Vriendin met burn-out wil geen intimiteit

In dit forum kun je rechtstreeks vragen stellen aan onze relatie therapeuten. Je krijgt binnen 1 werkdag antwoord.
Forum regels
We proberen je eerste vraag binnen 5 werkdagen te beantwoorden. Probeer deze vraag zo helder en duidelijk mogelijk te stellen. Alle therapeuten werken op geheel vrijwillige basis mee aan dit forum, zelf hebben ze drukke praktijken dus hou er rekening mee dat vervolgvragen mogelijk pas later of zelfs geen antwoord meer krijgen.

15 december 2016 - Belangrijk: dit forum is in beheer van Psychologen Nederland. Wij helpen graag zoveel mogelijk mensen met inzicht krijgen in hun psyche en gevoelens en delen daarom soms de antwoorden op de hulpvragen op dit forum via onze blog. Als je hier een vraag post kan het zijn dat jouw vraag - uiteraard anoniem - behandeld wordt op onze blog op psyned.nl.

Vriendin met burn-out wil geen intimiteit

door rugby0303 » di 12 feb 2019, 13:52

Mijn vriendin en ik zijn ondertussen een klein 2 jaartjes samen. Zij heeft besloten na haar 30ste een carriereswitch te doen en op de politieacademie te starten. Al goed en wel, de eerste 3-4 maanden ging met vallen en opstaan best goed voor iemand die nog nooit heeft moeten studeren. Mijn vriendin is bakker van opleiding. Plots moet ze wetteksten analyseren en begrijpen.

Zoals gezegd ging alles goed.. tot ze haar eerste examens moest afleggen.. toen begon haar faalangst naar boven te komen. Met alle gevolgen van dien. Ook haar zelfvertrouwen ging met het moment steeds omlaag. Ze voelde zich niet meer bekwaam voor de opleiding. Ik heb haar door dik en dun proberen te steunen hierin, haar nachten lang tot in de vroege uurtjes geholpen om te studeren, verslagen geschreven, powerpoints gemaakt samen met haar. Af en toe een sweet escape gepland, om haar zinnen te verzetten.

Maar begin november merkte ik dat ze er volledig aan onderdoor begon te gaan. Ik heb haar hier over aangesproken, dat het tijd is om hulp te zoeken, gezien ze alle vakjes van een burn-out kon afvinken.. maakte ik me enorm veel zorgen. Met enorm veel protest weigerde ze hulp te zoeken. Ze zat constant vol met stress en dit begon zich ook te uiten op onze relatie. Ik kon niets goed meer doen, het minste wat slecht aankwam bij haar werd opgeblazen tot epische proporties. Ik voelde mij diep ongelukkig, omdat ik deels ook wist dat ze zelf niet gelukkig is en de keuze om te stoppen met de opleiding niet durft te maken.

Ik heb haar uiteindelijk voor de feestdagen aangesproken dat ik diep ongelukkig word van deze situatie tussen ons. Dat al de schoolstress ook effect heeft op onze relatie en dat de spanning die in huis heerst niet aangenaam is om te leven. En hoe we dit kunnen oplossen. Long story short, kwam hier ruzie van. Onze relatie zat in een dipje en we zagen geen uitweg. Zij wou zich focussen op school en kon relatiedrama missen als kiespijn. Ze is uiteindelijk enkele dagen bij haar ouders gaan logeren. Mede om de situatie te herzien en na te denken.
Na enkele dagen belde ze me met de vraag om te praten, om te vragen of ik haar een tweede kans kon geven.. Dat heb ik dan ook gedaan, omdat zij de vrouw van mij leven is..

Ik zie vooruitgang, ze werkt aan haar problemen. Ze krijgt stress management bij de therapeut… Enkel verstijft ze helemaal als ik intiem wil zijn met haar. Alle pogingen tot seks of intimiteit worden afgeblokt. Om even de situatie te schetsen wil ik duidelijk maken dat sinds ze in haar spiraal van stress en faalangst is belandt, dat haar libido verschrikkelijk omlaag is gegaan en alle initiatief langs mijn kant moest komen. Maar nu hebben we een dieptepunt bereikt.
Ik merk dat ik zelfs geen initiatief durf te nemen, omdat ik schrik heb om afgewezen te worden enerzijds en anderzijds nog meer druk op haar schouders te leggen voor iets waar ze zich nu niet op kan focussen; seks. Seks is het minste van haar zorgen voor het moment, met stages en examens voor de deur.

Ik voel me zo’n verschrikkelijk egoistische rotzak, omdat ik seksueel gefrustreerd ben. Ik hunker elke avond naar haar, als ik in bed lig langs haar, als ik in de zetel lig te knuffelen met haar.. maar telkens als ik het onderwerp wil aanhalen, slik ik het weg. Uit schrik om haar te kwetsen, nog meer druk op haar schouders te leggen, maar ook om afgewezen te worden. En toch voel ik dat ik een gesprek nodig heb hierover, met haar en niet met vrienden of een therapeut..

Maar hoe benader je iemand die al zoveel last op haar schouders meedraagt? Over zoiets pietlullig?
Ik wil weten dat mijn vriendin ook verlangt naar mij, maar dat gevoel heb ik totaal niet. En ik voel me hier verschrikkelijk slecht door… Ik zit constant in een dilemma: het haar zeggen of wachten tot de opleiding en de stress voorbij zijn..

Ik begin me radeloos te voelen… geduld is het enige wat ik kan tonen, maar ook mijn geduld begint stilaan op te geraken.

Hoe benader ik haar zonder haar nog meer stress te bezorgen? Ik vind dit niet de juiste timing omdat ze zich moet focussen op haar examens, maar ergens knaagt dit ook aan mij...
rugby0303
 
Berichten: 1
Geregistreerd op: di 12 feb 2019, 13:28

Keer terug naar Stel je relatie vraag aan onze relatie therapeut

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 3 gasten

NetJam - Web development