe). Hij zegt dat ie zich verward voelt en daardoor niet goed meer weet hoe te reageren en daardoor ook afstandelijk is.
Als we elkaar zien dan voelt het fijn, in het begin is het even wennen en aftasten voor mij, maar erna voelt het wel weer vertrouwd en kunnen we genieten van het samen zijn. Maar een dag later zijn we weer terug bij af.

Hij is heel tegenstrijdig in wat hij naar mij toe aangeeft en wat hij nodig heeft.
Ik snap heel goed dat de situatie van zijn kinderen heel lastig is en dat zij meer focus nodig hebben dan eerst. Dat is nooit een probleem. Maar ik weet niet meer wat ik moet doen om ook een beetje te weten en te voelen waar hij en ik heen gaan.

Ik zou vooral heel graag van hem willen weten of zijn gevoel voor mij komt omdat hij minder voor mij is gaan voelen (terwijl er niets veranderd is en hij altijd (meer dan ik) liet blijken dat hij van mij houdt) of dat het komt omdat hij nu zo enorm overloopt met zijn kinderen.
Kan het zo zijn dat iemand die zo enorm overloopt zijn (nieuwe) partner geen prioriteit maakt, afstand van neemt? Moet ik nu afstand van hem nemen en hem zijn 'problemen' maar alleen laten uitzoeken? Terwijl ik er graag voor hem wil zijn.
Ik heb daarbij ook even een aantal 'dingen' lopen en vindt het erg lastig dat hij er nu niet voor mij is.
Maar zomaar de relatie opgeven wil ik ook niet als ik zou weten dat het niet aan de relatie lag maar aan de situatie. Maar soms lijkt het erop dat hij het niet durft uit te maken ofzo. En tegelijk lijkt het alsof ie bang is in wat ie mis gaat lopen door het wel uit te maken.
Ik weet ook dat ik weinig meer van hem moet vragen (hij ervaart dat als druk opleggen).
Hij vraagt wel eens wat er bij mij als persoon gebeurde toen ik overspannen was. Waar ik last van had. Hoe ik dat ervaren had etc. Hij geeft wel eens aan helemaal opgebrand te zijn. Zijn 'klachten' lijken daar ook wel (erg) op.
Kun je als je richting een overspannenheid aan het gaan bent minder interesse in je partner hebben? Afstand nemen? Overal aan twijfelen? Nergens meer zeker van zijn? En hoe kun je hier als partner van mee omgaan?
Ik kan uit mijn periode van overspannenheid dat niet meer (gelukkig) herinneren. Ik was toentertijd sowieso alleen (geen partner).
We zitten nu op een punt om een time out te nemen. Maar wat is hier wijsheid in? Wat kun je verwachten van een time out? Waar moet je rekening mee houden? Is een time out niet een stap naar een breakup?
Als hij misschien overspannen is, is een time out dan wel verstandig?
Loes76
 
Berichten: 1
Geregistreerd op: vr 04 mei 2018, 08:57

Re: Relatie loopt stroef

door Team PsyNed » vr 11 mei 2018, 07:58

Beste Loes76,

Wat ik lees in jouw bericht is enorm veel liefde en begrip. Ik vind het mooi om te lezen dat je zo veel om je partner geeft en je laat ook duidelijk merken dat je echt het beste voor hem en jullie wilt.

Ik denk dat deze situatie voor jullie beide ingewikkeld is. Jouw partner heeft nu veel aan zijn hoofd wat betreft zijn kinderen. Tevens heb jij 'dingen' aan je hoofd, geef je aan. Hierdoor is dit voor jullie beide een onrustige periode.

Iedereen gaat op een andere manier om met de zaken die hij/zij aan het hoofd heeft. De manier waarop je met deze zaken omgaat worden 'copingstrategieën' genoemd. Er bestaan 3 copingstrategieën, namelijk:

Probleemgerichte coping
De naam zegt het eigenlijk al, probleemgerichte coping houdt in dat je een oplossing voor het probleem zoekt door verandering aan te brengen in de situatie die stress of tegenslag veroorzaakt.

Emotiegerichte coping
Het probleem wordt opgelost door de onplezierige gevolgen van stress of tegenslagen te ontvluchten.

Responsgerichte coping
Is er op gericht om de gevolgen van een probleem of tegenslag te verminderen, door bijvoorbeeld meditatie.

Wellicht dat je een bepaalde vorm van coping herkent bij jouw partner? Wat in ieder geval bij elke vorm van coping geldt, is dat sociale steun erg goed helpt! Mijn tip is daarom om dit bespreekbaar te maken en steun te zoeken bij elkaar. Ga eens een avond samen zitten en leg alles op tafel, een goed gesprek samen kan jullie al een heel stuk verder helpen! Jullie kunnen erg goed praten samen, dus maak daar gebruik van!

Juist omdat sociale steun erg belangrijk is in deze periode voor jullie beide, zou ik het afraden om een time-out te nemen. Dit kan zorgen voor meer afstand en dat zou erg zonde zijn.

Ook heb ik een linkje gevonden waar je eventueel nog wat tips vandaan kan halen om met deze situatie om te gaan: https://www.thuisarts.nl/stress/ik-wil- ... met-stress

Ik wens jullie beide veel sterkte en steun toe in deze tijd!

Met vriendelijke groet,
Britt
PsyNed
Psychologen Nederland (Psyned) helpt dagelijks mensen door heel Nederland met het vinden van de beste hulp. Wij willen psychologie uit de taboesfeer halen en normaliseren, zodat mensen openlijk aan hun eigen mentale weerbaarheid kunnen werken.
Avatar gebruiker
Team PsyNed
 
Berichten: 169
Geregistreerd op: do 28 jul 2016, 13:06

Re: Relatie loopt stroef

door danielpaul » vr 13 jul 2018, 12:00

Maybe you can help, maybe I should just write this off of myself.
I do not really know anymore

Together with my girlfriend (now 18 years together) I especially had a desire to have children a few years ago.
She did not want to have a child, but she wanted to get involved in the story for fear of losing me.
Why I wanted a child, I thought about it for a long time.
I suspect that everyone around me got children and that is why I felt that this was what I had to do.

A year or so back I have learned that I am infertile and will never put my own child into the world.
My friend, of course, thought this was very bad for me.
A year later, now that I have processed it for a part, my wife started to have problems.
First become sad when they see children or pregnant women, then start to avoid them completely.
Then a huge anger to society that requires us to have children.
She went to a psychologist and after a few sessions she came to the conclusion that I pushed her over 3-4 years ago about
a child.

On this she has become so angry with the world and since I am a part of that world also on me.
I wanted a child, I forced it on her. She has made a place for it, and now she feels a loss.
Thanks to the lack, she is sad and I have felt that sorrow.
She still does not want children.

I feel bad, I had no idea that this would affect her, I told her this too.
I still like her as much as 18 years ago and would still go through a fire without hesitation for her.
I suspect she still likes to see me.
Yet she is hurt and wants space, and what is left free.

I want to give her the space to process this and I feel myself a monster because I pushed her through something like that.
But at the same time I have the feeling that I have to fight for her, must fight.
"Waiting" is so difficult:(

----------------------
Make your business online and working globally Stock management system and mobile app , Mobile Application in thunkable Android Application with admob intigiration.
danielpaul
 
Berichten: 2
Geregistreerd op: vr 13 jul 2018, 11:51


Keer terug naar Stel je relatie vraag aan onze relatie therapeut

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 2 gasten

NetJam - Web development