Ik heb net een relatie achter de rug van drie jaar.
In deze 3 jaar heb ik geprobeerd een band op te bouwen met de dochter van mijn partner.
Echter ging dit zeer moeizaam. Dit was ook een van de redenen dat onze relatie beeindigd is.

Bij mijn partner had ik totaal geen moeite met intimiteit, maar bij haar dochter wel (10jr oud).
Mijn partner vond het heel belangrijk dat haar dochter veel geknuffeld werd, maar op de een of andere manier blokkeer ik daar steeds in en ben ik afstandelijk.

Vindt het zelf ook heel belangrijk, maar heb deze intimiteit zelf in het verleden nooit gekend.
Kan dit een oorzaak zijn hiervan?

Kan ik dit ook verwachten als ik zelf kinderen krijg of is dat toch anders?
(Mijn vriendin zei altijd dat dat niks uit zou moeten maken en dat zoiets gewoon in je zit of niet).

Is hier wat aan te doen? Want heb zo keer op keer ook het gevoel dat ik tekortschiet.

Zoek je een goede relatietherapeut in Delft? Kijk dan even op: Relatietherapie Delft

Beste Shrek,

Elk mens zit wat betreft het beleven, het uiten van intimiteit anders in elkaar. Hier gaat het niet over ‘goed’ of ‘slecht’, of over tekortschieten of niet. Natuurlijk wil je graag het beste geven aan kinderen. Maar als je jezelf forceert om te knuffelen overschrijd je je eigen grenzen. Dat voelt een kind ook. En zo blokkeert het, zoals je beschrijft. Ik vind het moedig en getuigen van veel liefde dat je het steeds weer opnieuw probeerde. Vergeef jezelf alsjeblieft dat het niet ‘gelukt’ is. Het is niet jouw schuld, je gaf wat je op dat moment had.
Ik vind het ook heel mooi van je dat je kunt voelen dat je zelf weinig intimiteit gekend hebt en misschien vind je dat ook wel een gemis. Mensen kunnen later in hun leven absoluut ontwikkelen, dus het is niet zo dat iets nu eenmaal voor het leven ‘in je zit’. (dan hadden wij therapeuten geen werk meer ). Het zegt ook helemaal niets over hoe je met je eigen kinderen zal zijn, echt niet.
Het lijkt me heel goed dat je eens gaat praten met iemand, een therapeut die samen met jou op een liefdevolle manier kijkt naar hoe jij zelf bent grootgebracht en wat je zou kunnen leren op het gebied van intimiteit. Misschien heb je je eigen gemis weggestopt en is het goed om dit eens te gaan onderzoeken. Het kan een intens proces zijn. Zoek een therapeut waarmee het klikt en die niet teveel ‘cognitief’ (met het hoofd) werkt, maar iemand die op de diepere laag werkt. Veel liefde (vooral voor jezelf) gewenst, hartelijke groet

Petra van der Heiden
Relatietherapie Gooi

Bedankt voor de snelle reactie!

Ben ook al op zoek naar een professional om deze (en andere) eigenschappen eens onder de loep te nemen.
Maar eerst heb ik het internet eens afgestruind om te kijken of dit vaker voorkomt en misschien te zien hoe anderen hiermee omgaan.

Heb anderhalf jaar geleden al een poging gedaan om hulp te zoeken.
Zat toen al met mezelf in de knoop, omdat ik het maar niet kon bevatten dat dit maar niet wil lukken en zulke verwijten krijgen van je partner is niet bepaald goed voor je zelfvertrouwen.
(Maar er speelden nog meer dingen toen)...

Voelde me steeds zo tekortgeschoten ten opzichte van mijn partner, maar ook ten opzichte van haar dochter natuurlijk.
Mede omdat die kleine meid ook totaal geen band met haar vader heeft en helemaal niet graag naar hem toe gaat (En dat nu dus ook bijna niet meer doet).

Dus zou het voor mij ook juist iets makkelijker moeten zijn om een band met haar te krijgen.
Een kind heeft tenslotte behoefte aan een vaderfiguur niet?

Is gewoon zo ontzettend frustrerend af en toe...

Maar zoals je aangeeft is het inderdaad belangrijk een klik te hebben met je psycholoog.
Dit had ik toen dus absoluut niet, waardoor ik na enkele gesprekken afhaakte.

Moet ik nog ergens op letten bij het zoeken naar een psycholoog hiervoor?
Of is het een kwestie van gesprekken voeren met een paar verschillende psychologen.
Zal er toch achter moeten komen of die klik er is.

Alvast bedankt voor je reactie.

groetjes