Ik weet niet wat ik moet doen

In dit forum kun je rechtstreeks vragen stellen aan onze relatie therapeuten. Je krijgt binnen 1 werkdag antwoord.
Forum regels
We proberen je eerste vraag binnen 5 werkdagen te beantwoorden. Probeer deze vraag zo helder en duidelijk mogelijk te stellen. Alle therapeuten werken op geheel vrijwillige basis mee aan dit forum, zelf hebben ze drukke praktijken dus hou er rekening mee dat vervolgvragen mogelijk pas later of zelfs geen antwoord meer krijgen.

15 december 2016 - Belangrijk: dit forum is in beheer van Psychologen Nederland. Wij helpen graag zoveel mogelijk mensen met inzicht krijgen in hun psyche en gevoelens en delen daarom soms de antwoorden op de hulpvragen op dit forum via onze blog. Als je hier een vraag post kan het zijn dat jouw vraag - uiteraard anoniem - behandeld wordt op onze blog op psyned.nl.

Ik weet niet wat ik moet doen

door Somebodyx » ma 07 okt 2019, 07:45

Hallo,
Ik probeer mijn verhaal zo goed mogelijk te formuleren. Ik hoop dat het zo wat duidelijker word.

Ik ben momenteel 5 jaar samen met mijn vriend (mijn man nu) en we hebben samen met zijn tweeën een prettige relatie. We vinden dezelfde dingen leuk om te doen en kunnen onszelf zijn bij elkaar. Toch zijn er een aantal situaties die het lastig maken waardoor we momenteel veel ruzie hebben.

Toen ik hem 5 jaar geleden op het vakantiewerk ontmoette stonden we er niet bij stil dat het lastig werd dat we ver uit elkaar woonde (1 uur en een kwartier). Hij was 5 jaar ouder (ik was nog vrij jong) en had een half jaar geen studie dus hij trok vrij snel bij mij en mijn ouders in. Best leuke jaren gehad en tussen hem en mijn ouders klikte het ook wel, maar na 3,5 jaar wilde we toch echt ons eigen plekje. Dit was niet makkelijk om een sociale huurwoning te vinden. Ik stond nog maar 3 jaar ingeschreven en dat was verre van voldoende. Met goede moed begonnen we aan een antikraak woning in mijn woonplaats. We waren daar erg gelukkig en als het even mee zat konden we er iets van 3 jaar in hadden ze ons verteld.

Omdat we het zo goed naar ons zin hadden en het gevoel hadden gesetteld te zijn besloten we de grote wens van mijn vriend (en ook wel van mij) in vervulling te laten komen. We wilden gaan trouwen. We begonnen met plannen maar onze wensen lagen wel wat uit elkaar. Hij wilde het liefst alles klein houden met alleen de ouders. Dit komt omdat hij erg prikkelgevoelig is (autistisch) en het liefst niet te veel mensen om zich heen wilt hebben tegelijkertijd. Dit vond ik lastig omdat mijn familie best groot is en ik heel hecht ben met ze. Dus hadden we een compromis gesloten. We deden de opas en omas erbij van mij en de zussen van hem, zodat we op 21 mensen kwamen voor de ceremonie. Later op het feest zou iedereen komen. Het feest zou hij dan voor mij doen, omdat dit hoefde voor hem.

Enthousiast als ik was vertelde ik het mijn ouders en die pakte het verbazingwekkend goed op. Ze stonden achter ons wat onze keuze ook was. Later begon dit toch te knagen want dat zou betekenen dat mijn tante (zus moeder) en oom (broer vader) niet konden komen op de ceremonie. Er heerste een gespannen sfeer en ze waren het duidelijk er niet mee eens. Ik zei dat ik een compromis had gesloten en dat het onze bruiloft was en niet van mij alleen.

Helaas kregen we na 5 maanden te horen dat het huis gesloopt ging worden over een maand en er heerste paniek. Er was al een tegenslag waarin mijn vriend zijn opleiding niet kon afmaken
omdat zijn gehoor achteruit ging waar hij al heel zijn leven last van had (dit ging gepaard met een operatie en herstel daarvan maar is helaas niet verbeterd)
We gingen opnieuw huizen kijken maar helaas lukte het ons niet om een nieuw huis te vinden. We moesten terug naar mijn ouders waarbij we wel goed ontvangen werden. De spanning heerste er wel maar het was stabiel...
Nu kwam er ook nog bij dat mijn werk failliet dreigde te gaan dus ik zat helemaal niet goed in mijn vel.

Op een avond werd alles anders. Mijn vriend kwam me ophalen van het werk en had tranen in zijn ogen. Ik wist dat het goed mis was. De grond zakte letterlijk van mijn voeten vandaan.
Mijn vader en hij hadden een heftige ruzie gehad waarin van alles werd gezegd. Dat hij niet deugde, mij niet gelukkig maakte en dat dit niet is wat zijn dochter wilde wat de bruiloft betreft. Dat hij nu geen baan had en dat hij daar wel voor moest gaan zorgen. Er kwamen nog ergere bedreigingen bij dat als hij het waagde zijn dochter ongelukkig te maken hij hem wel onder de grond zou stoppen en dat soort vreselijke dingen.
Ik ben naar huis gegaan en de confrontatie aangegaan maar dat ging vooral over de bruiloft. Hij heeft zelfs gezegd dat hij niet zou komen als dit zo door ging. Het was heel heftig.
Ik smeekte op dat moment mn vriend of hij gewoon normaal kon doen tegen mijn vader om verdere confrontatie te vermijden. Dit was zo egoistisch van mij (omdat ik zo slecht in mn vel zat). En dit deed hij.

