Beste,

Ik zal beginnen met een beeld van mezelf te schetsen zodat het hopelijk wat makkelijker is om tot een soort van oplossing te komen.

Ik ben een jongen van 20 jaar. Ik woon samen met mijn moeder en studeer. In mijn vrije tijd heb ik een studio waar mensen liedjes kunnen komen opnemen. Zeer sociaal ben ik niet. Ik ga wel graag uit maar ben zo onzeker om contacten te leggen, behalve als er wat drank is maar dat is ook geen oplossing natuurlijk.

Even terug in de tijd. Ik ben op mijn 7 jaar weggelopen bij men vader omdat ie me sloeg, sinds die dag heb ik nooit meer contact gehad met hem. Ik kom stilaan wel tot het besef dat je maar 1 vader hebt en dat je die kans niet mag laten liggen dus ik bereid me heel langzaamaan wel voor op een confrontatie.
Op school ging alles goed, goede punten, vrienden, een liefje hier en een liefje daar kortom een normale jeugd in mijn ogen. Maar op het einde van mijn secundair onderwijs zijn mijn vrienden beginnen wiet roken, en 'natuurlijk' doe je dan mee. In het begin was dit leuk, lekker samen spacen maar na een tijdje begon ik er heel slecht mee om te gaan. ik voelde me niet op men gemak, een soort claustrofobisch gevoel. alsof ik helemaal in mezelf kroop en geen weet meer wist met mezelf. Er kwam ook geen zinnig woord uit mij, als er al een woord uit me kwam. Nuja ik heb de wiet links laten liggen en gefocust op men hogere studies. Daar heb ik tijdens het uitgaan een meid leren kennen en al snel kwam er meer.

Mijn probleem speelt zich vooral af binnen de relatie dus ook is het hier handig al je een beeld krijgt van hoe de relatie in elkaar zit.

Ze zit op kot samen met haar beste vriendin. Zoals ik eerder al zei, we zijn er zeer snel aan begonnen. Ongeveer 2 maanden nadat we elkaar voor het eerst gezien hebben waren we samen. op zich niet zo erg want het klikt en we voelen ons goed bij elkaar.
na een week of twee was er onze eerste 'ruzie', laat ons zeggen een communicatiefout van mij en/of van haar. Ik ben heel koppig op bepaalde gebieden en krop de dingen dan liever op en probeer zelf naar een oplossing te zoeken terwijl ik het mezelf alleen maar moeilijker maak. De relatie verloopt sindsdien nog steeds op wolkjes met hier en daar wel weer zo'n situatie maar we hebben geleerd er over te praten.

Wat ik nu wil aanpakken, of welke vragen ik heb is wat moeilijker uit te leggen.

het komt er eigenlijk op neer dat wanneer iets raar klinkt vanuit mijn standpunt ik er vragen ga over beginnen te stellen en zo beland ik steeds in een vicieuze cirkel waardoor mijn vragen steeds erger worden en ik in mezelf bezig ben met voor -en tegenargumenten. Door die ruzietjes wat opzicht niets voorstelt is haar kotgenoot een afkeer voor mij beginnen krijgen, en om eerlijk te zijn, zoveel moet ik van ook niet weten momenteel. Ze ziet me liever gaan dan komen, ik denk dat ze bang is dat ik haar vriendin van haar wil afnemen terwijl mijn vriendin en ik daar duidelijke afspraken over hebben gemaakt. Dus wanneer ik op het kot zit bij men vriendin en haar vriendin is er ook wordt er amper een woord gezegd. Als er iets gezegd wordt dan komt het zo geforceerd over. Dus ik krijg heel hard het gevoel dat ik daar niet meer welkom ben maar wat kan ik doen? Ik kan toch niet meer afspreken met mijn vrienden wanneer haar vriendin er niet is? Ik kan praten met haar vriendin maar ze geeft me zo hard het gevoel dat ze er niet voor open staat en dan ben ik zelf te koppig om een gesprek aan te gaan.

==> probleem 1: de relatie tussen mij en de vriendin van mijn van mijn vriendin.

