verder gaan of niet

In dit forum kun je rechtstreeks vragen stellen aan onze relatie therapeuten. Je krijgt binnen 1 werkdag antwoord.
Forum regels
We proberen je eerste vraag binnen 5 werkdagen te beantwoorden. Probeer deze vraag zo helder en duidelijk mogelijk te stellen. Alle therapeuten werken op geheel vrijwillige basis mee aan dit forum, zelf hebben ze drukke praktijken dus hou er rekening mee dat vervolgvragen mogelijk pas later of zelfs geen antwoord meer krijgen.

15 december 2016 - Belangrijk: dit forum is in beheer van Psychologen Nederland. Wij helpen graag zoveel mogelijk mensen met inzicht krijgen in hun psyche en gevoelens en delen daarom soms de antwoorden op de hulpvragen op dit forum via onze blog. Als je hier een vraag post kan het zijn dat jouw vraag - uiteraard anoniem - behandeld wordt op onze blog op psyned.nl.

verder gaan of niet

door 2jc2107 » di 22 mei 2018, 08:21

Hallo,

Ik ben een 40 jarige man en we zijn nu 12 jaar getrouwd. Eigenlijk sinds het begin van ons huwelijk hebben we de nodige meningsverschillen, vaak resulterend in hevige ruzie, gehad. Nu lijkt het me vrij normaal dat je ups en downs hebt binnen een huwelijk maar de laatste tijd zit ik er steeds meer mee dan voorheen. Zoveel zelfs dat ik echt denk aan scheiden. Nu komt een ruzie natuurlijk altijd van beide kanten maar het is meer waaruit de ruzies ontstaan. Ik ben een vrij rustig iemand en word niet heel snel boos wanneer iets tegenzit of mij niet bevalt. Mijn vrouw daarentegen kan echt tekeer gaan om zaken waar ik echt geen begrip voor heb. Nu is dat haar goed recht alleen betrekt zij mij vaak bij dit soort zaken en projecteert zij haar kwaadheid dan vaak op mij en/of de kinderen. Ik zie ook echt in hun ogen dat ze op dat moment angst voor hun eigen moeder hebben. Dit breekt mijn hart. Ik ben geen perfecte man en/of vader, bij lange na niet, maar als ik haar vertel dat ook zij iets aan haar eigen gedrag kan doen, breekt pas echt de hel los. Zij wordt dan vaak fysiek en scheld mij de huid vol, vaak ook in het bijzijn van de kinderen. Ik weet echt niet meer wat ik moet doen. Een gesprek voeren over wat haar nu precies dwarszit is geen optie. Het ligt namelijk altijd aan een ander.

Natuurlijk wil ik haar altijd het voordeel van de twijfel geven maar ik zie dat ze bijv. ook heel veel ruzie heeft met mensen uit haar directe omgeving. Zo heeft ze onlangs knallende ruzie met haar moeder gehad. Ik ben hier bij aanwezig geweest en om eerlijk te zijn geef ik haar moeder gelijk. Die werd namelijk boos omdat mijn vrouw tegen haar begon te schreeuwen om iets waarbij dat totaal onnodig was. Haar geraas heeft toen dus gezorgd voor een boze reactie van haar moeder. Mijn vrouw was hier niet blij mee maar zij is toch echt degene die in eerste instantie de controle over haarzelf verliest. Zij begrijpt en accepteert niet dat iemand boos reageert op een uitspatting van haar. Hierna heeft zij vervolgens nog even de laptop door de kamer gesmeten waar ze dan heel lacherig over doet zodra ze wat is afgekoeld.

We hebben zelfs al 2 keer de politie aan de deur gehad waarvan 1 keer zelfs een vuurwapen op mij gericht is omdat ik haar mishandeld zou hebben. De waarheid is echter dat zij mij op die bewuste middag een paar klappen heeft gegeven op het parkeerterrein waarbij ik mij enkel verweerd heb. Ik heb haar niet geslagen, zij heeft dit ook verklaard tegen de politie. Nu heeft zij niet de politie gebeld en wil ik dit ook niet in haar schoenen schuiven maar de manier waarop ze het voorval weg heeft gewuift vond ik erg egoistisch. Het was meer zo van: waar bemoeien ze zich mee? Hier laat zij dus het feit dat de politie is verwittigd door een buurtbewoner omdat die vanaf een afstand 2 mensen elkaar te lijf zagen gaan, waarbij de waarheid is dat zij mij te lijf ging en niet andersom, compleet buiten beschouwing. Er is dus onterecht een vuurwapen op mij gericht maar mijn vrouw toonde hierbij geen schrijntje spijt en dit terwijl zij donders goed weet dat ik haar niet heb geslagen. Zij zegt dan simpelweg dat het door mij komt omdat ik haar in eerste instantie kwaad heb gemaakt en dat ik het dus over mezelf heb afgeroepen. Ik ben echt radeloos, het is dikwijls echt denigrerend hoe haar naasten door haar behandeld worden. Ik weet dat het lijkt dat ik mezelf in bescherming neem en doe alsof het altijd aan haar ligt en dat mij niets te verwijten valt. Natuurlijk heb ik ook mijn tekortkomingen maar in mijn ogen is aanpassen aan elkaar het belangerijkste in een relatie maar nogmaals haar karakter heeft hier geen ruimte voor en zij lijkt ook niet bereid om zelf een stapje terug te doen.