Hij wilde mij niet kwijt en samen in een café hebben we gepraat hoe het nou verder moest. Hij wilde graag terug naar zijn woonplek maar was bang dat hij mij dan kwijtraakte. Uiteindelijk heeft hij de stap gezet door te zeggen dat we ooms en tantes toch gingen uitnodigen. Mits de rest wel ging volgens onze manier en anders zou er overlegd worden.

We gingen naar huis en mijn vader heeft toen sorry gezegd tegen mijn vriend. Dit heeft hij voor mij aanvaard maar eigenlijk was hij er nog niet klaar mee. Mijn vader wilde dit niet tussen ons laten komen maar het was helaas al een beetje te laat met alles wat er gebeurd was. Toen we vertelde dat we het aantal gasten hadden uitgebreid was iedereen heel blij, maar het was op deze manier niet de bedoeling.

Ik kreeg een nieuwe baan in de buurt van zijn woonplaats en dat zou over een paar maanden starten. Mijn oude werk ging uiteindelijk failliet. We kregen daar makkelijker een eigen huis omdat mn vriend daar langer stond ingeschreven.

De bruiloft is een mooie dag geweest gelukkig maar toch blijft het gevoel wat er toen is gebeurd zitten. Mijn vriend wil liever niet meer terug naar mijn woonplaats en is nog altijd doodsbang dat hij mij niet gelukkig maakt in mijn vaders ogen. Ik baal er zelf vooral van dat als ik ruzie heb met mijn vriend ik nooit mijn verhaal kwijt kan aan mijn ouders omdat ze hem dan gelijk in een negatief daglicht zetten. Voor hun is hij altijd het aanhangsel geweest maar ik wou dat ze hem als een los individu zagen. Dat ze hem niet voorbij lopen in zijn wensen. Dat ze inzien dat ik gelukkig kan zijn als ze ook aan hem denken. Ik weet niet hoe ik deze band moet herstellen. Ik kan de confrontatie gewoon niet aan met mijn vader, omdat hij ontzettend emotioneel kan reageren. Ik ben bang dat het alleen maar erger word.
Somebodyx
 
Berichten: 1
Geregistreerd op: zo 06 okt 2019, 22:12

Re: Ik weet niet wat ik moet doen

door Beheerder » di 12 nov 2019, 14:29

Beste Somebodyx,

Als aller eerst, dankjewel voor het uitgebreide verhaal over de situatie waarin jij nu zit. Het is een moeilijke situatie. En ik begrijp dat je niet weet hoe je hier het beste mee om kan gaan.

Jullie hebben een tijdje bij je ouders gewoond, daarna een anti kraak woning, weer terug bij je ouders en nu in de woonplaats van je vriend. Ondertussen ging je werk nog failliet, maar heb je gelukkig wel een nieuwe baan en kon je vriend zijn studie niet afmaken. Je geeft aan dat jij en je vriend niet op één lijn zaten wat betreft de bruiloft, maar dat jouw vriend hierin een compromis heeft gesloten. Deze compromis is gesloten naar aanleiding van een gesprek tussen jouw vader en vriend. Hoe is dit zo geëscaleerd? Hebben jullie hier wel eens over gesproken met zijn drie? Je vriend aanvaarde de excuses van je vader, maar wilde dit eigenlijk nog niet doen en je vader wilde deze issue niet tussen jullie in laten komen. Zoals je nu omschrijft is dit nog best een grote issue in jullie leven.

Ik vind het fijn om te horen dat de bruiloft een mooie dag is geweest. Ik begrijp dat het gevoel wat je hiervoor had, niet zo maar weg is en dat je nog steeds rekening ermee houdt. Ik vind het jammer om te horen dat je het gevoel hebt dat je niet terecht kan bij je ouders over de problemen met je man. Ik begrijp overigens wel waar deze gedachtegang vandaan komt. Misschien is het goed om het gesprek hierover aan te gaan met je ouders. Geef aan dat je je niet prettig voelt om dit soort dingen met hun te bespreken, wat je erg moeilijk vindt. Het is ook lastig om hier het gesprek over aan te gaan, maar ik denk wel dat dit een goed begin is om naar een oplossing toe te werken.

Mocht je het niet durven om zelf het gesprek aan te gaan, kan je hier ook over samen met je vader in therapie gaan. Een relatietherapeut kan jullie helpen om met elkaar in gesprek te gaan en elkaar te begrijpen. Misschien kan jouw vader jou beter begrijpen, wanneer hij meer inzicht heeft in jouw gedachtegang én natuurlijk andersom!

Je kan even op onze site kijken www.psyned.nl of je kan me even bellen als dit iets is wat je wil. Het nummer is 085 401 47 21.

Ik hoor het graag!

Ik wens je in ieder geval veel sterkte in deze situatie.

Hartelijke groet,
Team PsyNed
(Melissa)
Beheerder
Beheerder
 
Berichten: 250
Geregistreerd op: za 22 aug 2009, 10:40


Keer terug naar Stel je relatie vraag aan onze relatie therapeut

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 9 gasten

cron
NetJam - Web development