hallo,

Na bijna twee jaar heeft mijn vriend op oudjaarsdag een punt achter onze relatie gezet. We waren voor een paar dagen naar Hamburg, met zijn broer en een aantal vrienden. We waren uit geweest en allebei een beetje dronken. Toen we terug kwamen op het adres waar we overnachtten kregen we ruzie. Ik was erg overstuur en begon te huilen, mijn (toenmalige) vriend zei dat ik moest stoppen omdat iedereen lag te slapen. Hierdoor voelde ik me erg gekwetst. Ik pakte mijn spullen en begon naar het station te lopen. mijn ex rende achter mij aan en smeekte me om terug te komen, maar ik liep door. Hij zei dat hij mee ging en zijn spullen ging pakken, toen hij terug kwam vertelde hij me dat het over was en dat hij al een maand niet meer verliefd was.
Vervolgens is hij toch met mij mee gegaan en heb ik hem zes uur aan één stuk door gesmeekt om niet bij me weg te gaan (verkeerd begin ik weet het).
Die avond heeft hij meteen mijn spullen bij mij afgegooid, we zouden eigenlijk een film kijken en hij zou bij mij blijven slapen (hij wilde niet dat ik alleen was).
Ik probeerde te praten maar dat lukte niet echt, ik kreeg vrij weinig response (hij lag half te slapen). Toen zei ik dat het beter was als we geen film keken, ik stuurde hem naar huis (fout nummer 2 denk ik)
De daarop volgende dagen heb ik redelijk veel contact gezocht, ik haalde hem een paar dagen later over om met mij af te spreken (weer om een film te kijken, hij wilde graag vrienden zijn, stom idee) Deze ontmoeting liep erg uit de hand, ik probeerde hem te zoenen, dat viel niet goed en hij wilde weg gaan. Ik blokkeerde de deur en was erg hysterisch (stom stom stom).
Daarna ben ik een aantal dagen naar mijn zus gegaan, waar ik een klein beetje tot rust kwam. Het weekend daarop ging ik weer naar mijn ex toe, om mijn laatste spullen op te halen. Deze ontmoeting verliep wat beter, we praatten rustig en wat luchtiger. De daarop volgende dagen hadden we regelmatig contact, we belde soms uren en deden spelletjes (via internet), we hadden al een paar dagen ingepland om af te spreken. Tot ik op een gegeven moment zei dat ik het idee had dat hij me aan het lijntje hield, ik zei dat hij na moest denken en duidelijk moest zijn tegen mij over wat hij wilde (alweer stom).
Vervolgens hadden we een aantal dagen geen contact, tot ik hem op een gegeven moment belde. Ik bood mijn excuses aan en zei dat ik wel graag vrienden wilde zijn, dat hij maar de tijd moest nemen om na te denken. Toen kwam alles los, hij vertelde me alles wat hem dwars zat over onze relatie (dit had hij hiervoor nog nooit gedaan, hij was niet eens in staat de kleinste ergernis te uiten).
Hij vertelde me dat hij niet tegen de discussies kon, hij kon er niet tegen dat ik altijd ‘won’ en doorging tot hij “door het stof ging”. Ik heb sterk de behoefte om dingen uit te praten en alles uit te pluizen tot het 100% duidelijk is, hij heeft erg veel moeite met praten. Op het moment dat het net iets te heftig werd klapte hij dicht, dan ging ik hem pushen om te praten. Ik ging vaak veel te lang door, soms begon hij letterlijk te beven van de spanning.
Ik verwachte nooit van hem dat hij door het stof ging, ik verwachte dat hij zijn gevoelens uitte. Ik pakte dit alleen helemaal verkeerd aan.
Hij wist niet of hij een vriendschap nog wel zag zitten. De daarop volgende dagen heb ik een aantal mails gestuurd, hij reageerde hier niet op. Op een gegeven moment sprak ik hem even (via internet). Ik legde uit dat het niet mijn bedoeling was hem af te schrikken met de mails, ik bood mijn excuses aan. Hij zei op zijn beurt dat het niets uit maakte en dat hij de mails zelfs wel lief vond.