Ook qua karakter botsen we steeds meer. Als ik bijv. geen cadeautje voor haar heb op Valentijnsdag, omdat onze financiele situatie er niet naar is, maar enkel een bos bloemen meebreng krijg ik vaak een reactie van: is dit alles? Wat ben ik toch een zielige vrouw. Dit had ik moeten weten voordat we trouwden.
En dan te bedenken dat zij eigenlijk nooit iets voor mij gekocht heeft. Ik maak daar overigens geen probleem van aangezien ik dat niet zo belangerijk vind. Als wij als gezin gewoon gezellig aan tafel kunnen zitten vind ik het prima. Ik weet dat ik vooral voorbeelden gebruik maar zo kan men denk ik het beste een voorstelling maken van hoe het er aan toe gaat. Zo ook weer tijdens Pinksteren. Na een dagje uit met de kinderen zijn wij richting huis vertrokken. Dit was dik 2 uur rijden. Mijn vrouw kreeg plotseling knallende hoofdpijn op de terugweg waarbij ik heb voorgesteld om langs een pompstation te gaan om aspirines te kopen. Vervolgens is zij gaan slapen althans zo leek het. Op een gegeven moment kon zij het niet meer aan en zijn we dus gestopt voor medicijnen. Na deze ingenomen te hebben zijn we nog even gebleven voor wat frisse lucht. Mijn dochter van 9 vroeg toen aan haar moeder of het wel ging en of zij haar schouders kon masseren. Kort daarna was het weer gelijk raak. Mijn vrouw werd weer boos op mij omdat ik dit niet had aangeboden en dat zij niet begreep dat haar eigen man zo laconiek reageert op haar lichamelijke toestand. Hierop heb ik gezegd dat ik dacht dat ze hoofdpijn had en dat het inderdaad niet in me was opgekomen om haar schouders te masseren. Het punt echter is dat wanneer ik haar schouders wel gemasseerd zou hebben en mijn dochter over bijv. een voetmassage was begonnen dat ze dan precies hetzelfde gezegd zou hebben. Ik kan het in haar ogen dus nooit goed doen, er is altijd wel wat. Wat moet ik doen? De hoop dat dit verbetert wordt voor mij met de dag minder en minder alhoewel ik nog steeds hoop op een goede afloop alleen weet ik echt niet hoe ik dit moet aanpakken.

Alvast bedankt voor juliie reacties!!
2jc2107
 
Berichten: 1
Geregistreerd op: di 22 mei 2018, 07:53

Re: verder gaan of niet

door Team PsyNed » vr 25 mei 2018, 08:56

Beste 2jc2107,

Wat goed dat je besloten hebt om raad te zoeken bij deze situatie. Zoals je het omschrijft komt het op mij over alsof jij je in een aardig complexe relatie bevindt.

Je geeft aan 12 jaar getrouwd te zijn met je vrouw, maar het gevoel te hebben in de relatie nooit iets goed te doen. Dit alleen al lijkt me een lastige situatie, omdat je in een relatie natuurlijk altijd je best doet om het samen goed te hebben. In je verhaal schets je verschillende situaties waarin je moeite doet voor de relatie en/of je best doet voor het welbevinden van je vrouw, maar dat dit bij haar niet goed binnenkomt. Erg zonde natuurlijk, want je intenties liggen zo te lezen wel goed. Dat je daarnaast ook aangeeft dat er vanuit haar kant niet zo hard wordt gewerkt is jammer om te lezen. Relaties gaan uiteindelijk om een balans en het is daarbij erg belangrijk dat beide partijen er aan werken om de relatie fijn te houden. Wanneer deze balans er niet is, kan dit een teken zijn dat het nodig is om in therapie te gaan om beiden weer met een frisse blik aan de relatie te werken.

Echter lees ik ook dat je vrouw vaak last heeft van boze buien waarbij lichamelijke agressie (dan wel naar jou, of naar voorwerpen) geen uitzondering (meer) is. Agressie in een relatie is nooit prettig, maar wanneer deze agressie ook lichamelijk wordt begint dit serieuzer te worden. Ook het feit dat de politie hier al meerdere keren bij betrokken is geraakt, is natuurlijk niet niks. Ook schrijf je dat deze uitbarstingen voor kunnen komen waar jullie kinderen bij zijn en dat zij hier angstig van worden. Natuurlijk is deze reactie erg begrijpelijk, want het is heftig om je moeder zo woedend te zien. Wanneer er sprake is van geweld gaan bij mij persoonlijk wel de alarmbellen rinkelen, en wil ik je ook op het hart drukken om goed op je eigen veiligheid te letten en die van jullie kinderen. Ik lees dat het er al meerdere keren heftig aan toe is gegaan, en dat is voor mij een serieus teken dat er actie ondernomen moet worden. Ik begrijp je twijfels en afwegingen heel goed, maar veiligheid gaat natuurlijk gaat voorop. Stichting Zijweg en Korrelatie zijn beide instanties met informatie en voorziening betreffende huiselijk geweld en ik zou je dan ook zeker willen aanraden hier advies in te winnen.

Ik wens je veel succes en sterkte!

Groetjes,

Lonneke
Team PsyNed
Psychologen Nederland (Psyned) helpt dagelijks mensen door heel Nederland met het vinden van de beste hulp. Wij willen psychologie uit de taboesfeer halen en normaliseren, zodat mensen openlijk aan hun eigen mentale weerbaarheid kunnen werken.
Avatar gebruiker
Team PsyNed
 
Berichten: 169
Geregistreerd op: do 28 jul 2016, 13:06


Keer terug naar Stel je relatie vraag aan onze relatie therapeut

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 9 gasten

NetJam - Web development