Iets anders nu.
Die stille momenten wanneer haar vriendin ook op kot is vinden nu ook meer en meer plaats wanneer ik alleen ben met mijn vriendin. Dan wordt er helemaal geen zinnig woord gezegd of dan is het een zinnetje of 2-3... Dan zit ik in mezelf te denken dat ik iets MOET gaan zeggen om die stilte te doorbreken maar dan is het ook weer zo geforceerd. Ik zeg niet dat er helemaal niets meer wordt gezegd, maar het naar elkaar groeien is sterk verminderd. Wanneer er dan vrienden van mijn vriendin zijn, zie ik precies iemand anders die plots wel dingen weet te zeggen of vragen tegen die vrienden dan. Dan denk ik heel vaak dat er geen sprake is van verliefdheid. Wanneer ik dat dan vertel tegen haar komt ze iedere keer met het antwoord "ik heb soms graag stille momenten, genieten van elkaar, elkaar strelen, vast nemen,..." maar als je op 1 meter van elkaar zit is er geen sprake van genieten toch? Nuja, wanneer we gaan slapen dan 'schiet ze wakker' als ik het zo mag zeggen. Plots wordt er veel verteld, veel gestreeld,... de avond eindigt heel vaak zonder kleren. wanneer 'dat' dan achter de rug is is het wel gezellig, vertelt ze lieve woordjes en heb ik het gevoel dat ik 'van' iemand ben. Maar dan begint het in men hoofd:"Waarom enkel actief zijn vlak voor, tijdens en net na de seks?, waarom niets zeggen op andere momenten? ben ik er gewoon voor de seks? waarom speelt ze dan mijn liefje?" maar op al die vragen komen dan antwoorden die het tegendeel bewijzen, ze heeft me onlangs voorgesteld aan heel haar familie, ik denk niet dat je dat met een seksvriend zou doen toch? Van de gedachte dat ik enkel goed ben voor de seks ben ik stilaan aan het afstappen maar het blijft er toch omdat het soms echt zo lijkt alsof ik niet meer ben, dat ik me enkel 'nuttig' kan maken voor die behoefte te bevredigen. Ook hier hebben we al een paar keer over gepraat en dan antwoordt ze " je weet toch dat dat niet zo is? Twijfel je nu nog steeds? ik zie je graag hoor". Dan stel ik dat ook weer in vraag in mezelf " ze kan toch dit hele gebeuren gaan faken,...."
Maar zoals ik al zei: het gaat beter op dat vlak.

==> probleem 2: mijn plaats binnen de relatie en de stiltes

Soms heb ik het gevoel dat ik paranoia ben omdat ik alles zo in vraag stel en niet gewoon alles op me af kan laten komen. Ik heb mezelf leren kennen het voorbije jaar en specifiek mijn slechte kanten binnen de relatie en ik heb het er zo moeilijk mee dat ik introvert ben, wanneer er vrienden van men vriendin zijn, ik niet weet wat ik moet zeggen en gans de avond stil ben. Dat ik koppig ben, besef dat ik koppig ben, maar nog veel te weinig zelf de eerste stap zet om die koppigheid te doorbreken. Men vriendin is ook zeer koppig, en in het begin als we ruzie hadden, konden we niet boos genoeg naar elkaar kijken, dat is al verbeterd door de koppigheid te doorbreken maar in mijn ogen nog niet voldoende van mijn kant dan. Heb ik al verteld hoe de ruzies ontstaan? Heel vaak omdat ik in een bepaalde situatie iets had 'verwacht' en dat is dan niet zo dan begin ik in men hoofd te flippen en boom: ik zwijg en zet een boos gezicht op. Ik wil dat dat stopt, het gaat al zoveel beter maar nog steeds, iedere week is het wel weer eens zo ver.

Ik vraag me ook vaker af of er nog sprake is van verliefdheid, interesse, passie, de zin om meer te weten van elkaar. Vaak lijkt het van niet, omdat ik gewoon mezelf dingen wijs maak. Ben ik zot? Paranoia? wil ik teveel controle hebben? Wil ik leven zoals in de films? Wat wil ik?

Ik heb al heel vaak aan opgeven gedacht, omdat ik haar geen pijn doe, maar mezelf. Mijn hoofd staat niet stil. Ik krijg er stress van, wordt prikkelbaar, wil zo ver mogelijk van haar zijn, maar wil nog meer dat ze bij me is.
Afstand is ook al ter sprake gebracht, niet in de zin van een pauze in te lassen maar "terug wat afstand maken zodat we blijer gaan zijn als we bij elkaar zijn", zijn haar woorden. Dan denk ik in mezelf: ben je niet blij genoeg dan wanneer je me ziet? en zo is de bal weer aan het rollen geslagen.
Het is dat denken, vooral negatief denken dat uit me moet, want onze relatie lijdt eronder.

Mijn excuses voor het laatste deel wat redelijk veel door elkaar is maar anders kan ik het niet echt verwoorden. Ik hoop dat je ongeveer een beeld hebt van waar ik mee zit.

Alvast bedankt!

Zoek je een goede relatietherapeut in Houten? Kijk dan even op: Relatietherapie Houten

dag Denker
uit je velen woorden blijkt voor mij hoeveel je denkt en dat is meestal niet voor niets. veel gedachten geeft meestal aan dat er heel wat gebeurtenissen onverwerkt zijn en dat er onbewuste emoties zijn. werk aan de winkel zou ik zo zeggen. naar wat je verteld heb je genoeg te verwerken uit je jeugd en ik zou daar eerst mee aan de slag gaan. neem een goeie therapeut, je zult dan opener worden en dat zal je huidige of toekomstige relatie zeer ten goede komen.
ik merk dat je heel goed naar jezelf kunt kijken en ook jezelf in de hand hebt. dat lees ik uit hoe je bent om gegaan met het wiet roken en ook dat je je realiseert dat je iets moet met de verbroken relatie met je vader. ik vermoed dat je gevoelig bent. deze ingredienten zullen je helpen om je menszijn te ontwikkelen en dat geeft zelfvertrouwen. wie zich zelf werkelijk kent kan op zichzelf rekenen en dat geeft zelfvertrouwen. de achterdocht zal dan verdwijnen. ik vermoed dat die achterdocht een rest is uit je historie met je vader en je moeder. ga lekker aan de slag met je zelf en je zult zien dat je leven een positieve wending kan nemen
succes joh en dank je voor je openheid.
het ga je goed
Therapie Amsterdam