We spraken af om samen te gaan schaatsen. Ik zat al weer een stuk beter in mijn vel, ik had een tijdje oxazepam geslikt om wat te kalmeren en had blijkbaar een vitamine D tekort, waardoor ik erg veel last had van een winterdepressie (dit verklaart denk ik ook voor een groot deel de spanning en de vele ruzies in de laatste periode van mijn relatie). Ik kreeg vitamine-D supplementen waardoor ik me vrij snel veel beter voelde. Op mijn werk begon ik weer meer met mijn collega’s te praten, ook zocht ik contact met wat oude vrienden (tijdens mijn relatie waren al deze contacten verwaterd, ik had eigenlijk niemand meer). Ik schreef me in bij een datingsite, daar ontmoete ik iemand en we spraken af. Het was heel gezellig en ik besloot dat ik door moest met mijn leven, dus ik sprak met hem af op de dag dat ik eigenlijk mijn ex zou zien. Een aantal dagen later kreeg ik hier spijt van. Ik besefte dat ik nog lang niet over mijn ex heen was en dat ik het alleen maar probeerde te verdringen. Een aantal dagen later sprak ik met mijn ex af om zijn spullen terug te geven. We besloten wat te gaan drinken en het was heel gezellig.
Ook gaf hij mij chocolade (chocolade die ik altijd at en die hij, toen we nog iets hadden, wel vaker voor mij haalde). Dit vond ik erg verwarrend.
De daarop volgende dagen smste en belde ik hem een paar keer, zijn reactie was steeds erg kortaf. Hij was net begonnen aan zijn stage en had het daar erg druk mee, hij moest elke dag veel reizen en had niet veel tijd over.
Vandaag besloot ik hem op te wachten op het station en hem te vertellen dat ik van hem hou.
Toen hij me zag keek hij een beetje verward, hij lachte een beetje nerveus. Ik vertelde hem dat ik van hem hou en dat ik het graag nog een keer wil proberen. Op een gegeven moment zoende we bijna, hij zei dat hij dat niet kon doen, dat het niet meer kon werken en dat hij me alleen maar meer zou kwetsen. Ik vertelde dat ik dacht dat dat niet zo was en dat hij gewoon moest doen wat hij voelde. We zoende (erg gepassioneerd) tot hij op een gegeven moment (weer) zei dat het echt niet meer kon werken. Ik vroeg hem waarom en hij zei dat er iets stuk gegaan was wat niet meer gemaakt kon worden, dat hij de afgelopen maanden helemaal niet meer met mij durfde te praten. Vervolgens heb ik geprobeerd hem te overtuigen van het feit dat het anders kan en dat hij niet zo veel na moest denken maar gewoon naar zijn hart moest luisteren. Toen ging hij naar huis.
Ik weet niet wat ik moet doen, ik hou zo veel van hem en ik voel gewoon dat hij de ware is. Ik heb een vreselijke periode achter de rug, ik heb het erg druk met school en mijn vader heeft me een aantal maanden geleden op straat gezet. Dit nam erg veel stres met zich mee (woning zoeken, financiële problemen) hier had mijn relatie erg onder te leiden, daar bovenop kwam mijn winter depressie die het nog erger maakte.
Ik weet zeker dat ik aan mijn problemen kan werken en dat mijn relatie weer zou kunnen werken, ik heb alleen een kans nodig om dit te bewijzen…
Ik heb net op msn weer een redelijk goed gesprek met hem gehad. Ik heb echt het gevoel dat hij nog van me houdt, dat hij het diep van binnen wél nog wil, maar dat hij probeert dit te verdringen omdat zijn hoofd iets anders zegt.
Is er nog hoop? en hoe pak ik dit aan?

Zoek je een goede relatietherapeut in Zutphen? Kijk dan even op: Relatietherapie Zupthen

Beste Juudjee,

Uit je verhaal maak ik op dat jullie een heftig verleden met elkaar delen. Jij wil er nog graag wat van maken en of hij dat wil, kan je zelf het beste aanvoelen. Je schrijft dat hij nog van je houdt maar dat het mogelijk niet meer voldoende is vanwege het verleden. Mogelijk heeft het verleden hem niet voldoende vertrouwen gegeven voor een positieve toekomst samen.

Richt in ieder geval de aandacht op jezelf om te werken aan je eigen problematiek. Het belangrijkste is goed voor jezelf te zorgen zodat je in de toekomst beter met je emotionaliteit om kan gaan. De tijd zal leren of jullie weer samen komen.

Heel veel sterkte.

Hartelijke groet,

Dilys Moons
Relatietherapie Rotterdam